Algemeen
Nieuwe eigenaar van Porsche Tom Waes bedrogen? ‘Tom wist alles, maar verzweeg het!’
Nieuwe eigenaar van Porsche Tom Waes mag er niet mee rijden: ‘Enkel Tom wist het, maar die heeft ons niets gezegd’
Unieke Porsche 911 geveild in Hasselt
In Hasselt werd afgelopen week het wrak van de donkergroene Porsche 911 Carrera 3.0 uit 1977 van Tom Waes geveild. Dit specifieke model is uiterst zeldzaam; wereldwijd werden er slechts 2.500 exemplaren van geproduceerd. De veiling trok dan ook veel media-aandacht en verschillende geïnteresseerde kopers. Uiteindelijk ging de Porsche onder de hamer voor een bedrag van 42.920 euro, inclusief veilingkosten.
Wat echter niet vooraf duidelijk was, is dat de wagen als ‘perte totale’ werd verklaard. Dit betekende dat de nieuwe eigenaar wel onderdelen mocht recupereren, maar de auto nooit meer de weg op zou mogen. Voor de koper kwam dit echter niet als een complete verrassing, maar het veilinghuis was op zijn zachtst gezegd verbijsterd.
De verborgen valkuil van de veiling
De veiling van het wrak leek in eerste instantie een normale procedure, maar al snel bleek dat er een addertje onder het gras zat. Enkele auto-experts sloegen alarm en namen contact op met de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij (OVAM). Zij ontdekten dat de Porsche officieel als technisch totaalverlies was verklaard. Dit betekende dat het voertuig niet zomaar doorverkocht had mogen worden zonder eerst naar een erkend depollutiecentrum te gaan.
Jan Verheyen, woordvoerder van OVAM, verduidelijkte de situatie: “Wanneer een auto als ‘perte totale’ wordt bestempeld, moet deze naar een erkend centrum om gevaarlijke afvalstoffen te verwijderen. Daarna kan de wagen weliswaar gerestaureerd worden, maar mag hij nooit meer als ingeschreven voertuig de baan op. Het chassisnummer moet zelfs vernietigd worden.”
Deze informatie werd echter pas op het laatste moment aan het veilinghuis doorgegeven.
‘Op z’n Belgisch geregeld’
Veilingmeester Peter Reekmans en veilinghuis AuctionPort waren niet op de hoogte van de beperking en hoorden het nieuws pas kort voor het einde van de veiling. “Blijkbaar hadden demonteurs via het serienummer achterhaald dat de Porsche als ‘technisch totaal verlies’ stond geregistreerd,” zegt Gilles Delcroix, mede-eigenaar van AuctionPort.
Volgens Delcroix was niemand op de hoogte van deze status, behalve één persoon: “Wij wisten het niet, de Nederlandse verkoper wist het niet, maar Tom Waes wel. Hij heeft ons niets gezegd.”
OVAM informeerde het veilinghuis slechts één dag voor het aflopen van de veiling. “We kregen ’s avonds een e-mail, de volgende ochtend een aangetekende brief en pas later op de dag konden we bij OVAM de juiste verantwoordelijke aan de lijn krijgen,” vervolgt Delcroix. “Het verliep op z’n Belgisch, zullen we maar zeggen.” (lacht)
De koper wist waar hij aan begon
Ondanks de verwarring en last-minute communicatie vanuit OVAM, ging de verkoop gewoon door. De nieuwe eigenaar, een anonieme Belgische koper, betaalde bijna 43.000 euro voor de zeldzame Porsche.
Delcroix benadrukt dat de koper op tijd op de hoogte was gebracht van de situatie. “Nog voordat de veiling afliep, wisten hij en een andere kandidaat dat de auto niet meer de weg op mocht.” Hierdoor lijkt het onwaarschijnlijk dat de koper de auto wilde restaureren om ermee te rijden.
“De kans dat de nieuwe eigenaar de wagen zou willen opmaken, was sowieso al klein,” legt Delcroix uit. “Dat zou een fortuin kosten en uiteindelijk zou hij er toch niet mee mogen rijden. Dat was dus ook niet zijn plan.”
In plaats daarvan zal de koper de auto laten transporteren naar een locatie om na te gaan welke onderdelen nog bruikbaar zijn. De rest van het voertuig is rijp voor de sloop.
Strikte regelgeving voor transport en verwerking
De strikte regelgeving rondom het transport van de auto maakt de situatie nog ingewikkelder. Aangezien de Porsche als ‘perte totale’ werd bestempeld, mag deze alleen door een erkend OVAM-transporteur worden opgehaald. De auto kan niet zomaar op een standaard trailer worden vervoerd.
“We hebben een gespecialiseerde transporteur gevonden die de Porsche naar de door de koper gekozen locatie zal brengen,” aldus Delcroix. “Gelukkig is dat niet zoveel duurder dan normaal transport, maar de trailer moet wel over een speciale lekbak beschikken.”
Hoewel dit een extra complicatie met zich meebrengt, lijkt het grootste probleem inmiddels opgelost. “Alles wat er uit kon lekken, is er eigenlijk al op de autostrade uitgelopen,” voegt Delcroix met een knipoog toe.
Wat betekent dit voor de toekomst van de Porsche?
De nieuwe eigenaar heeft de Porsche tot zijn beschikking, maar zijn mogelijkheden blijven beperkt. Hij mag wel onderdelen verwijderen en verkopen, maar zelf sleutelen aan de auto is niet toegestaan.
Nadat de bruikbare onderdelen zijn verwijderd, zal het chassis definitief worden vernietigd. Dit betekent het definitieve einde voor deze iconische Porsche, al zullen enkele onderdelen wellicht een tweede leven krijgen in andere klassieke wagens.
Een dure en unieke aankoop
De uiteindelijke verkoopprijs van 42.920 euro laat zien hoe gewild dit specifieke model is, zelfs als het niet meer de weg op mag. Voor verzamelaars en autoliefhebbers blijft een zeldzame Porsche 911 Carrera 3.0 een waardevol object, zelfs in wrakstaat.
Deskundigen merken echter op dat kopers in de toekomst extra voorzichtig moeten zijn bij het aanschaffen van voertuigen die via veilingen worden aangeboden. Zonder de juiste informatie kan een aankoop namelijk tegenvallen, zoals in dit geval.
Wat wist Tom Waes?
Een van de meest opvallende aspecten van deze zaak is dat Tom Waes als enige van de betrokkenen wist dat de auto als ‘technisch totaal verlies’ was geregistreerd. Waarom hij dit niet heeft gedeeld met het veilinghuis of de bieders, blijft onduidelijk.
Hoewel het juridisch gezien waarschijnlijk niet verplicht was om deze informatie te delen, heeft het tot frustratie geleid bij AuctionPort. “Als we dit eerder hadden geweten, hadden we de veiling anders aangepakt,” zegt Delcroix.
Conclusie: een unieke auto met een ongebruikelijk lot
De verkoop van de Porsche van Tom Waes laat zien hoe complex veilingen van beschadigde voertuigen kunnen zijn. Terwijl de koper wist waar hij aan begon, had het veilinghuis liever meer transparantie gehad.
Met een prijskaartje van bijna 43.000 euro is dit een van de duurste Porsches ooit verkocht die niet meer de weg op mag. De koper zal wellicht enkele zeldzame onderdelen kunnen redden, maar het iconische voertuig zelf zal nooit meer in zijn volle glorie hersteld worden.
Of Tom Waes ooit nog toelichting zal geven over wat hij wist, blijft de vraag. Eén ding is zeker: deze veiling zal nog lang besproken worden in de wereld van autoliefhebbers.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.