Algemeen
Kopen Zonder Kijken-stel zet woning al na een dag in de verkoop
Kopen Zonder Kijken: Waarom sommige deelnemers hun droomwoning alweer verkopen
Het populaire televisieprogramma Kopen Zonder Kijken is weer van start gegaan en miljoenen Nederlanders stemden opnieuw af om te genieten van de inmiddels vertrouwde formule. Toch hangt er dit seizoen een waas van melancholie over het programma, want het is de laatste keer dat Martijn Krabbé als presentator te zien is. De reden hiervoor is helaas bij de meeste kijkers inmiddels bekend: de gezondheid van Krabbé laat het niet langer toe om op locatie aanwezig te zijn.
Maar naast het afscheid van een geliefde presentator, speelt er nog iets opvallends rondom het programma. Deelnemers die via het KZK-team aan hun zogenoemde ‘droomwoning’ kwamen, blijken die woningen soms verrassend snel weer van de hand te doen. Wat is hier aan de hand?
Moeilijk om nog geschikte woningen te vinden
Al in 2023 werd duidelijk dat de makers van Kopen Zonder Kijken steeds meer moeite hadden om geschikte kandidaten én geschikte huizen te vinden. De Nederlandse woningmarkt is immers nog altijd oververhit. De huizenprijzen zijn torenhoog, het aanbod is schaars en de eisen van deelnemers zijn soms lastig te combineren met het beschikbare budget.
Dat zorgt ervoor dat het werk van het team – met bouwdeskundige Bob Sikkes en makelaar Alex van Keulen – een steeds grotere uitdaging wordt. Toch slagen ze er keer op keer in om kandidaten een woning te bieden die vaak als ‘beter dan verwacht’ wordt ervaren.
Toch weer verhuizen?
Je zou denken dat als je via Kopen Zonder Kijken je perfecte woning hebt gevonden, je daar jaren of zelfs decennia met plezier blijft wonen. Toch blijkt dat lang niet voor iedereen het geval te zijn. Sommige deelnemers zetten hun nieuwe huis alweer snel te koop.
Veronica Superguide dook in de data op Funda en vond meerdere voorbeelden van voormalige deelnemers die hun woning alweer van de hand doen – en soms op zéér korte termijn. In een aantal gevallen blijkt er een duidelijke reden te zijn, maar andere verkopen roepen vooral verbazing op.
Alex en Pien – een bliksemverkoop met winst
Alex en Pien kregen via Kopen Zonder Kijken een prachtige woning in Nijmegen. Bij de onthulling waren ze door het dolle heen en het leek alsof ze hun droomhuis hadden gevonden. Toch duurde het niet lang voordat er een ‘Te Koop’-bord in de tuin verscheen.
Binnen zes maanden stond de woning op Funda. De reden? Gezinsuitbreiding. Alex en Pien gaven aan dat ze hun gezin gingen uitbreiden en het huis, hoe mooi ook, voor hen niet meer praktisch was. Maar de financiële uitkomst was niet slecht: ze kochten het huis voor 335.000 euro en verkochten het uiteindelijk voor ruim 500.000 euro. Een winst van meer dan 150.000 euro in minder dan een jaar.
Diana en Jeffrey – verkocht na één dag
Waar Alex en Pien nog enkele maanden bleven wonen, deden Diana en Jeffrey daar nog een flinke schep bovenop. Zij besloten hun woning zelfs al na één dag weer in de verkoop te zetten. Een unicum in de geschiedenis van Kopen Zonder Kijken.
Het stel was direct na de onthulling al niet erg enthousiast. Hun nieuwe huis bood slechts 10 vierkante meter extra ruimte ten opzichte van hun oude woning. Bovendien vonden ze het interieur somber en donker. Ze gaven het huis zelfs de bijnaam ‘de grafsteen’ – een duidelijke verwijzing naar hoe ze zich er voelden.
Diana en Jeffrey besloten al snel dat dit geen plek was waar ze gelukkig zouden worden. Inmiddels zijn ze verhuisd naar Nieuw-Vennep, waar ze nu wél in een woning wonen die volledig naar hun smaak is.
Joeke en Fernant – drie jaar later toch de verkoop
Joeke en Fernant maakten juist wél jarenlang gebruik van hun KZK-woning. Pas na drie jaar besloten ze de woning op Funda te plaatsen. De reden is niet helemaal bekend, maar waarschijnlijk was het een combinatie van persoonlijke groei, veranderde woonwensen en wellicht ook financiële mogelijkheden.
Ze vroegen 550.000 euro voor hun huis, een bedrag dat flink boven het gemiddelde ligt en mogelijk ook aangeeft dat er waarde is toegevoegd sinds de verbouwing door het KZK-team. Het huis is inmiddels verkocht, al is niet bekend wat het exacte verkoopbedrag is.
De keerzijde van televisiehuizen
Hoewel Kopen Zonder Kijken vaak gepresenteerd wordt als de ultieme oplossing voor woningzoekenden, laat deze trend ook een andere kant van het verhaal zien. Wonen gaat verder dan alleen een mooi huis. Persoonlijke omstandigheden veranderen, smaak kan evolueren, en soms voelt een woning gewoon niet als ’thuis’ – hoe goed het plaatje ook lijkt.
Daarnaast is het leven na de camera natuurlijk heel anders dan wat er op televisie wordt getoond. Kandidaten ervaren druk, stress, en soms wordt de werkelijkheid iets rooskleuriger voorgesteld dan het uiteindelijk blijkt te zijn. De invloed van familie, vrienden of veranderende werk- of gezinsomstandigheden kunnen allemaal bijdragen aan de beslissing om toch weer te verhuizen.
Speculatie of behoefte?
De snelle verkoop van een ‘televisiewoning’ roept ook ethische vragen op. Gebruiken sommige deelnemers het programma misschien om hun woning op te waarderen en daarna met winst te verkopen? Of is dit vooral toeval en worden de woningen oprecht met goede bedoelingen gekocht?
Experts in de vastgoedsector zeggen dat het lastig te meten is. In de meeste gevallen lijkt het te gaan om persoonlijke omstandigheden, maar dat neemt niet weg dat het tv-programma onbedoeld kan worden ingezet als middel om woningen aantrekkelijker te maken voor verkoop.
Een programma dat meer doet dan huizen zoeken
Wat vaststaat, is dat Kopen Zonder Kijken voor veel mensen meer is dan alleen een zoektocht naar een woning. Het gaat over vertrouwen, het loslaten van controle, en het overdragen van een van de belangrijkste keuzes in je leven aan een team van experts. Soms pakt dat perfect uit, en soms blijkt achteraf dat het toch niet helemaal is wat men had gehoopt.
Voor Martijn Krabbé, Bob Sikkes en Alex van Keulen is het telkens weer een uitdaging om niet alleen een huis te vinden, maar vooral een thuis te creëren. En hoewel het soms pijnlijk is om te zien dat mensen toch vertrekken, blijft de kern van het programma overeind: mensen helpen aan een kans die ze anders misschien nooit hadden gekregen.
Een afscheid én een erfenis
Nu het laatste seizoen met Martijn Krabbé als presentator is begonnen, kijken veel mensen met gemengde gevoelens. Enerzijds is er het plezier van een nieuw seizoen, anderzijds het verdriet om zijn onvermijdelijke afscheid. Martijn heeft zich jarenlang met hart en ziel ingezet voor het programma en was voor velen hét gezicht van Kopen Zonder Kijken.
Zijn vertrek markeert het einde van een tijdperk. Toch blijft zijn stem nog wel hoorbaar in de voice-overs van toekomstige seizoenen, die met meerdere bekende gezichten als gastpresentatoren worden voortgezet.
Dit bericht op Instagram bekijken
Conclusie
Kopen Zonder Kijken blijft een van de meest geliefde woonprogramma’s op de Nederlandse televisie, juist omdat het niet alleen over huizen gaat, maar over mensen. En mensen veranderen, net als hun omstandigheden. Dat sommige deelnemers hun woning uiteindelijk weer verkopen, is geen bewijs van mislukking – het is simpelweg het leven zoals het is.
Wat blijft, is de inspiratie die het programma biedt: vertrouwen durven geven, dromen najagen en geloven dat er altijd een plek is waar jij je écht thuis kunt voelen – zelfs als die plek uiteindelijk een tussenstation blijkt te zijn.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.