Algemeen
Na het afscheid van Jonnie Boer: Hoe Thérèse en Jimmie Boer de ziel van De Librije bewaken
Het overlijden van topchef Jonnie Boer heeft een diepe indruk achtergelaten op de culinaire wereld. Niet alleen vanwege zijn uitzonderlijke talent, maar vooral ook door de manier waarop hij samen met zijn vrouw Thérèse een waar icoon wist te bouwen: De Librije in Zwolle. Het driesterrenrestaurant is sinds jaar en dag een begrip, zowel in Nederland als ver daarbuiten. Nu Jonnie er niet meer is, rijst de vraag: hoe gaat het verder? En wie waakt er over de ziel van deze unieke plek?
Een liefde die alles overstijgt
Voor Thérèse Boer is het verlies van Jonnie niet alleen het einde van een partnerschap in zaken, maar vooral het verlies van haar levensliefde. Al sinds hun jonge jaren stonden zij zij aan zij, zowel in de keuken als aan de voorkant van het restaurant. Hun liefde voor elkaar en voor gastronomie vloeiden naadloos in elkaar over. In elk gerecht, elke wijnkeuze en elk detail van de ervaring in De Librije voelde je hun verbondenheid.
Toch blijft Thérèse overeind. Met opgeheven hoofd en een diepe innerlijke kracht houdt ze vast aan wat zij samen hebben opgebouwd. “Ik voel Jonnie elke dag,” liet ze onlangs weten. “Zijn geest leeft voort in elke gang, elke gast, elke herinnering die hier wordt gemaakt.”
De Librije: meer dan een restaurant
De Librije is al jarenlang het enige restaurant in Nederland met drie Michelinsterren. Maar het is meer dan een etablissement waar je dineert. Het is een beleving, een filosofie, een vorm van kunst. En bovenal: een familiebedrijf.
Die familieband is in de documentaire De Opvolging treffend in beeld gebracht. Daarin wordt zichtbaar hoe Jonnie en Thérèse de toekomst van De Librije voorbereiden. Niet als afscheid, maar als natuurlijke overgang naar een nieuwe generatie. Die visie blijkt nu actueler dan ooit.
Jimmie Boer: de culinaire erfenis
De meest logische opvolger binnen de familie is zoon Jimmie Boer. Hoewel hij aanvankelijk zijn eigen pad leek te kiezen, is zijn liefde voor gastronomie de afgelopen jaren alleen maar gegroeid. Niet alleen door de nabijheid van zijn ouders, maar ook door zijn eigen ontdekkingstocht binnen de culinaire wereld.
Jimmie staat bekend als bescheiden, maar gepassioneerd. Zijn stijl is anders dan die van zijn vader – moderner, speelser, met oog voor duurzaamheid – maar hij draagt dezelfde toewijding en liefde voor het vak met zich mee. In de documentaire zegt hij: “Mijn vader is onvervangbaar. Maar ik wil wel zijn visie voortzetten, op mijn manier.”
Nelson Tanate: van leerling tot leider
Naast Jimmie speelt ook chef Nelson Tanate een sleutelrol in de toekomst van De Librije. Tanate begon ooit als leerling in de keuken van Jonnie Boer en groeide uit tot een van zijn meest vertrouwde rechterhanden. Zijn benoeming tot chef de cuisine was dan ook geen verrassing, maar wel een bevestiging van het vertrouwen dat Jonnie en Thérèse in hem stelden.
Tanate combineert technische precisie met creativiteit. Hij kent het DNA van De Librije als geen ander en is vastbesloten om die lijn door te trekken, met respect voor het verleden én oog voor innovatie. “Jonnie zei altijd: blijf jezelf uitdagen,” aldus Tanate. “Dat wil ik blijven doen. Voor hem, voor Thérèse en voor onze gasten.”
De kracht van samenwerking
Wat De Librije altijd zo bijzonder maakte, was de harmonie tussen keuken en bediening. Tussen smaak en sfeer. Tussen Jonnie en Thérèse. Die balans lijkt nu voortgezet te worden in de samenwerking tussen Thérèse, Nelson en Jimmie. Elk van hen brengt een ander perspectief, een andere energie, maar ze delen hetzelfde doel: De Librije laten voortleven, met behoud van ziel en kwaliteit.
Thérèse blijft de gastvrouw pur sang. Haar scherpe neus voor wijn, haar natuurlijke elegantie en haar warme gastvrijheid maken haar onmisbaar in de ervaring van De Librije. Tegelijkertijd geeft ze ruimte aan de nieuwe generatie, zonder afstand te nemen van haar betrokkenheid.
Een toekomst vol belofte
Hoewel het gemis van Jonnie voelbaar is in elke hoek van het restaurant, is er ook iets anders aanwezig: hoop. De hoop dat zijn visie blijft leven. De hoop dat De Librije zijn betekenis behoudt. En de hoop dat Jimmie en Nelson hun eigen verhaal mogen schrijven, met Thérèse als kompas.
De eerste tekenen zijn positief. Gasten spreken van een onverminderde topbeleving. De gerechten zijn vernieuwend, maar trouw aan de stijl van het huis. De bediening is even warm en professioneel als altijd. En bovenal: de energie is goed. Geen rouw, maar eerbetoon. Geen stilstand, maar beweging.
Symboliek in de details
In het interieur van De Librije zijn subtiele verwijzingen naar Jonnie gebleven. Zijn favoriete kunstwerken, zijn kenmerkende kruiden uit eigen tuin, zelfs bepaalde recepten die hij altijd zelf proefde. Alles herinnert aan zijn aanwezigheid, zonder dat het een mausoleum wordt. Het is levend erfgoed. En dat is precies zoals hij het had gewild.
Ook in de wijnkaart, samengesteld door Thérèse, leeft zijn voorkeur voort. Zijn liefde voor complexe Bourgognes, zijn fascinatie voor natuurlijke wijnen – ze vormen nog altijd de rode draad. “Jonnie hield van contrasten,” vertelt Thérèse. “Dat zie je terug in alles wat we doen.”
De impact op de culinaire wereld
Het overlijden van Jonnie Boer is niet alleen een verlies voor De Librije, maar voor de hele gastronomie. Collega-chefs, critici en trouwe gasten spreken met bewondering over zijn nalatenschap. Van zijn pioniersrol in de Nederlandse keuken tot zijn mentorchap voor jonge talenten – Jonnie maakte het verschil.
Toch is er ook dankbaarheid. Dat hij zijn kennis heeft doorgegeven. Dat hij niet alles voor zichzelf hield, maar de volgende generatie actief heeft klaargestoomd. De documentaire De Opvolging is in dat opzicht niet alleen een kijk achter de schermen, maar ook een les in visie, overgave en vertrouwen.
Een ode aan het leven
Misschien is dat wel het mooiste wat De Librije vandaag de dag doet: het leven vieren. Niet door verdriet weg te stoppen, maar door het een plek te geven. In het ritme van de keuken. In het geroezemoes van de gasten. In de glimlach van Thérèse. En in de toewijding van Jimmie en Nelson.
Want wat Jonnie Boer heeft nagelaten, is meer dan recepten of sterren. Het is een gedachtegoed. Een manier van kijken. En bovenal: een hartslag die blijft kloppen, ook als de man erachter fysiek niet meer aanwezig is.
In de Molukse wijk van Tiel is de afgelopen dagen een sfeer ontstaan die bewoners zich waarschijnlijk hun hele leven zullen blijven herinneren. Waar het leven doorgaans in een rustig, herkenbaar ritme voortkabbelt, is nu sprake van uitbundige vreugde, ongeloof en emotionele ontlading. De Postcode Loterij is hier gevallen, en dat betekent dat tientallen huishoudens in één klap miljonair zijn geworden. Bedragen variërend van ruim 1,8 miljoen tot zelfs 5,6 miljoen euro zorgen voor een ongekende impact op de wijk.
Ongeloof en emotie op straat
Op straat is het beeld bijna filmisch. Buren die elkaar in de armen vallen, mensen die met tranen in de ogen vertellen wat dit moment voor hen betekent en bewoners die zichtbaar moeite hebben om te bevatten wat hen is overkomen. “Het voelt alsof ik droom,” zegt een bewoner, terwijl hij zijn hoofd schudt en voorzichtig glimlacht. “Je speelt altijd mee, maar je denkt nooit dat dit jou écht overkomt.”
Die verwarring en euforie wisselen elkaar voortdurend af. Sommigen durven het bedrag nog niet eens hardop uit te spreken, bang dat het geluk anders weer verdwijnt. Anderen bellen meteen familieleden om het nieuws te delen, waarbij emoties hoog oplopen. De straat, normaal een plek van dagelijkse routine, is veranderd in een ontmoetingspunt van ongeloof en vreugde.
Meer dan alleen geld
Wat deze winst bijzonder maakt, is dat het niet alleen gaat om financiële rijkdom. Voor veel bewoners voelt het als een vorm van erkenning. De Molukse gemeenschap kent een geschiedenis van hard werken, doorzetten en zorgen voor elkaar. Juist daarom raakt het mensen diep dat het geluk hier is neergestreken. “Dit geeft rust,” vertelt een bewoonster. “Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn kinderen en kleinkinderen. Het idee dat ik me geen zorgen meer hoef te maken, dat is onbetaalbaar.”
Het geld betekent voor velen de mogelijkheid om eindelijk adem te halen. Schulden aflossen, een hypotheek verkleinen of helemaal afbetalen, investeren in de toekomst van de kinderen of simpelweg een buffer creëren voor onzekere tijden. Het zijn geen extravagante dromen die overheersen, maar juist praktische, nuchtere wensen die voortkomen uit jarenlang verantwoordelijk leven.
Dromen die nu bereikbaar worden
Naast die nuchtere plannen komen ook lang gekoesterde dromen ineens binnen handbereik. Een bewoner vertelt hoe hij al jaren droomt van een eigen onderneming, maar nooit het risico durfde te nemen. “Nu kan ik het doen zonder angst,” zegt hij. Anderen denken aan reizen die altijd te duur leken, het renoveren van een huis of het ondersteunen van familieleden die het minder breed hebben.
Opvallend is dat veel winnaars niet alleen aan zichzelf denken. Er wordt gesproken over het helpen van broers, zussen, ouders of kinderen. Ook initiatieven voor de buurt worden voorzichtig genoemd. “We zijn hier altijd een hechte gemeenschap geweest,” klinkt het. “Dit verandert dat niet, het versterkt het alleen maar.”
Saamhorigheid in de wijk
Die saamhorigheid is misschien wel het meest opvallende aspect van deze gebeurtenis. Waar geld soms jaloezie of afstand kan creëren, lijkt hier het tegenovergestelde te gebeuren. Bewoners gunnen elkaar het geluk oprecht. Er is sprake van collectieve trots: trots op de wijk, op de gemeenschap en op het feit dat juist hier zoveel positiviteit samenkomt.
Mensen blijven hangen op straat, praten met elkaar en delen verhalen. Er wordt gelachen, gehuild en teruggeblikt op moeilijke tijden. “Het voelt alsof we dit samen winnen,” zegt iemand. “Niet alleen individueel, maar als buurt.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een nieuw perspectief op de toekomst
De impact van deze winst reikt verder dan het hier en nu. Voor veel gezinnen verandert het perspectief op de toekomst ingrijpend. Waar eerder onzekerheid over werk, gezondheid of financiën een constante factor was, ontstaat nu ruimte voor rust en planning. Die mentale verandering is minstens zo groot als de financiële.
“Je merkt het meteen,” vertelt een bewoner. “De spanning valt van mensen af. Je ziet het in hun houding, in hun ogen. Er is hoop.” Die hoop vertaalt zich in plannen, maar ook in een hernieuwd vertrouwen in het leven.
Verantwoord omgaan met het geluk
Tegelijkertijd is er ook voorzichtigheid. Veel winnaars geven aan dat ze tijd willen nemen voordat ze grote beslissingen nemen. Advies inwinnen, rustig nadenken en stap voor stap kijken wat verstandig is. Het besef dat dit geluk ook verantwoordelijkheid met zich meebrengt, is duidelijk aanwezig.
“Het is prachtig,” zegt een vrouw, “maar je wilt het niet verspillen. Dit is iets wat je zorgvuldig moet behandelen.” Die houding past bij de nuchterheid die veel bewoners typeert en die ook nu, midden in de euforie, zichtbaar blijft.
Collectieve trots en erkenning
Voor de Molukse wijk voelt deze dag als meer dan een loterijmoment. Het wordt ervaren als een symbolisch keerpunt, een lichtpunt na jaren waarin niet alles vanzelf ging. De verhalen die rondgaan, gaan niet alleen over geld, maar over waardigheid, erkenning en het gevoel gezien te worden.
Dat gevoel wordt gedeeld door jong en oud. Oudere bewoners spreken over rust na een leven van hard werken, jongere bewoners over kansen die ze hun kinderen nu kunnen bieden. Het is die gedeelde betekenis die de winst zo bijzonder maakt.
Een dag die geschiedenis schrijft
Terwijl de rust langzaam terugkeert en de eerste emoties zijn gezakt, blijft één ding overeind: deze dag zal nog lang onderwerp van gesprek zijn in de wijk. Niet alleen vanwege de miljoenen, maar vanwege wat het losmaakt tussen mensen. Het gevoel van samen winnen, samen hopen en samen vooruitkijken.
Voor de Molukse wijk in Tiel voelt het als een nieuw hoofdstuk. Geen garantie op een zorgeloos leven, maar wel een stevige basis en een gevoel van optimisme dat lang gemist werd. En misschien is dat wel de grootste winst van allemaal.