Algemeen
Na het afscheid van Jonnie Boer: Hoe Thérèse en Jimmie Boer de ziel van De Librije bewaken
Het overlijden van topchef Jonnie Boer heeft een diepe indruk achtergelaten op de culinaire wereld. Niet alleen vanwege zijn uitzonderlijke talent, maar vooral ook door de manier waarop hij samen met zijn vrouw Thérèse een waar icoon wist te bouwen: De Librije in Zwolle. Het driesterrenrestaurant is sinds jaar en dag een begrip, zowel in Nederland als ver daarbuiten. Nu Jonnie er niet meer is, rijst de vraag: hoe gaat het verder? En wie waakt er over de ziel van deze unieke plek?
Een liefde die alles overstijgt
Voor Thérèse Boer is het verlies van Jonnie niet alleen het einde van een partnerschap in zaken, maar vooral het verlies van haar levensliefde. Al sinds hun jonge jaren stonden zij zij aan zij, zowel in de keuken als aan de voorkant van het restaurant. Hun liefde voor elkaar en voor gastronomie vloeiden naadloos in elkaar over. In elk gerecht, elke wijnkeuze en elk detail van de ervaring in De Librije voelde je hun verbondenheid.
Toch blijft Thérèse overeind. Met opgeheven hoofd en een diepe innerlijke kracht houdt ze vast aan wat zij samen hebben opgebouwd. “Ik voel Jonnie elke dag,” liet ze onlangs weten. “Zijn geest leeft voort in elke gang, elke gast, elke herinnering die hier wordt gemaakt.”
De Librije: meer dan een restaurant
De Librije is al jarenlang het enige restaurant in Nederland met drie Michelinsterren. Maar het is meer dan een etablissement waar je dineert. Het is een beleving, een filosofie, een vorm van kunst. En bovenal: een familiebedrijf.
Die familieband is in de documentaire De Opvolging treffend in beeld gebracht. Daarin wordt zichtbaar hoe Jonnie en Thérèse de toekomst van De Librije voorbereiden. Niet als afscheid, maar als natuurlijke overgang naar een nieuwe generatie. Die visie blijkt nu actueler dan ooit.
Jimmie Boer: de culinaire erfenis
De meest logische opvolger binnen de familie is zoon Jimmie Boer. Hoewel hij aanvankelijk zijn eigen pad leek te kiezen, is zijn liefde voor gastronomie de afgelopen jaren alleen maar gegroeid. Niet alleen door de nabijheid van zijn ouders, maar ook door zijn eigen ontdekkingstocht binnen de culinaire wereld.
Jimmie staat bekend als bescheiden, maar gepassioneerd. Zijn stijl is anders dan die van zijn vader – moderner, speelser, met oog voor duurzaamheid – maar hij draagt dezelfde toewijding en liefde voor het vak met zich mee. In de documentaire zegt hij: “Mijn vader is onvervangbaar. Maar ik wil wel zijn visie voortzetten, op mijn manier.”
Nelson Tanate: van leerling tot leider
Naast Jimmie speelt ook chef Nelson Tanate een sleutelrol in de toekomst van De Librije. Tanate begon ooit als leerling in de keuken van Jonnie Boer en groeide uit tot een van zijn meest vertrouwde rechterhanden. Zijn benoeming tot chef de cuisine was dan ook geen verrassing, maar wel een bevestiging van het vertrouwen dat Jonnie en Thérèse in hem stelden.
Tanate combineert technische precisie met creativiteit. Hij kent het DNA van De Librije als geen ander en is vastbesloten om die lijn door te trekken, met respect voor het verleden én oog voor innovatie. “Jonnie zei altijd: blijf jezelf uitdagen,” aldus Tanate. “Dat wil ik blijven doen. Voor hem, voor Thérèse en voor onze gasten.”
De kracht van samenwerking
Wat De Librije altijd zo bijzonder maakte, was de harmonie tussen keuken en bediening. Tussen smaak en sfeer. Tussen Jonnie en Thérèse. Die balans lijkt nu voortgezet te worden in de samenwerking tussen Thérèse, Nelson en Jimmie. Elk van hen brengt een ander perspectief, een andere energie, maar ze delen hetzelfde doel: De Librije laten voortleven, met behoud van ziel en kwaliteit.
Thérèse blijft de gastvrouw pur sang. Haar scherpe neus voor wijn, haar natuurlijke elegantie en haar warme gastvrijheid maken haar onmisbaar in de ervaring van De Librije. Tegelijkertijd geeft ze ruimte aan de nieuwe generatie, zonder afstand te nemen van haar betrokkenheid.
Een toekomst vol belofte
Hoewel het gemis van Jonnie voelbaar is in elke hoek van het restaurant, is er ook iets anders aanwezig: hoop. De hoop dat zijn visie blijft leven. De hoop dat De Librije zijn betekenis behoudt. En de hoop dat Jimmie en Nelson hun eigen verhaal mogen schrijven, met Thérèse als kompas.
De eerste tekenen zijn positief. Gasten spreken van een onverminderde topbeleving. De gerechten zijn vernieuwend, maar trouw aan de stijl van het huis. De bediening is even warm en professioneel als altijd. En bovenal: de energie is goed. Geen rouw, maar eerbetoon. Geen stilstand, maar beweging.
Symboliek in de details
In het interieur van De Librije zijn subtiele verwijzingen naar Jonnie gebleven. Zijn favoriete kunstwerken, zijn kenmerkende kruiden uit eigen tuin, zelfs bepaalde recepten die hij altijd zelf proefde. Alles herinnert aan zijn aanwezigheid, zonder dat het een mausoleum wordt. Het is levend erfgoed. En dat is precies zoals hij het had gewild.
Ook in de wijnkaart, samengesteld door Thérèse, leeft zijn voorkeur voort. Zijn liefde voor complexe Bourgognes, zijn fascinatie voor natuurlijke wijnen – ze vormen nog altijd de rode draad. “Jonnie hield van contrasten,” vertelt Thérèse. “Dat zie je terug in alles wat we doen.”
De impact op de culinaire wereld
Het overlijden van Jonnie Boer is niet alleen een verlies voor De Librije, maar voor de hele gastronomie. Collega-chefs, critici en trouwe gasten spreken met bewondering over zijn nalatenschap. Van zijn pioniersrol in de Nederlandse keuken tot zijn mentorchap voor jonge talenten – Jonnie maakte het verschil.
Toch is er ook dankbaarheid. Dat hij zijn kennis heeft doorgegeven. Dat hij niet alles voor zichzelf hield, maar de volgende generatie actief heeft klaargestoomd. De documentaire De Opvolging is in dat opzicht niet alleen een kijk achter de schermen, maar ook een les in visie, overgave en vertrouwen.
Een ode aan het leven
Misschien is dat wel het mooiste wat De Librije vandaag de dag doet: het leven vieren. Niet door verdriet weg te stoppen, maar door het een plek te geven. In het ritme van de keuken. In het geroezemoes van de gasten. In de glimlach van Thérèse. En in de toewijding van Jimmie en Nelson.
Want wat Jonnie Boer heeft nagelaten, is meer dan recepten of sterren. Het is een gedachtegoed. Een manier van kijken. En bovenal: een hartslag die blijft kloppen, ook als de man erachter fysiek niet meer aanwezig is.
In het Overijsselse Steenwijk is zondag een intens verdrietige zoektocht geëindigd met het meest gevreesde resultaat. Het lichaam van een 8-jarige jongen, die sinds zaterdagavond werd vermist, is aangetroffen in het water van het Steenwijkerdiep. De P0litie Overijssel laat weten dat er op dit moment geen enkele aanwijzing is voor een misdrijf. Het nieuws heeft de lokale gemeenschap diep geraakt en laat familie, vrienden en buurtbewoners in verslagenheid achter.
Vermissing die meteen zorgwekkend was
De jongen raakte zaterdagavond onder nog onbekende omstandigheden vermist. Al snel werd duidelijk dat het om een uiterst zorgwekkende situatie ging. Niet alleen vanwege zijn jonge leeftijd, maar ook door de winterse omstandigheden die het hele weekend hun stempel drukten op de regio. De temperaturen daalden, het werd snel donker en het ijs op het water maakte de omgeving verraderlijk. Dat alles maakte dat iedere minuut telde.
Toen hij niet thuiskwam, sloeg de paniek toe. De p0litie kwam direct in actie en verspreidde een Burgernet-alert met een duidelijke oproep aan het publiek. In het signalement werd vermeld dat het jongetje ongeveer 1.20 meter lang was, zwart haar had en een blauwe jas droeg, met een blauw-witte broek en blauwe regenlaarzen. “We maken ons enorme zorgen door het koude weer en hoe klein hij is,” liet de p0litie toen al weten. Die woorden onderstreepten de urgentie die iedereen voelde.
Race tegen de klok
Vrijwel onmiddellijk werd het Steenwijkerdiep een belangrijk aandachtspunt in de zoektocht. Eerder waren daar sporen op het ijs gezien die alarmbellen deden rinkelen. H*lpdiensten zetten alles op alles. Tot ver in de nacht werd het gebied uitgekamd, terwijl de kou steeds feller werd. Het was een race tegen de klok waarin hoop en angst elkaar afwisselden.
De p0litie zette een helikopter in die cirkelde boven het gebied om vanuit de lucht te zoeken naar aanwijzingen. Br*ndweerduikers gingen het water in, ondanks de moeilijke omstandigheden. Daarnaast meldden zich tientallen vrijwilligers die wilden helpen. Hun betrokkenheid was groot en hartverwarmend. Groepen als het Coördinatie Platform Vermissing Urk en het Veteranen Search Team sloten zich aan en kamden samen met de h*lpdiensten de omgeving uit. Iedereen werkte met één doel: het jongetje zo snel mogelijk vinden.
Een gemeenschap die meeleeft
Zondagochtend deed de p0litie een nieuwe oproep aan inwoners van Steenwijk en omliggende wijken. Mensen werden gevraagd hun camerabeelden te controleren en hun directe omgeving te doorzoeken. “Kijk even in je schuur, onder afdakjes of in de tuin,” luidde het verzoek. Misschien schuilde het kind ergens, misschien had iemand iets gezien zonder het zich te realiseren. Het was een oproep die liet zien hoezeer de zoektocht een zaak van de hele gemeenschap was geworden.
Buurtbewoners spraken hun zorgen uit, deelden berichten op sociale media en leefden intens mee met de familie. De hoop bleef, hoe klein die ook werd naarmate de uren verstreken. Elk nieuw bericht, elke mogelijke aanwijzing werd met spanning gevolgd.
Het ondenkbare scenario
Uiteindelijk werd zondagmiddag het ergste scenario werkelijkheid. In het water van het Steenwijkerdiep werd het lichaam van de vermiste jongen aangetroffen. De p0litie bevestigde het nieuws kort daarna. De woorden waren zakelijk, maar de lading ervan immens: de zoektocht was voorbij, het verdriet begon.
Wat er precies is gebeurd, blijft vooralsnog onduidelijk. Mogelijk gaat het om een noodlottig ongeluk op of nabij het ijs, maar details ontbreken nog. De p0litie benadrukt dat er geen enkele aanwijzing is voor een strafbaar feit. Daarmee wil men rust brengen in een situatie die al zwaar genoeg is. “We wensen de familie ontzettend veel sterkte,” aldus een woordvoerder. Ook bedankte de p0litie iedereen die zich heeft ingezet bij de zoektocht.
Stilte en rouw
Het nieuws sloeg in als een bom. In Steenwijk heerst een bedrukkende stilte. Scholen, verenigingen en buurtgenoten staan stil bij het verlies van een zo jong leven. Voor velen is het moeilijk te bevatten dat een vrolijk kind, dat nog maar net aan het leven was begonnen, er niet meer is. Zulke gebeurtenissen raken een gemeenschap in haar kern en laten niemand onberoerd.
De betrokkenheid van vrijwilligers en h*lpdiensten laat zien hoe groot de saamhorigheid was – en is. Mensen kwamen samen in de hoop iets te kunnen betekenen, al was het maar door mee te zoeken of een deur open te zetten. Dat maakt het verlies niet minder groot, maar het toont wel de menselijke kant van dit drama.
De rol van de h*lpdiensten
De inzet van p0litie, br*ndweer en vrijwilligers was intensief en professioneel. Onder moeilijke weersomstandigheden werd alles gedaan wat mogelijk was. Het feit dat er geen misdrijf wordt vermoed, verandert niets aan de impact van de gebeurtenis. Het blijft een tragedie waarbij vragen blijven bestaan en antwoorden tijd nodig hebben.
De p0litie heeft aangegeven het onderzoek zorgvuldig af te ronden, zodat de familie duidelijkheid krijgt over wat er is gebeurd. Tegelijkertijd wordt gevraagd om rust en respect voor de privacy van de nabestaanden.
Een oproep tot medeleven
Wanneer een kind omkomt, raakt dat een snaar die dieper gaat dan woorden kunnen uitdrukken. Het herinnert iedereen aan de kwetsbaarheid van het leven en aan hoe snel een onbezorgde dag kan omslaan in een nachtmerrie. In Steenwijk en ver daarbuiten leven mensen mee met de familie die nu door een onvoorstelbaar zware periode gaat.
De p0litie en gemeente roepen op om het gezin de ruimte te geven om te rouwen. Condoleances en steunbetuigingen worden gewaardeerd, maar ook stilte en respect zijn belangrijk. Het is nu vooral een tijd van medeleven, niet van speculatie.
Tot slot
Het verlies van de 8-jarige jongen uit Steenwijk laat een leegte achter die niet te vullen is. De zoektocht bracht hoop, inzet en verbondenheid, maar eindigde in diep verdriet. Wat blijft, is de herinnering aan een kind dat gemist zal worden en een gemeenschap die samen stilstaat bij dit grote verlies. Onze gedachten zijn bij de familie en iedereen die door dit tragische nieuws is geraakt.