Algemeen
‘Vanaf 2024 moet je verplicht in een restaurant of op het terras fooi geven’
Dit weekend mogen we in Nederland eindelijk weer genieten van aangename temperaturen, wat betekent dat de terrassen, strandtenten en andere horecagelegenheden weer drukbezocht zijn. Maar als de rekening op tafel verschijnt, rijst de vraag: hoeveel fooi geef je eigenlijk?
Omroep West heeft zich verdiept in dit onderwerp, want fooi is
vaak een gevoelig punt. Een deskundige legt daarom uit hoe het
zit.
Fooi
Misschien heb je zelf wel in de horeca gewerkt of als ober gediend.
Dan weet je dat fooi ontvangen altijd een aangename verrassing is.
Toch geven sommige mensen helemaal geen fooi.
Wanneer de rekening wordt gepresenteerd, worstelen veel mensen
met de vraag: moet ik fooi geven en zo ja, hoeveel precies? Moet ik
het afronden, of is dat te weinig of juist te veel?
Laten we duidelijk stellen dat het geven van fooi niet verplicht
is en er dus geen officiële regels voor zijn. Toch is het in de
horeca een gebruikelijke praktijk.
Volgens etiquettedeskundige Reinildis van Ditzhuysen vinden
sommige mensen fooi geven overdreven. “Iemand voert gewoon zijn
werk uit, waarom zou je daar extra voor moeten betalen? Sommigen
denken dat medewerkers zielig worden als je geen fooi geeft.”
Hoeveel fooi?
Volgens Van Ditzhuyzen hoef je je niet al te veel zorgen te maken
over de hoogte van de fooi. “Ontvangers zijn altijd blij met een
extraatje. Elke euro is welkom.”
Toch moeten medewerkers in de horeca hun best doen. “Als het
eten niet smaakt, je lang moet wachten of de ober er slordig
uitziet, hoef je geen fooi te geven.”
“Maar als je tevreden bent, is het gebruikelijk om fooi te
geven, meestal rond de tien procent van het totaalbedrag. Dus als
je honderd euro uitgeeft, is dat ongeveer tien euro.”
‘Niet te krenterig zijn’
Volgens Van Ditzhuyzen moeten mensen echter ook weer niet “te
krenterig” zijn. “Je hoeft de rekening niet tot op de cent af te
ronden. Als je fooi geeft, doe het dan goed.”
“Stel dat de rekening 18 euro is en je betaalt met 20 euro, dan
hoef je geen euro terug te vragen. Dat is niet netjes.”
Aan de andere kant is dit typisch Nederlands, volgens de expert. “Erg calvinistisch en kleinzielig. We hebben het nog steeds goed in dit land, dus laten we niet te veel klagen.”
Hoeveel fooi moet je nou geven en aan wie? 'Vroeger droegen we extra laag uitgesneden shirtjes' https://t.co/jYdOxWL0Na #omroepwest
— Socrates Soixante Neuf (@FredDeZwart1) August 19, 2023
Contant geld
Wat je in ieder geval beter niet kunt doen, is fooi geven met je
bankpas. “Dan weet je niet zeker of het bij het personeel
terechtkomt.”
“Zorg ervoor dat je altijd wat kleingeld bij je hebt, zodat je
de fooi contant kunt geven. De werkgever verdient meer dan de
werknemers, dus die moet geen deel van de fooi krijgen.” De FNV
Horecabond deelt deze mening. “Nee, dat vinden wij zeker geen goed
idee. De fooi is bedoeld voor het personeel.”
Service inbegrepen
Tot slot, ter afsluiting: in 1988 is het fooiensysteem in de
Nederlandse horeca afgeschaft. Sindsdien zijn de prijzen inclusief
service.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.