Algemeen
Nieuwe eigenaar van Porsche Tom Waes bedrogen? ‘Tom wist alles, maar verzweeg het!’
Nieuwe eigenaar van Porsche Tom Waes mag er niet mee rijden: ‘Enkel Tom wist het, maar die heeft ons niets gezegd’
Unieke Porsche 911 geveild in Hasselt
In Hasselt werd afgelopen week het wrak van de donkergroene Porsche 911 Carrera 3.0 uit 1977 van Tom Waes geveild. Dit specifieke model is uiterst zeldzaam; wereldwijd werden er slechts 2.500 exemplaren van geproduceerd. De veiling trok dan ook veel media-aandacht en verschillende geïnteresseerde kopers. Uiteindelijk ging de Porsche onder de hamer voor een bedrag van 42.920 euro, inclusief veilingkosten.
Wat echter niet vooraf duidelijk was, is dat de wagen als ‘perte totale’ werd verklaard. Dit betekende dat de nieuwe eigenaar wel onderdelen mocht recupereren, maar de auto nooit meer de weg op zou mogen. Voor de koper kwam dit echter niet als een complete verrassing, maar het veilinghuis was op zijn zachtst gezegd verbijsterd.
De verborgen valkuil van de veiling
De veiling van het wrak leek in eerste instantie een normale procedure, maar al snel bleek dat er een addertje onder het gras zat. Enkele auto-experts sloegen alarm en namen contact op met de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij (OVAM). Zij ontdekten dat de Porsche officieel als technisch totaalverlies was verklaard. Dit betekende dat het voertuig niet zomaar doorverkocht had mogen worden zonder eerst naar een erkend depollutiecentrum te gaan.
Jan Verheyen, woordvoerder van OVAM, verduidelijkte de situatie: “Wanneer een auto als ‘perte totale’ wordt bestempeld, moet deze naar een erkend centrum om gevaarlijke afvalstoffen te verwijderen. Daarna kan de wagen weliswaar gerestaureerd worden, maar mag hij nooit meer als ingeschreven voertuig de baan op. Het chassisnummer moet zelfs vernietigd worden.”
Deze informatie werd echter pas op het laatste moment aan het veilinghuis doorgegeven.
‘Op z’n Belgisch geregeld’
Veilingmeester Peter Reekmans en veilinghuis AuctionPort waren niet op de hoogte van de beperking en hoorden het nieuws pas kort voor het einde van de veiling. “Blijkbaar hadden demonteurs via het serienummer achterhaald dat de Porsche als ‘technisch totaal verlies’ stond geregistreerd,” zegt Gilles Delcroix, mede-eigenaar van AuctionPort.
Volgens Delcroix was niemand op de hoogte van deze status, behalve één persoon: “Wij wisten het niet, de Nederlandse verkoper wist het niet, maar Tom Waes wel. Hij heeft ons niets gezegd.”
OVAM informeerde het veilinghuis slechts één dag voor het aflopen van de veiling. “We kregen ’s avonds een e-mail, de volgende ochtend een aangetekende brief en pas later op de dag konden we bij OVAM de juiste verantwoordelijke aan de lijn krijgen,” vervolgt Delcroix. “Het verliep op z’n Belgisch, zullen we maar zeggen.” (lacht)
De koper wist waar hij aan begon
Ondanks de verwarring en last-minute communicatie vanuit OVAM, ging de verkoop gewoon door. De nieuwe eigenaar, een anonieme Belgische koper, betaalde bijna 43.000 euro voor de zeldzame Porsche.
Delcroix benadrukt dat de koper op tijd op de hoogte was gebracht van de situatie. “Nog voordat de veiling afliep, wisten hij en een andere kandidaat dat de auto niet meer de weg op mocht.” Hierdoor lijkt het onwaarschijnlijk dat de koper de auto wilde restaureren om ermee te rijden.
“De kans dat de nieuwe eigenaar de wagen zou willen opmaken, was sowieso al klein,” legt Delcroix uit. “Dat zou een fortuin kosten en uiteindelijk zou hij er toch niet mee mogen rijden. Dat was dus ook niet zijn plan.”
In plaats daarvan zal de koper de auto laten transporteren naar een locatie om na te gaan welke onderdelen nog bruikbaar zijn. De rest van het voertuig is rijp voor de sloop.
Strikte regelgeving voor transport en verwerking
De strikte regelgeving rondom het transport van de auto maakt de situatie nog ingewikkelder. Aangezien de Porsche als ‘perte totale’ werd bestempeld, mag deze alleen door een erkend OVAM-transporteur worden opgehaald. De auto kan niet zomaar op een standaard trailer worden vervoerd.
“We hebben een gespecialiseerde transporteur gevonden die de Porsche naar de door de koper gekozen locatie zal brengen,” aldus Delcroix. “Gelukkig is dat niet zoveel duurder dan normaal transport, maar de trailer moet wel over een speciale lekbak beschikken.”
Hoewel dit een extra complicatie met zich meebrengt, lijkt het grootste probleem inmiddels opgelost. “Alles wat er uit kon lekken, is er eigenlijk al op de autostrade uitgelopen,” voegt Delcroix met een knipoog toe.
Wat betekent dit voor de toekomst van de Porsche?
De nieuwe eigenaar heeft de Porsche tot zijn beschikking, maar zijn mogelijkheden blijven beperkt. Hij mag wel onderdelen verwijderen en verkopen, maar zelf sleutelen aan de auto is niet toegestaan.
Nadat de bruikbare onderdelen zijn verwijderd, zal het chassis definitief worden vernietigd. Dit betekent het definitieve einde voor deze iconische Porsche, al zullen enkele onderdelen wellicht een tweede leven krijgen in andere klassieke wagens.
Een dure en unieke aankoop
De uiteindelijke verkoopprijs van 42.920 euro laat zien hoe gewild dit specifieke model is, zelfs als het niet meer de weg op mag. Voor verzamelaars en autoliefhebbers blijft een zeldzame Porsche 911 Carrera 3.0 een waardevol object, zelfs in wrakstaat.
Deskundigen merken echter op dat kopers in de toekomst extra voorzichtig moeten zijn bij het aanschaffen van voertuigen die via veilingen worden aangeboden. Zonder de juiste informatie kan een aankoop namelijk tegenvallen, zoals in dit geval.
Wat wist Tom Waes?
Een van de meest opvallende aspecten van deze zaak is dat Tom Waes als enige van de betrokkenen wist dat de auto als ‘technisch totaal verlies’ was geregistreerd. Waarom hij dit niet heeft gedeeld met het veilinghuis of de bieders, blijft onduidelijk.
Hoewel het juridisch gezien waarschijnlijk niet verplicht was om deze informatie te delen, heeft het tot frustratie geleid bij AuctionPort. “Als we dit eerder hadden geweten, hadden we de veiling anders aangepakt,” zegt Delcroix.
Conclusie: een unieke auto met een ongebruikelijk lot
De verkoop van de Porsche van Tom Waes laat zien hoe complex veilingen van beschadigde voertuigen kunnen zijn. Terwijl de koper wist waar hij aan begon, had het veilinghuis liever meer transparantie gehad.
Met een prijskaartje van bijna 43.000 euro is dit een van de duurste Porsches ooit verkocht die niet meer de weg op mag. De koper zal wellicht enkele zeldzame onderdelen kunnen redden, maar het iconische voertuig zelf zal nooit meer in zijn volle glorie hersteld worden.
Of Tom Waes ooit nog toelichting zal geven over wat hij wist, blijft de vraag. Eén ding is zeker: deze veiling zal nog lang besproken worden in de wereld van autoliefhebbers.
Algemeen
Schokkend nieuws: een tragisch einde voor oplichter Jetten: ‘Eindelijk gestraft’

Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.

De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.

De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.

“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.

Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.






