Algemeen
Robert ten Brink krijgt keiharde klap te verwerken
Robert ten Brink r0uwt om verlies schoonmoeder Ike: “Een tijd van liefde, herinnering en verbondenheid”
Televisiepresentator Robert ten Brink, jarenlang het gezicht van het geliefde RTL-programma All You Need Is Love, heeft samen met zijn gezin een periode doorgemaakt die bol stond van emotie, herinnering en verbondenheid. Zijn schoonmoeder, Ike Cialona-Janszen, is onlangs op vredige wijze 0verleden. Voor Robert en zijn familie betekende dit verlies het afscheid van een vrouw die niet alleen een warm familielid was, maar ook een levenslustige en inspirerende kracht in hun leven.
Ironisch genoeg kwam dit verdrietige nieuws op een moment waarop Robert juist bezig was met het voorbereiden van een bijzondere aflevering van zijn programma in Australië. Een aflevering die normaal gesproken symbool staat voor liefde en hereniging, kreeg nu voor hem persoonlijk een extra, intensere lading.
Een periode vol herinneringen tijdens een reis vol liefde
All You Need Is Love draait om het bij elkaar brengen van geliefden. In het buitenland, ver van huis, stond Robert klaar om mensen samen te brengen voor hartverwarmende herenigingen. Maar terwijl hij dat deed, voelde hij de behoefte om stil te staan bij iemand van wie hij nu afscheid moest nemen. De combinatie van professionele verplichtingen en innerlijke reflectie maakte deze periode niet alleen druk, maar ook bijzonder intens.
Waar zijn gezicht normaal straalt bij de romantische taferelen die hij presenteert, viel dit keer achter de schermen een ander soort emotie te bespeuren. Elke ontmoeting, elk verhaal over liefde, herinnerde hem aan zijn eigen dierbare band met Ike – de moeder van zijn vrouw Roos, en een vertrouwd gezicht binnen het gezin.
Wie was Ike Cialona-Janszen?
Ike was méér dan alleen de schoonmoeder van een bekende televisiepresentator. Ze was een centrale figuur binnen de familie, een vrouw die warmte uitstraalde en met haar unieke persoonlijkheid generaties wist te raken. Geboren en getogen in Amsterdam, was Ike levenslustig, geestig en creatief. Ze stond bekend om haar nieuwsgierigheid, liefde voor kunst en haar scherpe geest.
Samen met haar man bouwde ze aan een warm gezin. Ze was de moeder van Roos Cialona – Roberts echtgenote – en oma van hun vijf dochters: Nina, Emma, Charlotte, Isabel en Suus. In een liefdevolle r0uwadvertentie werd ze omschreven als: “Uniek, levenslustig, briljant, geestig, eigenzinnig en lief.” Woorden die recht uit het hart komen en haar levenshouding perfect samenvatten.
Afscheid nemen met muziek, licht en liefde
Op 22 april nam de familie op persoonlijke wijze afscheid van Ike. Geen kil afscheid, maar een warm samenzijn waarin haar leven werd gevierd. Er klonk muziek waar zij van hield – van klassieke klanken tot opgewekte jazz – en de ruimte was gevuld met bloemen, licht en liefde. Iedereen kreeg de gelegenheid om herinneringen te delen, kleine anekdotes te vertellen of simpelweg stil te staan bij wat Ike voor hen betekend had.
Voor Robert, Roos en hun kinderen was het een intiem moment waarin ze zich opnieuw realiseerden hoeveel sporen Ike had nagelaten in hun leven. Haar geest leeft voort in hun verhalen, hun gebruiken en hun gedeelde herinneringen.
Een huwelijk gebouwd op vanzelfsprekendheid
De verbondenheid tussen Robert en zijn vrouw Roos staat al meer dan vier decennia als een huis. In een eerder interview met De Telegraaf vertelde Robert openhartig over hun lange relatie: “Je moet niet te hard werken aan liefde. Het moet gewoon kloppen.” Die vanzelfsprekendheid heeft hen door mooie én moeilijke tijden geleid – ook nu weer.
Roos is voor Robert veel meer dan zijn partner; ze is zijn klankbord, zijn steun, en zijn thuis. Samen hebben ze lief en leed gedeeld. Hun huwelijk, gebaseerd op wederzijds respect en humor, is een voorbeeld van hoe liefde in de loop van de jaren kan groeien en verdiepen.
Steun uit onverwachte hoeken
In tijden van r0uw en verwerking is steun uit de omgeving van onschatbare waarde. Robert ontving tal van hartverwarmende berichten. Zowel collega’s uit de showbizzwereld als trouwe kijkers van zijn programma lieten van zich horen. Bekenden, zoals Barrie Stevens, staken hem een hart onder de riem – soms met een grapje, soms met een warme wens.
Op sociale media deelden fans massaal hun medeleven. Velen schreven over hoe belangrijk Robert en zijn programma voor hen zijn geweest in moeilijke tijden. Dat hij nu zélf steun nodig heeft, raakt veel mensen. Deze verbondenheid is voor Robert een waardevol gebaar. De liefde die hij jarenlang uitdroeg via televisie, keert nu op een bijzondere manier naar hem terug.
De kracht van herinneringen
In het huis van de familie ten Brink worden herinneringen gekoesterd. Oude fotoalbums, kleine voorwerpen, handgeschreven briefjes – alles krijgt nu een diepere betekenis. Herinneringen aan Ike brengen niet alleen verdriet, maar ook warmte en troost. Ze vormen een brug tussen generaties en houden haar levendig in het dagelijks leven van het gezin.
Zoals Psychologie Magazine ooit schreef: herinneringen zijn ankerpunten in een leven vol verandering. Voor Robert en zijn gezin zijn het deze ankerpunten die hen helpen om het verlies te verwerken. Herinneringen aan Ike’s enthousiasme bij verjaardagen, haar liefde voor koken, haar scherpe humor – ze blijven bestaan, elke dag opnieuw.
Samen sterker dan ooit
Verlies brengt verdriet, maar kan ook zorgen voor hernieuwde verbondenheid. Binnen het gezin van Robert ten Brink lijkt dat zeker het geval. In deze periode zoeken ze elkaar bewust op. Ze wandelen samen, koken samen, halen herinneringen op bij kaarslicht of kampvuur. Het zijn kleine rituelen die een groot verschil maken.
Volgens Gezondheidsnet is het delen van verdriet binnen een hecht gezin een bewezen manier om veerkracht te versterken. Dat lijkt ook hier het geval. De liefde binnen het gezin wordt niet minder door verlies – eerder dieper, rijker en krachtiger.
Een publieke figuur, maar ook een mens
Robert ten Brink is voor veel Nederlanders hét gezicht van liefde op televisie. Maar achter die publieke rol schuilt, zoals nu duidelijker dan ooit, ook een man met gevoelens, een vader, een schoonzoon. Zijn vermogen om kwetsbaarheid te tonen, maakt hem extra geliefd. Hij blijft professioneel, maar laat ook ruimte voor echtheid. Dat is wat kijkers waarderen: iemand die het leven in al zijn facetten durft te laten zien.
Conclusie: liefde als rode draad – ook in afscheid
Het 0verlijden van Ike Cialona-Janszen heeft diepe indruk gemaakt op Robert ten Brink en zijn gezin. In een periode die normaal gevuld is met liefdevolle herenigingen op televisie, beleefden zij zélf een intens afscheid. Maar juist die liefde – de rode draad in Roberts werk en leven – bleek ook nu hun grootste kracht.
Met warme herinneringen, hartelijke steun en een onbreekbare familieband zetten ze hun leven voort. En hoewel Ike er fysiek niet meer is, leeft haar geest voort in de verhalen, de gebruiken en de liefde binnen de familie.
De tweede aflevering van de HNM Podcast zorgt meteen voor gespreksstof. Aan tafel schuiven Hélène Hendriks, Merel Ek en Noa Vahle aan om openhartig te praten over hun leven, werk en – tot verrassing van velen – hun ervaringen tijdens het uitgaan. Vooral het verhaal van Noa trekt de aandacht. Niet omdat zij bekendstaat als een uitgesproken feestganger, maar juist omdat ze dat nadrukkelijk níét is.
Noa schetst zichzelf in de podcast als het tegenovergestelde van een nachtbraker. “Ik sta bij mijn vriendinnen een beetje bekend als de oma van de groep,” vertelt ze lachend. “Ik ga eigenlijk nooit uit en ben helemaal niet zo wild.” Daarmee zet ze meteen de toon voor een verhaal dat juist door die nuchtere zelftypering des te opvallender wordt. Want uitgerekend zij belandde vlak voor kerst in een van de meest beruchte nachtclubs van Londen.
Een spontane Londense avond
Het idee om uit te gaan ontstond tijdens een trip naar Londen, die Noa maakte samen met haar moeder Linda de Mol en haar schoonzus Chelsey Weimar. Waar Noa normaal gesproken liever een rustig diner of een avondje bank verkiest, liet ze zich deze keer overtuigen om toch mee te gaan. Vooral Chelsey speelde daarin een belangrijke rol. Zij kende de Londense scene beter en stelde voor om een club te bezoeken waar ze zelf al eerder van had gehoord: The Box.
Voor Noa klonk dat aanvankelijk niet direct alarmerend. Ze had zich bij de naam en de verhalen een heel ander beeld gevormd. “Ik dacht echt dat The Box een soort Moulin Rouge was,” vertelt ze in de podcast. Een theatrale club, een beetje spannend misschien, maar vooral stijlvol en artistiek. Met dat idee stapte ze samen met haar moeder en schoonzus de club binnen.
Verwachtingen versus realiteit
Al bij aankomst bleek dat de avond waarschijnlijk anders zou verlopen dan verwacht. De sfeer in de club was intens, donker en exclusief. Bezoekers kregen een vaste plek toegewezen en moesten blijven zitten terwijl elk uur nieuwe shows begonnen. In eerste instantie leek het allemaal nog mee te vallen. Noa herinnert zich dat ze dacht: is dit nu waar iedereen het altijd over heeft? Waar is de schok waar The Box zo bekend om staat?
Die vraag werd niet veel later beantwoord. Naarmate de avond vorderde, werden de optredens explicieter en confronterender. Wat begon als een enigszins vreemde, maar nog te overziene ervaring, sloeg om in iets waar Noa totaal niet op was voorbereid. In de podcast beschrijft ze één specifiek moment dat haar nog steeds bijblijft.
Een moment dat blijft hangen
“Er kwam een man op die helemaal naakt was, met zijn handen op zijn rug, een bal in zijn mond en een hondenmasker op,” vertelt Noa zonder omwegen. “We waren echt getraumatiseerd.” Het is een beschrijving die ook aan tafel voor ongemakkelijke lachjes en verbazing zorgt. Voor Noa, die zichzelf al niet thuis voelt in het uitgaansleven, was dit duidelijk een brug te ver.
Wat het contrast extra groot maakte, was de reactie van de rest van het publiek. Waar veel bezoekers rustig bleven zitten, alsof dit de normaalste zaak van de wereld was, keken Noa, Linda en Chelsey elkaar aan met dezelfde gedachte: dit is niet voor ons. Zonder veel woorden besloten ze op te staan en de club te verlaten.
Moeder en dochter in een bizarre setting
Dat juist Noa deze ervaring meemaakte, maakt het verhaal opvallend, maar minstens zo bijzonder is de rol van haar moeder. Linda de Mol is al decennialang een van de bekendste gezichten op de Nederlandse televisie, maar het nachtleven heeft ze al lang achter zich gelaten. “Ik denk dat mijn moeder al in geen dertig jaar in een club was geweest,” zegt Noa met een glimlach.
De gedachte dat moeder en dochter samen in zo’n extreme club terechtkwamen, zorgt bij luisteraars voor een mix van verbazing en humor. Het illustreert hoe onverwacht de situatie was. Geen geplande wilde avond, geen drang naar sensatie, maar een spontane beslissing die totaal anders uitpakte dan gedacht.
‘De laatste keer dat ik uit ben geweest’
Voor Noa had de avond een duidelijke conclusie. “Dat was ook meteen de laatste keer dat ik uit ben geweest,” zegt ze resoluut in de podcast. Het klinkt half grappend, maar de boodschap is duidelijk: deze ervaring heeft haar niet overtuigd om vaker het nachtleven in te duiken. Ze blijft liever bij haar vertrouwde routines en rustige avonden.
Toch sluit ze het verhaal af met een luchtige noot, zeker wanneer het over haar moeder gaat. Met een knipoog zegt ze: “Die gaat volgende week weer.” Het is een grap, uiteraard, maar wel eentje die de spanning breekt en het verhaal rondmaakt. Waar Noa haar grenzen heeft gevonden, lijkt Linda het avontuur juist met humor te kunnen relativeren.
Reacties en herkenning
De aflevering van de HNM Podcast leidde al snel tot reacties op sociale media. Veel luisteraars herkennen zich in Noa’s houding. Niet iedereen voelt zich thuis in clubs of extreme uitgaansvormen, en juist daarom wordt haar verhaal als eerlijk en menselijk ervaren. Anderen vinden het vooral vermakelijk om te horen hoe drie bekende vrouwen samen in zo’n bizarre situatie belanden.
Wat opvalt, is dat Noa nergens sensationeel probeert te doen. Ze beschrijft wat ze zag, hoe het voelde en waarom ze besloot weg te gaan. Geen oordeel, geen veroordeling, maar wel een duidelijke grens. Dat maakt haar verhaal geloofwaardig en toegankelijk voor een breed publiek.
Meer dan een anekdote
Het fragment laat zien waarom de HNM Podcast aanslaat. Het gaat niet alleen om bekende namen aan tafel, maar om persoonlijke verhalen die afwijken van het bekende imago. Noa Vahle, vaak gezien als serieuze sportverslaggever, laat hier een andere kant zien: nuchter, zelfrelativerend en eerlijk over haar ongemak.
De Londense clubavond zal haar leven niet ingrijpend veranderen, maar het levert wel een anekdote op die blijft hangen. Een verhaal over verwachtingen, grenzen en hoe soms één avond genoeg is om te weten wat wel – en vooral wat niet – bij je past.