Algemeen
Man vraagt of hij een hufter is omdat hij weigerde om op te staan voor een vrouw die zich onveilig voelde
Iedereen verdient zijn eigen ruimte, vooral vrouwen, die zich vaak onveilig voelen op openbare plaatsen. Een man weigerde een bankje te verlaten voor een vrouw die zich ongemakkelijk voelde. Hij deelde zijn verhaal op Reddit (inmiddels verwijderd), op zoek naar antwoorden op de vraag of hij fout zat.
“Ben ik de a*****e voor het weigeren om ’s nachts van een bankje op te staan omdat deze dame zich ongemakkelijk voelde?” vroeg u/ladyatstop. De 24-jarige man beschreef het incident in detail en vond dat hij het recht had om te blijven zitten.
Situering
“Ik ben laat klaar met werken, rond 23.00 uur, bijna middernacht. Ik doe inpak- en verzendwerk, het was een dienst van 8 uur en ben de hele dag op de been geweest, dus ik ben doodop en wil gewoon naar huis,” zei hij.
“In het station waar ik de trein neem, is er maar één lange bank om te zitten en deze vrouw zat aan de ene kant. Ze zag eruit als een dertiger, niet al te oud. Ik ging aan de andere kant van de bank zitten. Niet eens zo dicht bij haar, want ik zat aan het randje. Ze blijft me aankijken totdat ze vraagt of ik het erg vind. Ik vraag haar wat ze bedoelt. De vrouw vraagt of ik het erg vind om ergens anders heen te gaan en ik vraag waarom,” schreef hij.
De vrouw vertelde hem onomwonden dat ze zich ongemakkelijk voelde. “Ze vertelt me dat we de enige mensen op het station zijn en dat ze het niet prettig vindt dat ik bij haar in de buurt ben. Ik kijk nog eens rond, ook al weet ik dat er geen andere zitplaatsen zijn. Dan zeg ik dat het me spijt en dat ik haar niet zal lastigvallen. Ik zeg dat ik gewoon moet zitten omdat ik moe ben van mijn werk. Daarop vraagt ze of ik er echt dood van zou gaan om op te staan omdat de trein er over 15 minuten is en ik dan zou kunnen zitten,” schreef hij.
De man weigert op te staan De man was niet bereid om op te staan. “Deze dame laat het niet los. Ik beloof haar dat ik haar niet zal lastigvallen. De eerste paar minuten dat ik op het bankje zat heb ik niet eens iets tegen haar gezegd of gedaan. Dit keer wordt ze echt boos en vraagt ze me om weg te gaan,” vervolgde hij.
Hij voelde zich geïrriteerd door haar aandringen. “Ik zeg nee en dat het me spijt, ze hoeft zich geen zorgen om me te maken omdat ik gewoon ergens wil zitten na de hele dag te hebben gestaan.
Nadat ik dat gezegd had, deed ik mijn koptelefoon weer op en keek naar mijn telefoon. Maar zag deze dame na een paar minuten opstaan en helemaal naar de andere kant van het perron lopen en daar gewoon blijven staan. Voordat ze wegging, hoorde ik haar ‘fing jack’ zeggen. Ik had niet gedacht dat ze zo boos op me zou worden omdat ik niet wilde opstaan,” voegde hij eraan toe.
“Ik snap dat dames zich ongemakkelijk voelen zo laat op de avond op een treinstation met een onbekende man, maar ik lette helemaal niet op haar. En ik wilde niet opstaan want ik was supermoe. Maar toch, was ik een eikel?” vroeg hij Reddit.
Veel Reddit-gebruikers waren het met hem eens en vonden dat als ze zich ongemakkelijk voelde, zij degene was die had moeten verhuizen. Sommigen wezen er zelfs op dat het een openbaar bankje was. “Absoluut niet de a*****e. Als ze zich niet veilig voelde, had ze niet eens met je moeten praten. Ze had gewoon weg moeten lopen zonder een blik achterom te werpen en dat was het dan geweest,” schreef een Redditor.
Vrouwen voelen zich onveilig Hoewel de meesten het met hem eens leken te zijn, is het nog steeds belangrijk om de context te erkennen waarom vrouwen zich vaak onveilig voelen in openbare ruimtes. Hoge percentages seksuele intimidatie en aanranding dragen bij aan dit onbehagen en niet elke interactie die een vrouw tegenkomt als ze alleen op stap is, is onschuldig.
Wat vind jij hiervan? Had de man gelijk om te blijven zitten of had hij moeten opstaan? Was de vraag en reactie van de vrouw terecht of niet? Laat het ons weten in de comments!
Na maanden vol zorgen, spanning en stille hoop is er eindelijk reden voor opluchting binnen de familie Krabbé. In een korte maar veelzeggende verklaring laat de familie weten dat het duidelijk beter gaat met Martijn Krabbé. Dat nieuws wordt door hen niet voor niets omschreven als “fantastisch”. Voor iedereen die de afgelopen periode heeft meegeleefd, voelt het als een voorzichtig lichtpunt na een lange, zware tijd.
Een periode die alles op zijn kop zette
Het afgelopen jaar stond voor Martijn Krabbé volledig in het teken van zijn gezondheid. Hij sprak zelf openhartig over het intensieve medische traject dat hij doormaakte, een traject dat niet alleen lichamelijk veel vroeg, maar ook mentaal ingrijpend was. Voor iemand die jarenlang een vertrouwd gezicht was op televisie en leefde op creativiteit, humor en contact met mensen, voelde de gedwongen stilstand bijzonder zwaar.
De onzekerheid over hoe het zou verlopen, drukte een stempel op het dagelijks leven van Martijn en zijn naasten. De familie koos er bewust voor om selectief te communiceren, met respect voor rust en privacy. Juist daarom komt deze positieve update nu extra krachtig binnen.
“Het gaat echt beter”
Volgens bronnen dicht bij de familie is Martijn inmiddels sterk genoeg om voorzichtig vooruit te kijken. Niet in grote sprongen, maar stap voor stap. Zowel lichamelijk als mentaal lijkt hij een nieuwe fase te zijn ingegaan. Dat betekent niet dat alles achter de rug is, maar wel dat er ruimte ontstaat voor perspectief.
Een familielid verwoordt het als volgt: “Het gaat echt beter. Dat voelen we allemaal. Er is meer energie, meer rust en vooral meer vertrouwen.” Die woorden klinken misschien eenvoudig, maar dragen voor de familie een enorme lading.
Een belangrijke mijlpaal bereikt
Het meest concrete goede nieuws is dat Martijn groen licht heeft gekregen om weer kleine professionele plannen te maken. Geen lange draaidagen, geen stressvolle verplichtingen en geen volle agenda’s, maar wel iets waar hij enorm naar heeft uitgekeken: creatief bezig zijn, betrokken blijven en weer voelen dat hij méér is dan alleen patiënt.
Voor Martijn betekent dit een belangrijke mijlpaal. Werk was voor hem altijd meer dan een baan; het was een manier om zichzelf uit te drukken, om contact te maken en om plezier te delen. Dat hij nu, hoe voorzichtig ook, weer mag nadenken over die kant van zijn leven, voelt als een overwinning.
Meer dan werk alleen
Het vooruitzicht om weer iets te mogen doen, heeft een zichtbaar effect op zijn gemoedstoestand. “Dit betekent zoveel voor hem,” laat iemand uit de familie doorschemeren. “Het geeft energie, hoop en vooral het gevoel dat hij weer een stukje van zijn oude leven terugpakt.”
Dat gevoel werkt door in alles. Kleine dingen krijgen opnieuw betekenis. Een gesprek over ideeën, een glimlach bij het vooruitdenken, het besef dat de toekomst niet alleen uit wachten bestaat.
Een andere dynamiek thuis
Ook in de huiselijke sfeer is het verschil merkbaar. Waar de afgelopen maanden vooral in het teken stonden van voorzichtigheid en spanning, is de sfeer nu lichter. Er wordt weer meer gelachen, plannen voor de nabije toekomst worden niet langer vermeden en gesprekken krijgen een andere toon.
Het gaat daarbij niet om grootse dromen, maar om kleine, menselijke momenten: samen wandelen, een etentje plannen, herinneringen ophalen én nieuwe maken. Dat zijn de dingen die voor de familie Krabbé nu misschien wel waardevoller zijn dan ooit.
Fans leven intens mee
Het nieuws over de verbetering van Martijns situatie raakt ook veel mensen buiten zijn directe kring. Op sociale media stromen de reacties binnen. Fans spreken hun opluchting uit, delen steunbetuigingen en laten weten hoeveel Martijn voor hen betekent.
“Wat een opluchting,” schrijft iemand. “Dit gun je hem zo.” Anderen noemen het hoopgevend nieuws en prijzen Martijns openheid in een periode die hij ook in stilte had kunnen doormaken. Die verbondenheid tussen presentator en publiek blijkt onverminderd groot.
Openheid als kracht
Wat veel mensen raakt, is de manier waarop Martijn Krabbé de afgelopen periode benaderde. Door eerlijk te zijn over de zwaarte van zijn situatie, zonder sensatie of drama, maakte hij iets bespreekbaar dat voor velen herkenbaar is: de kwetsbaarheid van gezondheid en het verlies van vanzelfsprekendheid.
Die openheid zorgde ervoor dat veel kijkers zich met hem verbonden voelden. Niet alleen als televisiemaker, maar als mens. Het maakt het huidige positieve nieuws des te betekenisvoller.
Stap voor stap vooruit
De familie benadrukt nadrukkelijk dat het herstel nog altijd stap voor stap verloopt. Rust blijft essentieel en overbelasting ligt voortdurend op de loer. Het feit dat er nu voorzichtig plannen mogen worden gemaakt, betekent niet dat alles weer kan of moet.
Juist die nuance maakt het nieuws geloofwaardig en krachtig. Het is geen triomfantelijke aankondiging, maar een realistisch en hoopvol signaal. Er is vooruitgang, en die wordt gekoesterd.
Durven dromen, hoe klein ook
Misschien zit de kern van dit “fantastische” nieuws wel in iets heel eenvoudigs: Martijn durft weer te dromen. Niet over grote projecten of verre toekomstplannen, maar over betrokken blijven, creatief zijn en betekenis ervaren.
Voor iemand die altijd floreerde op energie en interactie, is dat van onschatbare waarde. Het idee dat hij niet alleen hoeft te herstellen, maar ook weer mag leven, maakt dit moment bijzonder.
Een overwinning in stilte
In een wereld waarin nieuws vaak groots en luid moet zijn, schuilt de kracht van dit verhaal juist in de bescheidenheid. Geen grote aankondigingen, geen details over wat er precies gaat gebeuren. Alleen de boodschap dat het beter gaat en dat er ruimte is voor hoop.
Soms zit fantastisch nieuws niet in spectaculaire wendingen, maar in het simpele feit dat iemand weer vooruit durft te kijken. Dat iemand na een lange periode van onzekerheid weer plannen maakt, al zijn ze nog zo klein.
Hoop als rode draad
Voor de familie Krabbé, voor Martijn zelf en voor de vele mensen die met hem meeleven, voelt dit als een kantelpunt. Niet het einde van een traject, maar het begin van een nieuwe fase. Eén waarin herstel, voorzichtig optimisme en levenslust hand in hand gaan.
En precies dát maakt dit nieuws zo bijzonder. Niet omdat alles ineens goed is, maar omdat er weer perspectief is. Omdat er weer gelachen wordt. En omdat Martijn Krabbé, stap voor stap, weer durft te dromen.