Algemeen
OML-Roy en zijn vrouw delen vreselijk nieuws 😔
Roy Oude Rikerink is bij velen bekend van het programma Over Mijn Lijk, waarin hij zijn strijd tegen een ongeneeslijke hersentumor deelt. Samen met zijn vrouw Annick en hun driejarige zoontje Scott probeert hij zoveel mogelijk van het leven te genieten. Nu hebben Roy en Annick een moeilijk, maar onvermijdelijk besluit genomen: ze hebben hun zoon verteld dat zijn vader niet meer beter zal worden.
Een ingrijpende diagnose
In 2018 werd er bij Roy een hersentumor ontdekt. Sindsdien heeft hij verschillende behandelingen ondergaan, maar de z!ekte blijft voortschrijden. Ondanks alle hoop en medische inspanningen is het duidelijk geworden dat genezing niet meer mogelijk is. Dit besef is niet alleen voor Roy en Annick zwaar, maar ook voor de mensen om hen heen. Tot voor kort probeerden ze Scott nog te beschermen tegen de harde realiteit, maar daar is nu verandering in gekomen.
De waarheid vertellen aan Scott
Op Instagram deelt Annick een emotioneel bericht over het moment waarop zij en Roy hun zoon hebben ingelicht. “De tijd was rijp. We hebben jou ons grote geheim verteld, iets wat we je heel lang hebben willen besparen, omdat je nog zo’n mooi, zorgeloos zieltje hebt.”
Het moment waarop Scott de waarheid hoorde, was aangrijpend, maar zijn reactie was puur en oprecht. “Zo wijs waren jouw vragen en zo fijn was het om dit stukje verdriet van ons allemaal met jou te delen. Dit was het moment dat je zindelijk werd; je was toe aan dit verhaal. Je hoort nu bij de grote jongens en vooral bij ons,” schrijft Annick.
Een openhartige en eerlijke benadering
Kinderen kunnen op een bijzondere manier omgaan met verdriet en moeilijke situaties. Ondanks zijn jonge leeftijd stelde Scott veel vragen en leek hij instinctief te begrijpen dat er iets belangrijks aan de hand was. Roy en Annick wilden geen geheimen voor hem bewaren en kozen ervoor om hem op een liefdevolle en eerlijke manier te vertellen wat er speelt.
Volgens deskundigen is het belangrijk om kinderen op een begrijpelijke manier te betrekken bij wat er gebeurt in het gezin. Dit helpt hen om beter om te gaan met moeilijke emoties en om het verlies op hun eigen manier te verwerken. Annick en Roy hopen dat Scott door deze openheid de komende tijd kan wennen aan de situatie en de kans krijgt om op zijn eigen manier afscheid te nemen.
Twijfels over het delen van dit moment
In haar Instagrambericht deelt Annick ook haar twijfels over het delen van dit persoonlijke moment met de buitenwereld. “Stiekem ben ik bang voor reacties of mensen het misschien te laat vinden dat we dit verteld hebben,” schrijft ze. Maar de hartverwarmende reacties van volgers laten zien dat er vooral begrip en steun is voor hun keuze.
Veel mensen prijzen het stel om hun moed en openheid. “Wat een liefdevolle manier om dit moeilijke nieuws met jullie zoon te delen,” reageert een volger. Een ander schrijft: “Jullie zijn zulke sterke mensen. Wat een mooi en eerlijk gesprek hebben jullie met Scott gevoerd.”
Leven in het nu
Ondanks de moeilijke realiteit probeert het gezin zoveel mogelijk mooie momenten samen door te brengen. Roy en Annick hebben altijd de nadruk gelegd op het vieren van het leven, in plaats van stil te staan bij wat verloren zal gaan. Dit is ook wat ze Scott willen meegeven: genieten van elke dag en samen herinneringen maken die voor altijd gekoesterd kunnen worden.
Roy blijft strijdbaar en vastberaden om zoveel mogelijk tijd met zijn gezin door te brengen. In eerdere interviews gaf hij aan dat hij zich niet wil laten definiëren door zijn z!ekte. “Ik ben niet mijn tumor. Ik ben Roy, een vader, een echtgenoot en iemand die geniet van het leven,” zei hij eens.
Steun uit alle hoeken
De reacties op social media laten zien hoeveel mensen met hen meeleven. Niet alleen vrienden en familie, maar ook onbekenden uit het hele land sturen berichten van steun en troost. Dit laat zien hoe groot de impact is van hun verhaal en hoe belangrijk het is om open te blijven over moeilijke onderwerpen zoals z!ekte en afscheid nemen.
Ook mensen die zelf te maken hebben gehad met verlies of ernstige z!ekte laten weten dat ze zich herkennen in het verhaal van Roy en Annick. “Jullie laten zien hoe krachtig liefde is, zelfs in de moeilijkste momenten. Ik wens jullie alle sterkte toe,” schrijft iemand.
De weg vooruit
Voor Roy, Annick en Scott blijft de toekomst onzeker, maar hun liefde voor elkaar staat centraal. Het gesprek met hun zoon was een moeilijk maar noodzakelijk moment in hun reis. Nu ze deze stap hebben gezet, kunnen ze als gezin verder bouwen aan kostbare herinneringen en Scott op een liefdevolle manier begeleiden in wat nog komen gaat.
Annick en Roy tonen met hun verhaal de kracht van eerlijkheid en liefde binnen een gezin. Het verlies dat eraan komt is hartverscheurend, maar de manier waarop ze ermee omgaan, is inspirerend en toont de ware kracht van familie.
Namens velen sturen we onze steun en respect naar Roy, Annick en Scott. Mocht je jouw steun willen betuigen, laat dan een bericht achter om hen een hart onder de riem te steken.
Dit bericht op Instagram bekijken
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.