Verwarde tiener die zich liet ombouwen: “Ik mis mijn pipi”

Het leed van een verwarde jonge persoon na gendertrans!tie: “Ik betreur het verlies van mijn oorspronkelijke gesl*chtsdeel”

De emotionele reis van Daniel, een 23-jarige inwoner van Praag, Tsjechië, is geen geheim. Hij is openhartig over zijn ervaringen met zijn trans!tie en detrans!tie.

Zijn belangrijkste boodschap? Denk goed na voordat je begint. Want een natuurlijke p*nis is iets wat je als man maar één keer hebt. Zodra het verwijderd is, is het voorgoed verdwenen.

0peratie op negentienjarige leeftijd
Dit besef is p!jnlijk duidelijk geworden voor Daniel Black. In 2019 onderging hij vrijwillig een ingrijpende 0peratie om zijn gezonde p*nis te laten verwijderen.

Op dat moment was Daniel slechts negentien jaar oud, nauwelijks oud genoeg om auto te rijden of legaal een glas wh!sky te drinken.

“Verschrikkelijk”
Hoe is Daniel tot deze ingrijpende beslissing gekomen? Hij was al lange tijd diep ongelukkig en overtuigd dat hij gelukkiger zou zijn als hij zich als vrouw zou presenteren.

Dat is immers wat anderen op internet hem graag wilden doen geloven. Op zijn zeventiende kreeg hij de diagnose genderdysforie.

Over de 0peratie zegt Daniel nu: “De hele ervaring was verschrikkelijk en zeer vermoeiend. Ik kon mijn opleiding niet afmaken en mijn mentale gezondheid versl*chterde.”

Verm!nking
Hij vervolgt: “Ik raad niemand aan om deze 0peratie te ondergaan. Het is verm!nking. Mannen zullen nooit vrouwen zijn, en vrouwen zullen nooit mannen zijn.”

Verlies van gevoel
Daniel deelt verder zijn ervaring: “Ik heb bijna geen l!bido meer. Het is bijna onmogelijk voor mij om tot een 0rgasme te komen.

Mannen kunnen pen*treren, maar het doet pijn en ik bl0ed elke keer achteraf. Het gevoel daar beneden is bijna volledig verdwenen.”

“Je moet gek zijn”
“Is dit wat je wilt dat je kinderen doormaken? Is dit de echte hulp die ze nodig hebben? Je moet gek zijn om te geloven dat ‘geslachts0peraties’ goed zijn voor pat!ënten.”

“Als je een afkeer hebt van je eigen gesl*chtsdelen, zoek dan hulp. Onderga niet deze zinloze procedures om uiteindelijk te eindigen met verm!nkte gen!taliën.”

Daniel zet zijn betoog voort: “De maatschappij moet stoppen met het pushen van deze operaties als dé oplossing voor mensen met genderdysforie.

Het is een ingrijpende en onomkeerbare stap die grote gevolgen kan hebben voor iemands fysieke en mentale gezondheid.”

Hij benadrukt dat er meer aandacht moet worden besteed aan alternatieve vormen van hulp en ondersteuning voor mensen die worstelen met hun genderidentiteit.

“Er zijn andere manieren om mensen te helpen omgaan met genderdysforie zonder dat daarbij ingrijpende chirurgische procedures nodig zijn.

We moeten meer investeren in therap!e, psychologische begeleiding en ondersteuning vanuit de gemeenschap.”