Robert ten Brink r0uwt om
verlies schoonmoeder Ike: “Een tijd van liefde, herinnering en
verbondenheid”
Televisiepresentator Robert ten
Brink, jarenlang het gezicht van het geliefde RTL-programma
All You Need Is Love,
heeft samen met zijn gezin een periode doorgemaakt die bol stond
van emotie, herinnering en verbondenheid. Zijn schoonmoeder, Ike
Cialona-Janszen, is onlangs op vredige wijze 0verleden. Voor Robert
en zijn familie betekende dit verlies het afscheid van een vrouw
die niet alleen een warm familielid was, maar ook een levenslustige
en inspirerende kracht in hun leven.
Ironisch genoeg kwam dit
verdrietige nieuws op een moment waarop Robert juist bezig was met
het voorbereiden van een bijzondere aflevering van zijn programma
in Australië. Een aflevering die normaal gesproken symbool staat
voor liefde en hereniging, kreeg nu voor hem persoonlijk een extra,
intensere lading.
Een periode vol herinneringen
tijdens een reis vol liefde
All You Need Is Love draait om het bij elkaar
brengen van geliefden. In het buitenland, ver van huis, stond
Robert klaar om mensen samen te brengen voor hartverwarmende
herenigingen. Maar terwijl hij dat deed, voelde hij de behoefte om
stil te staan bij iemand van wie hij nu afscheid moest nemen. De
combinatie van professionele verplichtingen en innerlijke reflectie
maakte deze periode niet alleen druk, maar ook bijzonder
intens.
Waar zijn gezicht normaal
straalt bij de romantische taferelen die hij presenteert, viel dit
keer achter de schermen een ander soort emotie te bespeuren. Elke
ontmoeting, elk verhaal over liefde, herinnerde hem aan zijn eigen
dierbare band met Ike – de moeder van zijn vrouw Roos, en een
vertrouwd gezicht binnen het gezin.
Wie was Ike
Cialona-Janszen?
Ike was méér dan alleen de
schoonmoeder van een bekende televisiepresentator. Ze was een
centrale figuur binnen de familie, een vrouw die warmte uitstraalde
en met haar unieke persoonlijkheid generaties wist te raken.
Geboren en getogen in Amsterdam, was Ike levenslustig, geestig en
creatief. Ze stond bekend om haar nieuwsgierigheid, liefde voor
kunst en haar scherpe geest.
Samen met haar man bouwde ze
aan een warm gezin. Ze was de moeder van Roos Cialona – Roberts
echtgenote – en oma van hun vijf dochters: Nina, Emma, Charlotte,
Isabel en Suus. In een liefdevolle r0uwadvertentie werd ze
omschreven als: “Uniek, levenslustig, briljant, geestig,
eigenzinnig en lief.” Woorden die recht uit het hart komen en haar
levenshouding perfect samenvatten.
Afscheid nemen met muziek,
licht en liefde
Op 22 april nam de familie op
persoonlijke wijze afscheid van Ike. Geen kil afscheid, maar een
warm samenzijn waarin haar leven werd gevierd. Er klonk muziek waar
zij van hield – van klassieke klanken tot opgewekte jazz – en de
ruimte was gevuld met bloemen, licht en liefde. Iedereen kreeg de
gelegenheid om herinneringen te delen, kleine anekdotes te
vertellen of simpelweg stil te staan bij wat Ike voor hen betekend
had.
Voor Robert, Roos en hun
kinderen was het een intiem moment waarin ze zich opnieuw
realiseerden hoeveel sporen Ike had nagelaten in hun leven. Haar
geest leeft voort in hun verhalen, hun gebruiken en hun gedeelde
herinneringen.
Een huwelijk gebouwd op
vanzelfsprekendheid
De verbondenheid tussen
Robert en zijn vrouw Roos staat al meer dan vier decennia als een
huis. In een eerder interview met De Telegraaf vertelde Robert openhartig over hun lange
relatie: “Je moet niet te hard werken aan liefde. Het moet gewoon
kloppen.” Die vanzelfsprekendheid heeft hen door mooie én moeilijke
tijden geleid – ook nu weer.
Roos is voor Robert veel meer
dan zijn partner; ze is zijn klankbord, zijn steun, en zijn thuis.
Samen hebben ze lief en leed gedeeld. Hun huwelijk, gebaseerd op
wederzijds respect en humor, is een voorbeeld van hoe liefde in de
loop van de jaren kan groeien en verdiepen.
Steun uit onverwachte
hoeken
In tijden van r0uw en
verwerking is steun uit de omgeving van onschatbare waarde. Robert
ontving tal van hartverwarmende berichten. Zowel collega’s uit de
showbizzwereld als trouwe kijkers van zijn programma lieten van
zich horen. Bekenden, zoals Barrie Stevens, staken hem een hart
onder de riem – soms met een grapje, soms met een warme wens.
Op sociale media deelden fans
massaal hun medeleven. Velen schreven over hoe belangrijk Robert en
zijn programma voor hen zijn geweest in moeilijke tijden. Dat hij
nu zélf steun nodig heeft, raakt veel mensen. Deze verbondenheid is
voor Robert een waardevol gebaar. De liefde die hij jarenlang
uitdroeg via televisie, keert nu op een bijzondere manier naar hem
terug.
De kracht van
herinneringen
In het huis van de familie
ten Brink worden herinneringen gekoesterd. Oude fotoalbums, kleine
voorwerpen, handgeschreven briefjes – alles krijgt nu een diepere
betekenis. Herinneringen aan Ike brengen niet alleen verdriet, maar
ook warmte en troost. Ze vormen een brug tussen generaties en
houden haar levendig in het dagelijks leven van het gezin.
Zoals Psychologie Magazine
ooit schreef: herinneringen zijn ankerpunten in een leven vol
verandering. Voor Robert en zijn gezin zijn het deze ankerpunten
die hen helpen om het verlies te verwerken. Herinneringen aan Ike’s
enthousiasme bij verjaardagen, haar liefde voor koken, haar scherpe
humor – ze blijven bestaan, elke dag opnieuw.
Samen sterker dan ooit
Verlies brengt verdriet, maar
kan ook zorgen voor hernieuwde verbondenheid. Binnen het gezin van
Robert ten Brink lijkt dat zeker het geval. In deze periode zoeken
ze elkaar bewust op. Ze wandelen samen, koken samen, halen
herinneringen op bij kaarslicht of kampvuur. Het zijn kleine
rituelen die een groot verschil maken.
Volgens Gezondheidsnet is het
delen van verdriet binnen een hecht gezin een bewezen manier om
veerkracht te versterken. Dat lijkt ook hier het geval. De liefde
binnen het gezin wordt niet minder door verlies – eerder dieper,
rijker en krachtiger.
Een publieke figuur, maar ook
een mens
Robert ten Brink is voor veel
Nederlanders hét gezicht van liefde op televisie. Maar achter die
publieke rol schuilt, zoals nu duidelijker dan ooit, ook een man
met gevoelens, een vader, een schoonzoon. Zijn vermogen om
kwetsbaarheid te tonen, maakt hem extra geliefd. Hij blijft
professioneel, maar laat ook ruimte voor echtheid. Dat is wat
kijkers waarderen: iemand die het leven in al zijn facetten durft
te laten zien.
Conclusie: liefde als rode
draad – ook in afscheid
Het 0verlijden van Ike
Cialona-Janszen heeft diepe indruk gemaakt op Robert ten Brink en
zijn gezin. In een periode die normaal gevuld is met liefdevolle
herenigingen op televisie, beleefden zij zélf een intens afscheid.
Maar juist die liefde – de rode draad in Roberts werk en leven –
bleek ook nu hun grootste kracht.
Met warme herinneringen,
hartelijke steun en een onbreekbare familieband zetten ze hun leven
voort. En hoewel Ike er fysiek niet meer is, leeft haar geest voort
in de verhalen, de gebruiken en de liefde binnen de familie.
Nu de champagneglazen zijn
opgeborgen, de laatste oliebollen zijn verdwenen en de
kerstversiering bij de meeste mensen weer netjes in de doos ligt,
kijken we met z’n allen vooruit naar 2026. Een nieuw jaar staat
traditioneel voor hoop, frisse plannen en goede voornemens. Maar
als we twee opvallende voorspellingen mogen geloven, wordt het
allesbehalve een rustig jaar. Integendeel zelfs: volgens twee
helderzienden belooft 2026 een pittig, onrustig en mogelijk zelfs
historisch jaar te worden voor de mensheid.
Wat deze voorspellingen extra
bijzonder maakt, is dat ze afkomstig zijn van twee totaal
verschillende figuren. De ene is een hedendaagse helderziende die
volop actief is op sociale media en in interviews. De ander is een
mysticus die al decennia geleden is overleden, maar wiens
voorspellingen nog altijd wereldwijd worden gedeeld en besproken.
Toch zouden zij onafhankelijk van elkaar tot dezelfde opvallende
conclusie zijn gekomen.
Twee stemmen, één
boodschap
De Britse website Ladbible
bracht onlangs onder de aandacht dat zowel de 39-jarige
helderziende Nicolas Aujulu als de beroemde Bulgaarse mystica Baba
Vanga iets zeer ingrijpends voorspellen voor 2026. Hoewel hun
achtergronden, tijdsgeest en levens compleet verschillen, overlapt
één voorspelling opvallend sterk: dit zou het jaar zijn waarin de
mensheid contact krijgt met buitenaards leven.
Dat soort voorspellingen
klinkt voor velen als sciencefiction of pure sensatiezucht. Toch
blijft het onderwerp elke keer opnieuw de aandacht trekken.
Misschien juist omdat het raakt aan iets fundamenteels: zijn wij
echt alleen in het universum?
Nicolas Aujulu: rampspoed en
technologische schokken
Nicolas Aujulu is een naam die
de laatste jaren steeds vaker opduikt in de wereld van paranormale
voorspellingen. De Frans-Britse helderziende staat bekend om zijn
sombere vooruitzichten. Positief nieuws komt zelden uit zijn mond;
zijn visioenen draaien vaak om crises, instabiliteit en grote
veranderingen.
Voor 2026 ziet Aujulu meerdere
zorgwekkende ontwikkelingen. Zo voorspelt hij zware seismische
activiteit in het Middellandse Zeegebied. Aardbevingen en
geologische verschuivingen zouden volgens hem hele regio’s
ontwrichten en grote menselijke en economische gevolgen hebben.
Daarnaast ziet hij een
complete ineenstorting van Hollywood zoals we dat nu kennen. Niet
door schandalen of financiële problemen, maar door de razendsnelle
opkomst van kunstmatige intelligentie. Volgens Aujulu zal AI de
creatieve industrie zo ingrijpend veranderen dat traditionele
filmstudio’s, acteurs en productiemodellen hun bestaansrecht
verliezen. Films en series zouden grotendeels door algoritmes
worden geproduceerd, waardoor de klassieke Hollywoodstructuur
uiteenvalt.
Maar de meest opvallende
voorspelling blijft toch zijn visie op buitenaards contact. Aujulu
zegt een zeer helder visioen te hebben gehad waarin UFO’s en
niet-menselijke intelligenties zich openlijk kenbaar maken aan de
aarde. Geen vage waarnemingen of geheimzinnige signalen, maar
daadwerkelijk contact.
Baba Vanga: de mystica die
blijft fascineren
De naam Baba Vanga roept bij
velen meteen herkenning op. Geboren als Vangeliya Pandeva
Gushterova in Bulgarije, verloor ze op jonge leeftijd haar zicht na
een hevige zandstorm. Volgens haar volgers kreeg ze daar
paranormale gaven voor terug. Tot haar dood in 1996 werd ze door
mensen uit heel Europa bezocht voor voorspellingen en raad.
Ook decennia na haar
overlijden blijven haar voorspellingen circuleren. Elk jaar duiken
er lijstjes op met wat Baba Vanga voor het komende jaar zou hebben
voorzien. Voor 2026 is haar boodschap opvallend en ronduit
spectaculair: zij voorspelt dat de mensheid dit jaar in contact
komt met buitenaardse wezens.
Volgens overleveringen zou dit
contact plaatsvinden tijdens of rond een groot internationaal
sportevenement. Hoe dat precies verloopt, blijft vaag. Maar het
idee dat buitenaardse intelligenties zich op een moment van
wereldwijde aandacht zouden tonen, spreekt tot de verbeelding.
Toeval of collectieve
verbeelding?
Dat twee helderzienden, los
van elkaar, dezelfde voorspelling doen, roept vragen op. Is het
toeval? Of zijn dit terugkerende thema’s die altijd weer opduiken
in paranormale kringen? Contact met buitenaards leven is immers al
tientallen jaren een populair onderwerp in zowel alternatieve als
mainstream cultuur.
Van Roswell tot Area 51, van
graancirkels tot mysterieuze lichtverschijnselen: verhalen over
aliens blijven mensen fascineren. Toch is er tot op heden nooit
onomstotelijk bewijs geleverd voor buitenaards bezoek aan de aarde.
Dat maakt veel mensen sceptisch.
En die scepsis is
begrijpelijk. Ook Baba Vanga en andere helderzienden hebben in het
verleden voorspellingen gedaan die nooit zijn uitgekomen. Grote
wereldgebeurtenissen, catastrofes en revoluties worden regelmatig
aangekondigd, maar blijven vaak uit of verlopen heel anders dan
voorspeld.
Waarom blijven we
luisteren?
Toch blijft er een grote groep
mensen die deze voorspellingen serieus neemt, of er op zijn minst
nieuwsgierig naar is. Dat heeft deels te maken met onzekerheid. In
tijden van snelle technologische ontwikkelingen, geopolitieke
spanningen en klimaatverandering zoeken mensen houvast.
Voorspellingen, hoe vaag ook, geven een gevoel van
voorbereiding.
Daarnaast speelt verbeelding
een grote rol. Het idee dat we niet alleen zijn in het universum
raakt aan existentiële vragen: wie zijn wij, waar komen we vandaan
en wat is onze plaats in het grotere geheel? Dat maakt het thema
buitenaards leven onweerstaanbaar interessant.
Met een flinke korrel
zout
Voorlopig is er geen enkel
concreet bewijs dat 2026 daadwerkelijk het jaar wordt waarin aliens
zich melden. Wetenschappers blijven voorzichtig en benadrukken dat
hoewel de kans op buitenaards leven statistisch niet ondenkbaar is,
direct contact uiterst onwaarschijnlijk blijft.
De voorspellingen van Aujulu
en Baba Vanga moeten dan ook met een flinke korrel zout worden
genomen. Ze passen in een lange traditie van apocalyptische en
spectaculaire toekomstvisies die zelden letterlijk uitkomen.
Maar zoals altijd geldt: je weet het nooit.
Tot die tijd blijft 2026 gewoon een nieuw jaar vol onbekende
mogelijkheden, uitdagingen en verrassingen. Of daar ook
buitenaardse bezoekers bij horen, zal de tijd moeten uitwijzen.