Algemeen
Slechts een paar mensen kunnen alle gezichten vinden die in deze boom verborgen zitten – ben jij een van hen?
Hoeveel gezichten zie jij in deze mysterieuze boom? Test je geheugen met deze illusie
Ben jij iemand die dol is op optische illusies en breinbrekers? Dan ben je zeker niet de enige. Over de hele wereld zijn mensen gefascineerd door afbeeldingen die het brein op het verkeerde been zetten. Ze bieden een leuke, soms frustrerende uitdaging — en geven ons tegelijkertijd een goed excuus om even helemaal op te gaan in iets anders dan de dagelijkse sleur.
Zelf moet ik eerlijk toegeven dat ik er niet bijzonder goed in ben. Sterker nog: toen ik zes was, kreeg ik van mijn oma een boek vol hersenkrakers en optische illusies cadeau. Ze dacht waarschijnlijk dat het mijn logica en geduld zou aanscherpen. In werkelijkheid heeft dat boek vooral stof verzameld. Pas tien jaar later, ergens in mijn tienertijd, pakte ik het weer eens op. En zelfs toen kon ik nog steeds maar de helft van de puzzels oplossen.
Toch begrijp ik goed waarom dit soort raadsels zo populair zijn. Het is niet alleen leuk om je brein uit te dagen, het is ook interessant om te zien hoe anderen het doen. Sommige mensen zien meteen patronen en verborgen details die anderen totaal ontgaan. Dat maakt het delen van dit soort illusies online zo leuk: je kunt elkaar uitdagen, verbazen of juist laten lachen om wat je over het hoofd zag.
Met dat in gedachten stuitte ik onlangs op een fascinerende optische illusie die viraal is gegaan op internet. Het is een afbeelding die inmiddels onder de naam ‘National Leaders Tree’ rondgaat. De bedoeling is simpel: hoeveel gezichten kun jij vinden in deze boom? Maar vergis je niet — wat begint als een simpele zoekplaat, blijkt al snel een test te zijn die iets zou kunnen zeggen over je geheugen en waarnemingsvermogen.
De uitdaging: zoek de gezichten in de boom
De afbeelding toont een boom met takken, bladeren en schors. Op het eerste gezicht zie je waarschijnlijk direct twee duidelijke gezichten onderaan in de stam verwerkt. Die zijn niet te missen. Maar de echte uitdaging begint pas wanneer je verder kijkt. In de takken, tussen het bladerdek, langs de bast — overal lijken gezichten verscholen te zitten. Sommigen zijn vager dan anderen, soms haast niet van een blad te onderscheiden. En toch zijn ze er.
De afbeelding is inmiddels door duizenden mensen bekeken en gedeeld. Op platforms als YouTube, Reddit en Facebook dagen mensen elkaar uit: hoeveel gezichten zie jij? Sommigen claimen er wel vijftien te zien, anderen blijven steken bij vier of vijf. Wat het extra leuk maakt: het aantal gezichten dat je vindt zou iets kunnen zeggen over je geheugen en cognitieve scherpte.
Wat zegt jouw score over je geheugen?
Er wordt gezegd dat je aan de hand van hoeveel gezichten je weet te vinden, een indicatie krijgt van hoe sterk jouw geheugen en gezichtsherkenning zijn. Hoewel het natuurlijk geen wetenschappelijke test is, is het wel een leuke manier om jezelf eens te testen. Hieronder zie je een (speelse) interpretatie van de scores:
🔍 2 tot 4 gezichten gevonden
Iedereen ziet de twee duidelijke gezichten onderaan de boom. Als je
daarnaast nog één of twee extra gezichten hebt ontdekt, zou dat
kunnen betekenen dat je visuele geheugen of gezichtsherkenning niet
optimaal werkt. Misschien kijk je er wat vluchtig naar, of heb je
moeite met het onderscheiden van details. Dat is op zich niet erg —
maar het kan leuk zijn om vaker dit soort illusies te oefenen.
🧠 5 tot 6 gezichten gevonden
Als je in totaal vijf of zes gezichten kunt aanwijzen, zit je al in
de middenmoot. Dat betekent dat je aandachtig kijkt en gevoel hebt
voor details, maar je zou volgens sommige interpretaties wat risico
kunnen lopen op geheugenproblemen. Nogmaals, dit is geen diagnose,
maar wel een vriendelijk duwtje in de richting van mentale
training.
🌟 7 tot 8 gezichten gevonden
Goed gedaan! Je hebt een scherp oog en een prima geheugen.
Misschien heb je wat langer gekeken, meerdere keren je blik laten
dwalen over de afbeelding en jezelf bewust de tijd gegeven om
patronen te herkennen. Dat is precies de juiste aanpak bij dit
soort raadsels.
🏆 9 gezichten of meer
gevonden
Gefeliciteerd, jij behoort tot de top! Een uitstekende score. Dit
duidt op een zeer goed ontwikkelde visuele waarneming en geheugen.
Je hebt niet alleen oog voor detail, maar ook een goed ruimtelijk
inzicht. Je brein weet wat het zoekt — en vindt het. Je hebt een
sterk ontwikkeld vermogen om gezichten te herkennen, wat handig is
in allerlei sociale en professionele situaties.
Waarom we dol zijn op dit soort illusies
Optische illusies als deze hebben wereldwijd fans. Ze dagen onze hersenen uit op een manier die net genoeg inspanning kost om boeiend te blijven, zonder dat het frustrerend wordt. Je kijkt, je denkt, je telt — en dan wil je weten of anderen hetzelfde zagen als jij.
Wat ze nog interessanter maakt, is dat onze hersenen constant proberen orde aan te brengen in wat we zien. Wanneer iets afwijkt van wat we verwachten, worden we alert. Bij deze boom bijvoorbeeld verwacht je geen gezichten tussen de bladeren. Zodra je er één vindt, word je fanatieker: waar zitten de andere? Het is een visueel spel waarin je brein en je waarnemingsvermogen samenwerken.
De grote onthulling
Natuurlijk wil je na het turen en tellen weten of je het ‘goed’ hebt gedaan. In de meeste video’s of online posts over deze boom worden uiteindelijk de gezichten een voor een onthuld. Soms met cirkels of pijlen, zodat je ze niet kunt missen. En dan zie je ineens gezichten die je eerder compleet over het hoofd zag. Dat levert vaak een mix op van frustratie (“Hoe heb ik dát kunnen missen?!”) en bewondering voor het slimme ontwerp van de illustratie.
Let op: het precieze aantal gezichten dat je kunt vinden, varieert afhankelijk van de interpretatie. Sommige gezichten zijn half zichtbaar of vaag, anderen duidelijk omlijnd. Daarom kan het aantal verschillen per persoon — en dat maakt het des te leuker om er met vrienden of familie over te discussiëren.
Daag jezelf en anderen uit
Als je het leuk vond om deze illusie te proberen, deel hem dan vooral met mensen in je omgeving. Kijk hoeveel gezichten zij vinden, en vergelijk jullie scores. Het kan een grappig gesprek opleveren en wie weet… misschien zie je later bij een tweede blik nóg een gezicht dat je eerst over het hoofd zag.
Tot slot
Of je nu vier, negen of vijftien gezichten hebt gevonden: dit soort puzzels zijn een leuke manier om je hersenen actief te houden. Ze herinneren ons eraan hoe complex onze waarneming is — en hoe verrassend ons brein soms werkt.
Dus: hoeveel gezichten telde jij? Laat het ons weten in de reacties en deel het met je vrienden. Misschien heb jij wel het scherpste oog van allemaal.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.