Algemeen
Ben Cramer: ‘Mijn vrouw moet straks zonder mij verder’
Ben Cramer (77) over leven, liefde en loslaten: “Voor Carla moet alles goed geregeld zijn”
In een samenleving waar de d00d nog vaak als een ongemakkelijk onderwerp wordt beschouwd, doorbreekt zanger Ben Cramer op bewonderenswaardige wijze het zwijgen. De inmiddels 77-jarige zanger, bekend van klassiekers als De Clown, kiest ervoor om zijn eindigheid niet te negeren, maar juist te omarmen en voor te bereiden — met liefde, helderheid en een grote dosis verantwoordelijkheid.
Wat Cramer de afgelopen maanden publiekelijk deelde over zijn toekomstvisie, raakt velen. Niet omdat hij afscheid neemt van het leven, integendeel: hij is springlevend, optredend en genietend. Maar hij maakt ook ruimte voor een ander soort gesprek: een gesprek dat troost, duidelijkheid en liefde biedt, voor als het ooit zover is.
De kracht van Volendamse nuchterheid
Ben Cramer is altijd een man van heldere woorden en eenvoudige wijsheid geweest. Geboren in Amsterdam, maar omarmd door de Volendamse mentaliteit van zijn muzikale omgeving, staat hij met beide benen op de grond. Hij weet: het leven is kostbaar, maar ook eindig.
Als jongste van vier broers ziet hij hoe de jaren zijn familie uitdunnen. Zijn oudste broer werd 91, en dat getal klinkt vaak in zijn hoofd als een baken van hoop én realisme. “Niets is voor altijd,” zegt hij in interviews. Maar in plaats van zich te laten verlammen door angst, kiest hij ervoor om actief, liefdevol en doordacht te leven — en te regelen.
Alles geregeld voor als het zover is
Wat Ben Cramer heeft gedaan, is iets waar velen tegenop zien: hij heeft zijn eigen afscheid voorbereid. Niet vanuit somberte, maar vanuit liefde voor zijn vrouw Carla, met wie hij al jaren een diepe band deelt.
“Ik wil niet dat Carla straks met onzekerheid achterblijft,” zegt hij. “Niet financieel, niet praktisch en niet emotioneel.”
Alles ligt vast. Van telefoonnummers tot wilsverklaringen. Van praktische scenario’s tot details waar men op moeilijke momenten vaak niet aan denkt. Er is een duidelijk document opgesteld waarin staat wat te doen, mocht het leven hem onverwachts loslaten. Geen giswerk, geen stress — alleen duidelijkheid en rust.
Volgens Cramer is dit een daad van liefde. Geen grote gebaren, maar kleine details die ervoor zorgen dat Carla in alle rust kan r0uwen, zonder zich verloren te voelen in de chaos die vaak volgt op een 0verlijden.
Zorgen over zijn dochter
Hoewel hij zich vitaal voelt, zijn er zorgen die hem raken. Zijn dochter Shanna leeft met de chronische en slopende spierz!ekte MS (multiple sclerose). Cramer weet dat hij de z!ekte niet kan verlichten, maar hij kan er wél zijn. Zijn rol als vader is veranderd door de jaren heen, maar zijn liefde niet. Zijn aanwezigheid is onvoorwaardelijk.
“Je wilt altijd het beste voor je kind,” zegt hij. “En als je dat niet kunt bieden via genezing, dan maar via nabijheid.”
De zorgen om Shanna kleuren zijn blik op het leven nog meer in zachtere tinten. Ze maken hem nederiger, rustiger, en vastberadener om goed afscheid te nemen als het ooit zover komt. Zodat ook zij niet met vragen blijft zitten.
Carla’s angsten en zijn antwoorden
Carla, zijn vrouw, is jonger dan hij. En dat voelt ze — zeker nu Ben ouder is dan haar eigen moeder ooit werd. Dat brengt onvermijdelijk zorgen met zich mee. Zorgen die Cramer begrijpt én erkent.
Daarom praten ze er open over. Niet zwaarmoedig, maar eerlijk en liefdevol. Ze delen hun angsten, hun wensen, hun vragen. Het gesprek over het einde is bij hen geen taboe, maar een teken van vertrouwen.
“Het zijn juist die gesprekken die rust brengen,” vertelt hij. “We lachen ook, hoor. Want hoe je het ook wendt of keert: het is een onderdeel van het leven.”
Nog lang niet klaar met het leven
Wie denkt dat Ben Cramer in zijn stoel zit te wachten op het einde, heeft het mis. Integendeel. Hij staat nog steeds op het podium en zingt met hart en ziel. Optredens geven hem energie en zorgen voor een gezonde geest. Zelfs zijn arts gaf aan dat blijven zingen zijn welzijn bevordert.
Alleen zijn stem wordt af en toe uitgedaagd door hooikoorts, een kwaal die veel zangers herkennen. Maar Cramer blijft optimistisch. “Zolang ik kan zingen, voel ik me levend,” zegt hij.
Zijn liefde voor muziek is onveranderd. Hij plant optredens, werkt aan repertoire en blijft in beweging — letterlijk én figuurlijk.
Liefde betekent ook loslaten kunnen
Het gesprek over het levenseinde voeren, en alles regelen voor na je d00d, vereist moed. Maar volgens Cramer is het ook een vorm van intens liefhebben. Het is vooruitdenken voor iemand anders. Niet uit angst, maar uit compassie.
“Ik wil Carla niet met lege handen achterlaten. Niet in praktische zin, maar ook niet emotioneel. Alles moet kloppen. Dat is mijn taak als partner.”
Die houding is niet alleen bewonderenswaardig, maar ook leerzaam. In een tijd waarin veel mensen het gesprek uitstellen of vermijden, is Cramers benadering verfrissend eerlijk.
Een voorbeeld voor velen
Ben Cramer hoopt dat zijn openheid anderen inspireert. Hij roept stellen op om op tijd het gesprek aan te gaan, om dingen op papier te zetten, om te denken aan elkaar. Want te vaak, zo zegt hij, wachten mensen tot het te laat is. En dan is er geen ruimte meer voor rust en reflectie.
Zijn boodschap is helder: liefde gaat verder dan het hier en nu. Het zit ook in het voorbereiden, in het zorgen voor degene die je achterlaat. En dat gesprek is, hoe confronterend soms ook, een geschenk.
Levenslust en afscheid in balans
Cramers aanpak toont dat je volop kunt leven én tegelijk voorbereid kunt zijn. Dat vooruitdenken niet gelijkstaat aan pessimisme, maar juist aan liefdevolle zorg. En dat je — hoe oud je ook bent — nog steeds iets kunt betekenen voor de mensen van wie je houdt.
In zijn huis, zijn muziek en zijn relaties bouwt hij aan nalatenschap. Geen monument van marmer, maar een erfenis van aandacht, zorg en verbondenheid.
Conclusie: afscheid als laatste liefdesdaad
Ben Cramer is nog lang niet klaar met het leven. Maar hij is wél klaar voor het moment waarop het leven eindigt. En daarin schuilt een enorme kracht. Hij laat zien dat d00d en liefde hand in hand kunnen gaan, dat afscheid nemen óók een vorm van zorgen is.
Zijn verhaal is er een van helderheid, van compassie en van verantwoordelijkheid. In een wereld die liever wegkijkt, kijkt hij recht vooruit. En dat maakt hem, ook buiten het podium, een inspirerend mens.
Wat vind jij van Ben Cramers aanpak? Zou jij het gesprek over het einde eerder durven aangaan met je partner? Deel je mening en praat mee op onze Facebookpagina.
In het SBS6-programma The Winner Takes It All draait alles om muzikale confrontaties, emotie en het oordeel van de jury. Elke week nemen twee zangers het tegen elkaar op in een rechtstreeks duel, waarbij slechts één van hen mag doorgaan naar de volgende ronde. De jury bestaat uit een vaste waarde en twee wisselende gastjuryleden. Die vaste waarde is niemand minder dan Waylon. Juist hij ligt na de uitzending van afgelopen zaterdag zwaar onder vuur bij kijkers.
Een duel dat meer losmaakte dan bedoeld
In de aflevering van zaterdag stond het duel tussen Gino en Enza centraal. Gino koos er bewust voor om het muzikale gevecht aan te gaan met Enza, een jonge zangeres die al eerder indruk maakte met haar eigenzinnige stijl. Voor haar optreden koos Enza voor een gewaagde interpretatie van het nummer Heb je even voor mij, oorspronkelijk een grote hit van Frans Bauer.
Waar het origineel bekendstaat als een vrolijk, toegankelijk meezingnummer, koos Enza voor een totaal andere benadering. Ze maakte er een meer ingetogen, bijna verhalende versie van, met nadruk op emotie en frasering. Dat bleek een keuze die de jury verdeelde, maar Waylon zichtbaar raakte.
Waylon diep onder de indruk
Na Enza’s optreden was Waylon opvallend aangedaan. Hij gaf haar de maximale score: een 10. “Ik moet echt even bijkomen,” zei hij na afloop, duidelijk onder de indruk van wat hij zojuist had gehoord. Volgens Waylon had Enza het nummer volledig naar haar hand gezet en durfde ze risico’s te nemen, iets wat hij naar eigen zeggen enorm waardeert bij artiesten.
Die hoge beoordeling bleek echter olie op het vuur bij een groot deel van het kijkerspubliek. Op sociale media, met name op X, barstte vrijwel direct na de uitzending een stroom aan kritiek los. Niet alleen op Enza’s uitvoering, maar vooral op Waylons oordeel.
Kijkers reageren fel en ongefilterd
Veel kijkers konden zich totaal niet vinden in de tien die Waylon uitdeelde. Voor hen ging Enza’s interpretatie te ver weg van het origineel. “Heb je even voor mij is alleen van Frans Bauer,” schreef een kijker. “Wat een zeiknummer heeft ze ervan gemaakt.” Anderen spraken over ‘praatzingen’ en vonden dat de vrolijkheid volledig uit het lied was gehaald.
De kritiek richtte zich al snel persoonlijk op Waylon. Sommige reacties gingen verder dan muzikale inhoud en stelden zijn objectiviteit ter discussie. Zo suggereerden meerdere gebruikers dat Waylon zich niet uitsluitend door zangkwaliteiten liet leiden. Eén reactie luidde: “Waylon jureert niet alleen met z’n oren maar óók met z’n pielemuis!” — een opmerking die veel bijval kreeg, maar ook weer nieuwe discussies losmaakte over respect en grenzen in online reacties.
Een andere kijker schreef kort maar krachtig: “Een 10 van Willem… doe normaal!” waarbij ‘Willem’ verwijst naar Waylons voornaam. Weer iemand anders noemde zijn beoordeling “ongeloofwaardig” en sprak van een terugkerend patroon in zijn jurering.
De discussie: artistieke vrijheid versus herkenning
De felle reacties laten een bredere discussie zien die vaker terugkomt in talentenjachten: hoeveel artistieke vrijheid mag een deelnemer nemen bij een bekend nummer? Voor sommigen is het juist de bedoeling dat kandidaten een lied volledig heruitvinden. Voor anderen moet de kern van het origineel herkenbaar blijven, zeker bij een klassieker die bij veel mensen emotionele herinneringen oproept.
In dit geval lijkt Enza’s versie voor een deel van het publiek te ver af te staan van wat zij verwachten bij een nummer van Frans Bauer. Dat maakt de reactie niet alleen een oordeel over zangtechniek, maar ook over smaak, nostalgie en respect voor het origineel.
Enza wint, ondanks de storm aan kritiek
Ondanks alle kritiek op sociale media won Enza het duel van Gino. De jury zag haar optreden als krachtiger en onderscheidender. Na haar overwinning kreeg Enza de kans om een strategische keuze te maken. Ze besloot terug te keren naar ‘de vloer’, wat betekent dat ze voorlopig geen nieuw duel hoeft aan te gaan en even veilig is in de competitie.
Die keuze werd door sommigen gezien als slim, door anderen als teken dat ze zelf ook voelde hoe verdeeld de reacties waren. Enza zelf reageerde nuchter en liet zich niet uit over de kritiek, iets wat haar bij een deel van het publiek juist weer respect opleverde.
Waylon vaker onderwerp van discussie
Het is niet de eerste keer dat Waylon ter discussie staat als jurylid. Zijn uitgesproken meningen en emotionele reacties maken hem geliefd bij de één en irritant bij de ander. Voorstanders zeggen dat hij juist durft te kiezen en niet bang is om af te wijken van de massa. Critici vinden hem wisselvallig en soms te persoonlijk in zijn oordeel.
In talentenshows is een juryrol per definitie ondankbaar: elk oordeel roept weerstand op. Maar de intensiteit van de reacties na deze aflevering laat zien dat Waylons tien een gevoelige snaar raakte bij kijkers.
De rol van sociale media
De storm aan reacties onderstreept opnieuw hoe groot de invloed van sociale media is op televisieprogramma’s. Waar kritiek vroeger beperkt bleef tot huiskamers, wordt die nu massaal en ongefilterd gedeeld. Dat zorgt voor betrokkenheid, maar ook voor polarisatie en soms harde woorden.
Tegelijkertijd draagt die online discussie bij aan de zichtbaarheid van het programma. The Winner Takes It All werd na de uitzending volop besproken, wat de relevantie en het bereik vergroot — ook al is de toon niet altijd positief.
Hoe nu verder?
De vraag is of Waylon in toekomstige afleveringen zijn jurering zal aanpassen of juist nog nadrukkelijker zijn eigen lijn blijft volgen. Ook is het interessant om te zien hoe kandidaten omgaan met het spanningsveld tussen eigen stijl en publieksverwachting.
Eén ding is duidelijk: de combinatie van bekende nummers, persoonlijke interpretaties en uitgesproken juryleden blijft een recept voor discussie. En zolang The Winner Takes It All dat weet te blijven oproepen, zal het programma onderwerp van gesprek blijven.
De show is elke zaterdagavond om 20.00 uur te zien op SBS6. Of Waylon zijn tienen de komende weken iets voorzichtiger uitdeelt, of juist blijft provoceren met zijn keuzes, zal de tijd leren. Wat vaststaat: zaterdagavond televisie heeft opnieuw laten zien hoe snel muziek kan leiden tot emotie, debat en verdeeldheid.