Algemeen
Onze gedachten zijn bij Jack van Gelder: Wat een vreselijk verlies
Jack van Gelder in r0uw: moeder 0verleden op 99-jarige leeftijd
Jack van Gelder (74) verkeert in diepe r0uw na het 0verlijden van zijn moeder. De oud-presentator heeft in een interview met De Telegraaf bekendgemaakt dat zijn moeder, na een lang leven, op 99-jarige leeftijd is 0verleden aan de gevolgen van dementie.
Haar 0verlijden vond twee weken geleden plaats, maar Van Gelder heeft ervoor gekozen dit nieuws pas nu met de pers te delen. Op slechts een paar maanden na zou ze de bijzondere mijlpaal van 100 jaar hebben bereikt.
“Een groot gemis”
Hoewel hij in eerste instantie vrede had met haar 0verlijden, merkt Jack van Gelder nu pas hoeveel impact het op hem heeft.
“Ik had er in eerste instantie best wel vrede mee, want het is natuurlijk prachtig als je die leeftijd bereikt. Maar nu het afscheid achter de rug is, merk ik dat het bij mij toch niet helemaal in de koude kleren is gaan zitten. Het is een groot gemis.”
Het verdriet komt extra hard aan nu het definitieve afscheid achter de rug is. Het verlies van een moeder, zelfs op een hoge leeftijd, blijft een emotioneel beladen gebeurtenis.
Uithaal naar René van der Gijp
Van Gelder verscheen afgelopen zondag als gast bij het televisieprogramma De Oranjezondag, waar hij een scherpe uithaal deed naar René van der Gijp. De discussie ontstond naar aanleiding van geopolitieke spanningen, waar Van der Gijp zich totaal geen zorgen over maakte.
“Er komt helemaal geen 00rlog bij ons joh,” stelde de VI-analist luchtig.
Deze houding schoot bij Van Gelder in het verkeerde keelgat. Hij reageerde fel en gaf aan dat hij zich wél zorgen maakt over de toestand in de wereld. Daarbij haalde hij uit naar Van der Gijp:
“Ik slik geen pillen, dus ik zit in de realiteit.”
Met deze opmerking verwees hij naar het feit dat Van der Gijp openlijk antidepressiva gebruikt.
Social media-explosie: kritiek op Jack van Gelder
Zijn opmerking over antidepressiva zorgde op social media voor veel ophef. Veel mensen vonden de uitspraak ongepast en verkeerd geïnformeerd.
Een reactie op X (voorheen Twitter) luidde:
“Antidepressiva maken je niet blij of optimistisch. Het enige wat ze doen, is je stemming afvlakken, zodat je de dag door kunt komen zonder heftige pieken of dalen. Het betekent niet dat je de realiteit niet ziet.”
Na deze golf van kritiek besefte Van Gelder dat zijn woorden verkeerd waren overgekomen. Hij kwam al snel terug op zijn uitspraak en reageerde:
“Ik wilde René niet stigmatiseren, maar ik heb klaarblijkelijk een te simpel idee over antidepressiva gehad. Bedankt voor de info.”
Verdriet overschaduwt televisieoptreden
Terugblikkend op zijn optreden bij De Oranjezondag, geeft Van Gelder toe dat hij op dat moment “niet helemaal op zijn gemak” aan tafel zat.
“Het verlies van mijn moeder hakt er meer in dan gedacht,” zegt hij.
Zijn emoties speelden waarschijnlijk een rol in zijn felle reactie op René van der Gijp. Het verlies van een ouder, zelfs op hoge leeftijd, blijft een ingrijpende gebeurtenis die je gemoedstoestand beïnvloedt.
Veel steunbetuigingen voor Van Gelder
Ondanks de ophef over zijn uitspraken, krijgt Jack van Gelder veel steunbetuigingen van collega’s, fans en vrienden. Op social media laten talloze mensen weten mee te leven met zijn verlies.
“Sterkte Jack. 99 jaar is een prachtige leeftijd, maar een moeder verliezen blijft zwaar,” schrijft een volger op Facebook.
Anderen prijzen hem om het feit dat hij openlijk erkent dat hij verkeerd zat met zijn opmerking over antidepressiva.
“Mooi dat je terugkomt op je woorden en de kritiek serieus neemt,” reageert iemand.
Een tijd van r0uw en reflectie
Voor Jack van Gelder is deze periode er een van verdriet en reflectie. Het verlies van zijn moeder en de publieke ophef rondom zijn televisieoptreden laten zien hoe onvoorspelbaar en emotioneel beladen het leven soms kan zijn.
Wil jij Jack van Gelder een hart onder de riem steken? Laat je steunbetuiging achter in de reacties op Facebook.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.