Algemeen
B&B Vol Liefde billenfanaat Albert keihard voor schut gezet door Malgosia
Er is bijna niks zo onaantrekkelijk als mannen die tijdens het koken hun vingers aflikken en beweren ’daarvan te houden’. En wat te denken van horken die hun stijve lijven in yoga-posities wurmen? Beide situaties kwamen aan bod in de dertiende aflevering van B&B vol liefde. Gelukkig was daar Malgosia, die ondanks haar strafblad zorgde voor smakelijke televisie.
Amper bekomen van „de tieten van Malgosia die er tijdens het ontbijt uithingen”, besluit yoga-Joyce haar concullega en kasteelheer Albert een yogales op te dringen. Gekleed in zijn spijkerbroek – je merkt het al, hij is een pro – neemt Albert braaf plaats op zijn kleedje. Het is echter nog maar de vraag of zijn lichaam tot rust komt. „Ik vind dat ze best wel een lekkere b*llen heeft”, zegt hij al starend naar het achterwerk van Joyce. Ondertussen raakt hij steeds meer uitgekeken op de Poolse Malgosia. En dan weet hij waarschijnlijk nog niet eens dat hij te maken heeft met een ex-gedetineerde.
Piekerende Arno
In het Franse Payzac wordt de worsteling van Arno wederom pijnlijk duidelijk. Hij is doodsbang dat Niels elk moment gaat vertrekken. „Hij wordt namelijk gereserveerder”, aldus Arno. Niet heel gek, aangezien de dagbesteding bestaat uit slechts potjes Uno, bankhangen en klusjesman uithangen. Waar blijven de dates, Arno? Hoog tijd om die innerlijke puberella bij het grofvuil te zetten.
Overigens worden we zowaar getrakteerd op het tweede legendarische verkoudheidsmoesje in het B&B vol liefde-tijdperk. Tantra-Walters „vind je het goed als ik morgen antwoord? Want ik zit nu best wel met m’n verkoudheid”, zit nog vers in ons geheugen. Heeft Emil zich daardoor laten inspireren? Het kan haast niet anders. Terwijl ze een deur tillen zegt hij: „Ik heb last van mijn verkoudheid.”
Hartstocht in Frankrijk
Een stukje verderop in Frankrijk gaat het er hartstochtelijker aan toe. De goedgemutste Anja is lyrisch over de „ondeugende Peter” waar ze „lijfelijk geen afkeer van heeft”. Waar ze precies op doelt, laat ze aan de verbeelding over. Maar we kunnen in ieder geval concluderen dat het leven zonder Joop haar goed doet.
B&B vol liefde: dít is waarom de jaloerse kleuter met een koffiezetapparaat snel zijn biezen moet pakken
Wie ook lijfelijk geen afkeer van elkaar hebben, zijn surfers Mike en Noor. Ze knuffelen, grinniken en lezen brieven aan elkaar voor. Maar er blijft één heikel punt: ze willen (nog) niet met elkaar zoenen. Gratis tip: doe het gewoon.
Ongemakkelijke Malgosia
Terug in Spanje besluit Malgosia te vertrekken. Ze voelt zich ongemakkelijk, mist haar dochter en ’gunt’ Albert alle tijd met Joyce. Het lijkt Albert vrij weinig te schelen maar toch gaan ze nog gezellig met zijn drieën een feestje vieren.
Lotte blijkt een zeurpiet eerste klas. Ze heeft last van haar keel, dus gaat daarom niet mee zeilen met Mike en Noor. Ook wil ze niet nat worden, vanwege haar keel én skincare. Logisch. Ze kan nog een puntje zuigen aan de knalfuif die bij Anja en Peter gaande is. De twee ondeugende rakkers zijn aan het kokkerellen geslagen. Het blijkt een culinair hoogstandje, tot grote vreugde van stamppot-schranser Peter. En het wordt nog ondeugender. „Steek je vinger er eens in”, commandeert Anja (geen paniek, het gaat over de saus). „Wil je dit likken?”, voegt ze toe. Waarop Peter grinnikend zegt „alles te likken.” Wat een boef.
Laatste avondmaal
Het is feest in Alberts kasteel! Het laatste avondmaal van Malgosia is aangebroken en dus is er een felbegeerd jazzconcert. Debbie is er uiteraard ook bij, maar volgens de Poolse reality-ster heeft zij alleen oog voor yoga-Joyce. Tussen neus en lippen beweert Malgosia zelfs dat Joyce „het nieuwe slachtoffer van Albert is”.
De jaloezie spat ervan af bij Malgosia en ze ziet haar kans schoon om wraak te nemen op Albert. Malgosia heeft beloofd om te zingen tijdens het concert, maar ze neemt stiekem de benen. „Ik hoef niet in opdracht te zingen”, zegt ze boos. Albert heeft niet door dat ze is vertrokken en staat daardoor gigantisch voor paal als hij haar op het podium in gebrekkig Engels aankondigt. „Ze is er niet”, klinkt het vanuit de zaal. Ze is inderdaad vertrokken terwijl ze „doei, Albert!” zingt.
Hoogtepunt
Smaakmaker Malgosia die Albert voor paal zet. Wat zullen we haar missen.
Dieptepunt
Niet zeilen vanwege keelpijn, serieus?
Verrassing
Wéér een verkoudheidsmoes… Wat een creatieve armoede.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.