Algemeen
Auto Youp van ’t Hek vliegt in brand: ‘Zwaargewonden’
De auto van cabaretier Youp van ’t Hek is op oudejaarsavond het slacht0ffer geworden van een vand*lenactie. De auto, een dertien jaar oude diesel met 450.000 kilometer op de teller, werd in br*nd gestoken en is volledig verloren gegaan. Ondanks de schade neemt Youp het met zijn kenmerkende humor op: “Volgende week krijg ik de dagwaarde keurig op mijn rekening,” schrijft hij in zijn NRC-column.
Een verloren dieseltje
Oudejaarsavond staat vaak garant voor chaos en schade, en dit jaar was geen uitzondering. Ook Youp van ’t Hek werd getroffen door het vand*lisme dat deze feestdag helaas vaak met zich meebrengt. Zijn trouwe dieselauto, die hij omschrijft als “binnenkort verboden”, werd in het centrum van Culemborg in br*nd gestoken. “Door mijn financiële laksheid was hij nog steeds allrisk verzekerd,” merkt hij op met een vleugje ironie. Hoewel de auto de aanv*l niet heeft 0verleefd, krijgt hij binnenkort de dagwaarde uitgekeerd.
Een poging tot blussen
Volgens Youp was er nog een poging gedaan om de br*nd te blussen, maar deze werd gedwarsboomd door de feestvierende jongeren. “Even was ik bang dat diesel niet lekker fikt. Dat is ook zo, maar de feestende meute heeft de br*ndweer het blussen zeer professioneel onmogelijk gemaakt,” schrijft hij. De situatie escaleerde al snel, met verregaande gevolgen voor de hulpverleners die ter plaatse kwamen.
Aanval op hulpverleners
De hulpverleners die de br*nd wilden bestrijden, kregen te maken met gew*ld van de omstanders. “Stoeptegels, cobra’s, bloembakken en lawinepijlen gingen hun kant op,” beschrijft Youp. Hij benadrukt de precisie waarmee de projectielen werden gegooid: “En nooit zeggen dat dronken mensen niet kunnen mikken. Alles was raak. En goed raak ook.” De situatie was zo ernstig dat enkele br*ndweerlieden gew0nd raakten en medische hulp nodig hadden.
Twee ziekenwagens werden opgeroepen om de gew0nden te behandelen, maar zelfs het amb*lancepersoneel bleef niet gespaard. “Ook zij werden uitbundig bekogeld,” schrijft Youp. Het gew*ld richtte zich zelfs op de hulpverleners die op de grond lagen. “Bloedend zat het amb*lancepersoneel op de koude klinkers. Eentje was er lekker bij gaan liggen. Eigen schuld. Hadden ze maar geen amb*lancebroeder moeten worden,” voegt hij sarcastisch toe.
De bredere impact van oudejaarsavond
Het verhaal van Youp van ’t Hek is slechts een van de vele incidenten die plaatsvinden tijdens oudejaarsavond in Nederland. Elk jaar opnieuw worden hulpverleners geconfronteerd met agressie en gew*ld terwijl ze proberen hun werk te doen. Deze situatie werpt een schaduw over wat eigenlijk een feestelijke avond zou moeten zijn. De cabaretier gebruikt zijn platform om aandacht te vragen voor dit probleem, terwijl hij de gebeurtenissen op humoristische wijze beschrijft.
Ondanks het verlies van zijn auto en de ernst van de gebeurtenissen, blijft Youp positief en kijkt hij vooruit. Zijn ironische toon en scherpe observaties herinneren ons eraan hoe absurd sommige situaties kunnen zijn, zelfs in de meest serieuze omstandigheden.
Een oproep tot respect
Het incident roept op tot reflectie over de manier waarop hulpverleners worden behandeld tijdens feestdagen zoals oudejaarsavond. Terwijl ze proberen anderen te helpen en schade te beperken, worden ze vaak geconfronteerd met gew*ld en obstructie. Dit is niet alleen gevaarlijk, maar ook respectloos tegenover degenen die hun leven riskeren om anderen te beschermen.
Het verhaal van Youp van ’t Hek laat zien hoe belangrijk het is om waardering en respect te tonen voor hulpverleners. Hoewel hij zijn ervaring met humor deelt, is de onderliggende boodschap duidelijk: gew*ld tegen h*lpverleners is onacceptabel en moet serieus worden aangepakt.
Het leven gaat door
Youp sluit zijn verhaal af met de wetenschap dat hij binnenkort een vergoeding ontvangt voor zijn verloren auto. Dit symboliseert zijn vermogen om, ondanks tegenslagen, vooruit te blijven kijken. Zijn ervaring herinnert ons eraan hoe waardevol het is om problemen met humor te benaderen, zonder het serieuze karakter van de situatie uit het oog te verliezen.
Het incident is een weerspiegeling van bredere maatschappelijke uitdagingen rondom oudejaarsavond, maar het biedt ook een kans om stil te staan bij de waarde van respect en samenwerking. Laten we hopen dat dit soort gebeurtenissen in de toekomst voorkomen kunnen worden, zodat zowel burgers als hulpverleners veilig kunnen genieten van feestelijke momenten.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.