Algemeen
Gezin met 3 kleine kinderen gedwongen hun woning te verlaten: “Dit is onacceptabel”
Een gezin met drie jonge kinderen, waaronder een baby van vijf maanden, wordt gedwongen hun huidige woning te verlaten door woningcorporatie Talis. De reden? Ze verblijven in een seniorenflat, en dit heeft tot een nijpende situatie geleid. Vader Arie staat voor een onmogelijke uitdaging en vreest dakloos te worden.
Gezin in een Seniorenflat
Dit gezin woont momenteel in seniorenflat De Meiberg, een
woonomgeving waar voornamelijk oudere bewoners met scootmobielen de
sfeer bepalen, en de gangen worden gedomineerd door rollators.
Echter, voor één van de appartementen staan kinderfietsen, want
hier wonen Arie (61), Naomi (30), Nathan (5), Jesse (2), en de
pasgeboren Tamara van vijf maanden.
Het gezin woont in een tweekamerappartement, met slechts één
slaapkamer waar alle bedden in zijn gepropt. Het is een krappe
ruimte, maar Arie klaagt niet. Hij vertelt ons: “We zijn hier heel
tevreden. De kinderen vinden het erg knus.” Hij benadrukt dat alle
bewoners de aanwezigheid van de jonge kinderen waarderen. “Ze
fleuren ervan op en willen de baby graag even aanraken. Je kunt aan
hun gezichten zien dat het hen goed doet.”
Echter, hier ligt het probleem. Het is simpelweg niet toegestaan
om met een gezin in dit seniorencomplex te wonen. Woningcorporatie
Talis wil dat het gezin vertrekt, maar gezien de huidige krapte op
de woningmarkt lijkt dit een vrijwel onmogelijke opgave.
Particuliere huur is financieel niet haalbaar voor de familie, en
voor een sociale huurwoning bedraagt de wachtlijst maar liefst 13
jaar, terwijl hun verzoek om urgentie keihard is afgewezen. Dit is
verre van gunstig nieuws.
Zwangerschap en Keuzes
Maar hoe is Arie eigenlijk in deze woning terechtgekomen? Na zijn
scheiding van zijn ex-vrouw woonde hij tijdelijk bij zijn broer in
Cuijk.
Arie werkte als leraar Nederlands in de Randstad en ging af en
toe naar Suriname om op adem te komen. Daar ontmoette hij Naomi,
ook een lerares Nederlands, en ze werden halsoverkop verliefd,
trouwden, en kregen samen een kind.
Toen zijn broer een relatie kreeg, moest Arie vertrekken. Omdat
hij geen betaalbare sociale huurwoning kon vinden, besloot hij in
Nederland te blijven werken en af en toe naar Suriname te gaan, in
afwachting van een geschikte woning. Hij stemde in met een woning
in het seniorencomplex, op voorwaarde dat hij daar zonder zijn
gezin zou wonen.
Maar het liep anders. Kort nadat hij terugkeerde naar Nederland,
raakte Naomi onverwacht zwanger. Arie achtte het onverantwoord om
zijn vrouw met twee jonge kinderen in Suriname achter te laten.
Hij stond voor een onmogelijke keuze: “Moest ik naar Suriname
gaan, naar mijn gezin, mijn baan opzeggen, en mijn collega’s en
leerlingen in de steek laten? Of moest ik mijn gezin tegen de
afspraak in naar Nederland laten komen om bij mij te zijn? Ik zat
met de rug tegen de muur.”
Geen Alternatief
Arie koos voor het laatste: “Ik had geen andere optie. We hadden al
besloten dat zij naar Nederland zouden komen, zeker gezien de
gezondheidsproblemen van ons zoontje.”
“De gezondheidszorg in Suriname is onvoldoende. Het gaat
economisch niet goed en als leraar verdien je er weinig. Je kunt er
geen gezin onderhouden.”
Daarom wil Arie niet emigreren. Hij is Nederlander, en zijn
kinderen hebben ook de Nederlandse nationaliteit. Ze hebben het
recht om hier te wonen.
Naomi moet nog een jaar studeren om haar diploma hier erkend te
krijgen. Pas daarna, met twee inkomens, zullen ze in staat zijn om
iets duurders te huren of te kopen. Maar dat zal komend jaar nog
niet haalbaar zijn.
Afwijzing van Urgentieaanvraag
Arie heeft geprobeerd om urgentie te verkrijgen, maar dit is
afgewezen omdat de commissie van mening is dat zijn woonprobleem is
ontstaan door ‘verwijtbaar gedrag’.
Hij heeft beroep aangetekend, maar de uitkomst daarvan is nog
onbekend. Als hij het beroep verliest, vreest hij dat Talis snel
wil dat het gezin vertrekt, en dan staan ze op straat.
Talis, de woningcorporatie, geeft aan dat ze willen voorkomen
dat het zover komt. Ze zeggen in gesprek te zijn en te zoeken naar
een passende oplossing. Echter, gezien het gebrek aan beschikbare
woningen lijkt dit een uitdagende taak. Toch blijft de corporatie
zich inspannen om te voorkomen dat het gezin dakloos wordt. Een van
de opties die wordt overwogen, is woningruil. Dit zou een mogelijke
uitweg kunnen bieden, waarbij senioren die in grotere woningen
verblijven en naar De Meiberg willen verhuizen, mogelijk kunnen
ruilen met Arie, hoewel zijn appartement al geruime tijd op de
lijst staat zonder succes.
De uitzending van Miljoenenjacht op Nieuwjaarsdag kreeg dit jaar een extra bijzonder karakter. Niet alleen omdat het traditiegetrouw dé televisiestart van het nieuwe jaar is, maar vooral omdat de felbegeerde PostcodeKanjer van 59,7 miljoen euro daadwerkelijk viel. Het moment zorgde voor kippenvel, tranen en ongeloof – zowel bij de winnaars in Tiel als bij de kijkers thuis.
Een straat die plotseling miljonair werd
De PostcodeKanjer kwam terecht in de Diderik Vijghstraat in Tiel, op postcode 4001 SG. In één klap veranderde het leven van meerdere huishoudens. Presentatoren Caroline Tensen, Nicolette van Dam, Gaston en Winston Gerschtanowitz trokken door de straat om het goede nieuws persoonlijk te brengen. Winston vatte het moment treffend samen met de woorden: “Levens worden veranderd!” En dat bleek geen overdreven uitspraak.
De PostcodeKanjer bestaat uit twee delen. De helft van het bedrag – 29,85 miljoen euro – wordt verdeeld onder de zogenoemde thuiswinnaars: deelnemers die meespelen met de winnende postcode én een lot hebben op hun eigen huisnummer. De andere helft is bestemd voor deelnemers uit dezelfde wijk die meespelen met alleen de wijkcode.
Bedragen die nauwelijks te bevatten zijn
Voor de thuiswinnaars in de Diderik Vijghstraat betekende dit dat zij per huishouden maar liefst 1.865.625 euro ontvingen. Een bedrag waar de meeste mensen normaal gesproken alleen maar over dromen. De reacties op straat spraken boekdelen: ongeloof, verbazing, tranen en soms zelfs stilte. Sommige bewoners moesten even gaan zitten voordat het besef langzaam indaagde.
Voor de wijkcodewinnaars volgt het nieuws later. Volgende week organiseert de Postcode Loterij een bijeenkomst in de wijk, waar bekend wordt gemaakt hoeveel zij precies ontvangen. Dat kan per deelnemer verschillen, afhankelijk van het aantal meespelende loten in de wijk. De spanning blijft dus nog even hangen.
Emotionele momenten op televisie
De uitreiking van de prijzen zorgde voor een van de meest ontroerende afleveringen van Miljoenenjacht in jaren. Kijkers zagen bewoners die hun handen voor hun mond sloegen, elkaar omhelsden of stilletjes een traan wegpinkten. Voor sommigen betekende de winst financiële zekerheid na jaren van hard werken, voor anderen het eindelijk kunnen realiseren van een grote droom.
Een bijzonder moment was dat meerdere winnaars aangaven met het geld eindelijk een reis te kunnen maken naar de Molukken, iets wat voor hen al jaren op de wensenlijst stond maar financieel niet haalbaar was. Zulke verhalen maakten duidelijk dat het hier niet alleen om geld gaat, maar om mogelijkheden, rust en toekomstperspectief.
Sociale media ontploffen van positiviteit
Op sociale media, met name op X, stroomden de reacties massaal binnen. Opvallend was hoe positief en warm de toon was. Waar loterijwinsten soms ook jaloezie oproepen, overheerste dit keer vooral het gevoel dat het geld “goed terecht is gekomen”.
Een kijker schreef:
“Ik krijg gewoon tranen in
mijn ogen, wat is het goed terechtgekomen!”
Een ander reageerde: “Zo fijn
voor die mensen. Dit gun je iedereen.”
Weer iemand anders liet weten met vochtige ogen op de bank te
zitten en het programma ademloos te volgen.
Deze reacties laten zien dat Miljoenenjacht niet alleen draait om spanning en bedragen, maar ook om menselijkheid en gedeelde emotie. Het idee dat gewone mensen ineens zulke kansen krijgen, raakt blijkbaar een gevoelige snaar bij veel Nederlanders.
Miljoenenjacht als nieuwjaarstraditie
Dat Miljoenenjacht zo’n impact heeft, is niet nieuw. Het programma bestaat al sinds het jaar 2000 en is uitgegroeid tot een vaste waarde op Nieuwjaarsdag. Voor veel gezinnen hoort het koffertjesspel, de spanning in de studio en de uitreikingen in het land net zo bij 1 januari als oliebollen en goede voornemens.
De kracht van het programma zit in de combinatie van hoop, spanning en herkenbaarheid. Iedereen kan zich voorstellen hoe het zou zijn om opeens zo’n bedrag te winnen. En juist doordat de winnaars vaak heel gewoon en nuchter blijven, voelt het dichtbij.
Een nieuw begin voor Tiel
Voor de bewoners van de Diderik Vijghstraat markeert deze avond ongetwijfeld een nieuw hoofdstuk. Sommigen zullen hun hypotheek aflossen, anderen kiezen voor reizen, hulp aan familie of investeren in gezondheid en rust. Wat ze ook besluiten: de vrijheid om keuzes te maken is misschien wel het grootste cadeau.
De komende weken zal Tiel ongetwijfeld nog vaak genoemd worden als “die stad van de PostcodeKanjer”. Maar achter die titel schuilen vooral persoonlijke verhalen van mensen bij wie het leven in één avond een andere wending kreeg.
Ook wij feliciteren de winnaars
De golf aan positieve reacties laat zien dat deze winst niet alleen de betrokkenen raakt, maar ook iets losmaakt bij kijkers in het hele land. Het gevoel dat geluk soms écht onverwacht kan toeslaan, en dat het mensen gegund wordt.
Namens ons: van harte gefeliciteerd aan alle winnaars in Tiel en de wijk daaromheen. Moge deze winst niet alleen financieel, maar ook emotioneel een mooi en warm begin van het nieuwe jaar betekenen.