Algemeen
Viktor Brand met de grond gelijkgemaakt: ”Hij werkt daar graag aan mee”
Viktor Brand heeft een ongenadig harde veeg uit de pan gekregen van columniste Angela de Jong. In haar meest recente column spaart zij de sidekick van Mr. Frank Visser in het programma “Mr. Frank Visser Doet Uitspraak” niet en haalt ze verwoestend uit naar zowel Brand als het programma zelf.
‘Simpele Mensen’
De Jong benadrukt dat er tegenwoordig voorzichtig moet worden omgegaan met wat er op televisie wordt uitgezonden, vooral als het gaat om kwetsbare mensen.
Volgens haar is het uitbuiten van deze mensen echter precies waar sommige shows hun bestaansrecht aan ontlenen.
In “Mr. Frank Visser Doet Uitspraak” zijn wekelijks mensen te zien die in conflicten verwikkeld zijn en zichzelf daardoor in een negatief daglicht stellen, waardoor ze door heel Nederland herkend worden.
Kritiek op SBS 6
Angela de Jong is van mening dat dit soort televisie niet langer door de beugel kan. Ze heeft over het algemeen al geen hoge pet op van SBS 6, maar keek met verbazing naar de meest recente aflevering van Mr. Frank Visser.
De columniste kan niet begrijpen dat de leiding van SBS niet heeft ingegrepen en vraagt zich af waarom niemand daar heeft gedacht: “Dat hadden we niet moeten uitzenden.”
‘Volkstheater’
De Jong bestempelt de show als ‘volkstheater’. Volgens haar is
een aflevering pas geslaagd als de partijen elkaar voor rotte vis
of erger uitmaken.
Wat kijkers afgelopen maandag te zien kregen, ging volgens haar echter veel te ver. Ze haalt een specifiek geval aan zonder de naam te noemen en beschrijft een vrouw die in haar ogen een slacht0ffer is van de falende geestelijke gezondheidszorg. Deze mensen krijgen geen hulp maar een podium op televisie, wat volgens De Jong een grote misser is.
Kijkcijfers boven Alles
In Angela’s ogen is Viktor Brand medeplichtig aan deze exploitatie. “Viktor geeft zo’n podium maar al te graag. Alles voor de kijkcijfers,” schrijft ze.
De columniste uit haar verontwaardiging over het feit dat dit soort programma’s onder de noemer ‘amusement’ worden gebracht en dat we dit als samenleving accepteren.
Reflectie op de Huidige Televisiecultuur
De harde kritiek van Angela de Jong roept bredere vragen op over de huidige televisiecultuur en de rol van entertainment.
Shows zoals “Mr. Frank Visser Doet Uitspraak” richten zich vaak op sensatie en conflict, wat ongetwijfeld zorgt voor hoge kijkcijfers.
Maar de vraag is tegen welke prijs dit gebeurt. De Jong’s opmerkingen over de geestelijke gezondheidszorg en de uitbuiting van kwetsbare mensen reflecteren een diepere bezorgdheid over ethiek en verantwoordelijkheid in de media.
Het Dilemma van Sensatie en Verantwoordelijkheid
Het is een lastig dilemma: aan de ene kant is er de behoefte aan
boeiende televisie die kijkers trekt, aan de andere kant is er de
morele verantwoordelijkheid om geen misbruik te maken van de
kwetsbaarheid van mensen.
De roep om meer ethisch verantwoorde televisieproductie wordt steeds luider, vooral in een tijd waarin de invloed van media op het dagelijks leven enorm is.
Reacties en Gevolgen
Het is nog onduidelijk hoe Viktor Brand en SBS 6 zullen reageren op de felle kritiek van Angela de Jong.
Zal deze kritiek leiden tot veranderingen in de manier waarop dit soort programma’s worden gemaakt en uitgezonden? Of zullen kijkcijfers en commerciële belangen blijven prevaleren boven ethische overwegingen?
Conclusie
Angela de Jong heeft met haar kritiek op Viktor Brand en “Mr. Frank Visser Doet Uitspraak” een belangrijk debat aangewakkerd over de grenzen van televisie-amusement en de verantwoordelijkheid van mediaplatforms.
Haar opmerkingen zetten aan tot nadenken over hoe we als
samenleving omgaan met entertainment en de exploitatie van
kwetsbare individuen.
Terwijl televisienetwerken balanceren tussen kijkcijfers en ethiek, blijft het publiek de uiteindelijke scheidsrechter over wat wel en niet acceptabel is op het kleine scherm.
De vraag blijft of dit soort harde kritiek genoeg is om daadwerkelijke verandering teweeg te brengen in de televisiewereld.
Monique Hansler is de afgelopen weken uitgegroeid tot een van de meest besproken gezichten van de Nederlandse realitytelevisie. Door haar prominente rol in zowel Winter Vol Liefde als de realityserie De Hanslers: Van de Piste naar de Playa ligt haar gedrag onder een vergrootglas. Kijkers laten zich massaal uit over haar houding binnen het gezin, waarbij woorden als dominant, controlerend en bemoeizuchtig regelmatig terugkeren op sociale media.
Een moeder die alles ziet en alles weet
Wat vooral opvalt, is hoe intens Monique betrokken is bij het leven van haar zoon Mike Hansler. In de programma’s lijkt zij voortdurend aanwezig, zowel letterlijk als figuurlijk. Ze geeft haar mening, stelt vragen, corrigeert en stuurt bij. Voor een deel van het publiek voelt dat alsof Mike nauwelijks ruimte krijgt om zelf beslissingen te nemen, zeker wanneer het om zijn liefdesleven gaat.
Kijkers hebben het idee dat Monique niet alleen meedenkt, maar actief probeert te bepalen wie wel en niet geschikt is voor haar zoon. Potentiële partners worden kritisch bekeken, beoordeeld en soms subtiel – of minder subtiel – ontmoedigd. Dat zorgt voor ongemakkelijke momenten op televisie en leidt tot veel discussie onder fans van de programma’s.
Liefde of controle?
Monique zelf benadrukt dat alles wat zij doet voortkomt uit liefde en bescherming. In interviews en fragmenten geeft ze aan dat ze haar gezin wil behoeden voor teleurstellingen en pijn. Vanuit haar perspectief is betrokkenheid een vorm van zorg: wie dichtbij staat, mag zich ermee bemoeien.
Toch ervaren veel kijkers haar gedrag anders. Zij zien hoe goedbedoelde zorg kan doorslaan in controle. Waar ligt de grens tussen een moeder die meeleeft en een moeder die het leven van haar kind overneemt? Die vraag wordt steeds vaker gesteld, niet alleen in relatie tot Monique, maar ook in bredere zin.
Spanningen binnen het gezin
De dynamiek binnen de familie Hansler roept bij het publiek het gevoel op dat er weinig ruimte is voor zelfstandigheid. Momenten waarin Monique corrigerend of emotioneel dwingend overkomt, blijven hangen. Sommige kijkers vinden dat ze Mike kleinerend benadert, anderen wijzen op situaties waarin ze hem nauwelijks laat uitpraten of zijn keuzes in twijfel trekt.
Dat zorgt niet alleen voor spanning tussen moeder en zoon, maar ook voor ongemak bij de kijker. Reality-tv draait vaak om emotie en conflict, maar hier lijkt het voor velen te dichtbij te komen. Het voelt niet als spel of drama, maar als een reële familiedynamiek waarin grenzen vervagen.
Sociale media ontploffen
Op platforms als X en Instagram wordt Monique uitvoerig besproken. Fragmenten worden gedeeld, geanalyseerd en becommentarieerd. Sommigen spreken hun afkeuring hardop uit, anderen proberen nuance aan te brengen. Er zijn ook kijkers die haar gedrag herkennen uit hun eigen omgeving en daar juist begrip voor tonen.
Wat opvalt, is hoe sterk de meningen uiteenlopen. Waar de ene groep Monique ziet als een moeder die haar kind geen ruimte gunt, ziet de andere groep een vrouw die simpelweg moeite heeft met loslaten. Die verdeeldheid maakt haar tot een fascinerend, maar ook polariserend figuur binnen de realitywereld.
Een breder maatschappelijk thema
De discussie rond Monique Hansler raakt aan een groter vraagstuk: hoe ver mag ouderlijke betrokkenheid gaan, zeker wanneer kinderen volwassen zijn? In een tijd waarin zelfstandigheid en persoonlijke vrijheid hoog in het vaandel staan, schuurt een controlerende ouderrol extra hard.
Realityprogramma’s als Winter Vol Liefde vergroten zulke spanningen uit, maar ze laten ook zien hoe herkenbaar dit soort situaties zijn. Veel kijkers spiegelen wat ze zien aan hun eigen ervaringen met ouders, schoonouders of familieleden. Dat verklaart waarom Monique zoveel reacties oproept: ze raakt een gevoelige snaar.
Terug in de tijd: Monique vroeger
Te midden van alle kritiek dook er recent iets opvallends op: oude beelden van Monique Hansler uit een ander tijdperk. Foto’s van haar jongere jaren circuleren online en zorgen voor verbazing. Kijkers reageren verrast op hoe zij er vroeger uitzag en hoe anders de dynamiek lijkt.
Reacties onder deze beelden zijn opvallend mild en soms zelfs lovend. “Beautiful girllll,” schrijft iemand. Een ander merkt op: “Mike mag van geluk spreken dat hij de looks van zijn vader heeft geërfd!” Tegelijkertijd zijn er ook mensen die Monique juist toen én nu aantrekkelijk vinden: “Wat is ze knap daar. En dat is ze nog steeds!”
Mens achter het beeld
Die oude beelden brengen nuance in het beeld dat veel kijkers van haar hebben gevormd. Ze herinneren eraan dat Monique niet alleen de strenge moederfiguur op televisie is, maar ook een vrouw met een eigen verleden, dromen en onzekerheden. Dat roept de vraag op of haar controlerende houding misschien voortkomt uit eigen ervaringen, angsten of teleurstellingen.
Of Monique vroeger ook zo sturend was, valt moeilijk te zeggen. Wat wel duidelijk is, is dat tijd en levensfases mensen veranderen. Ouderschap, zorgen en verantwoordelijkheden kunnen gedrag versterken of verharden, zeker wanneer loslaten moeilijk blijkt.
Reality-tv als vergrootglas
Het is belangrijk om te beseffen dat reality-tv nooit een volledig, objectief beeld geeft. Montage, selectie van fragmenten en verhaallijnen sturen de perceptie van de kijker. Monique wordt neergezet in een bepaalde rol, die wellicht sterker wordt aangezet omdat die discussie en kijkcijfers oplevert.
Toch blijft overeind dat haar optreden iets losmaakt bij het publiek. Of dat nu terecht is of niet, Monique Hansler is zonder twijfel een van de meest besproken personen van dit moment binnen de Nederlandse realitytelevisie.
Voorlopig middelpunt van discussie
Voorlopig lijkt de storm rond Monique Hansler nog niet te gaan liggen. Zolang Winter Vol Liefde en De Hanslers op televisie zijn, zullen kijkers haar gedrag blijven analyseren en becommentariëren. De vraag waar liefde eindigt en controle begint, blijft daarbij centraal staan.
Of Monique zelf iets met de kritiek doet, is afwachten. Voor nu staat vast dat zij, geliefd of verguisd, een blijvende indruk heeft achtergelaten. En misschien is dat wel precies wat reality-tv beoogt: mensen laten praten, discussiëren en zichzelf laten herkennen in wat ze zien.