Algemeen
Patty Brard smeekt boze ex-collega´s om vergiffenis: ´Op de blaren zitten´
Patty Brard hoopt op een bijzondere reünie voor haar zeventigste verjaardag, die ze binnenkort in de Ziggo Dome gaat vieren. Ze zou het fantastisch vinden om voor één keer weer op het podium te staan met Marga Scheide en José Hoebee, haar voormalige collega’s van de meidengroep Luv’. De groep, die jarenlang groot succes kende, viel uit elkaar door ruzies. Hoewel Marga en José tegenwoordig goed met elkaar omgaan, is het de vraag of ze openstaan voor Patty’s uitnodiging.
Verbroken banden en onenigheid
De relatie tussen Patty en haar voormalige Luv’-leden is niet bepaald rozengeur en maneschijn. Patty heeft in het verleden nogal harde woorden gesproken over Marga en José, waardoor de spanningen tussen hen hoog opliepen. Dit was ook te merken toen de vrouwen recentelijk werden benaderd door de Nieuwe Revu voor een interview over Patty. Marga en José hingen het gesprek vrijwel direct op, wat niet veel goeds belooft voor Patty’s wens om met Luv’ weer samen te komen.
Patty’s wens voor een Luv’-reünie
In een gesprek met Marc-Marie Huijbregts in BEAU, gaf Patty aan dat ze het geweldig zou vinden om voor haar zeventigste verjaardag een laatste keer met Luv’ op te treden. “De liedjes worden wel gezongen, maar ik weet niet of Marga en José…”, zei Patty. Ze hoopt nog steeds op een hereniging, maar de onzekerheid is groot.
Een knieval voor haar oud-collega’s
Patty lijkt haar fouten in het verleden te erkennen en zegt nu met spijt: “Ik zit op de blaren.” Ze geeft toe dat ze niet altijd even vriendelijk is geweest tegen Marga en José, maar ze hoopt alsnog op een mooie afsluiting van hun gezamenlijke muziekcarrière. “Ik heb gehoord dat ze Luv’ hebben afgesloten, maar ik zou het heel erg leuk vinden om het op een mooie manier af te sluiten. Zeventig jaar, strik erom,” aldus Patty.
De vraag of Marga en José willen meewerken
Maar de vraag is of Marga en José wel willen meewerken aan een reünie. Patty lijkt het vooral te doen voor het grote feest in de Ziggo Dome, wat haar een lucratieve gelegenheid biedt. Maar het is te hopen dat de gage van Marga en José niet een struikelblok zal zijn. Het is duidelijk dat Patty de hereniging vooral ziet als een manier om haar zeventigste verjaardag op een grandioze manier af te sluiten.
Marc-Marie’s optimisme
Marc-Marie Huijbregts is optimistisch over de mogelijkheid van een Luv’-reünie. “Ja, dat zouden zij toch ook leuk moeten vinden? Dit is de perfecte gelegenheid om het mooi af te sluiten,” zegt hij. Patty is het hiermee eens en vindt dat zo’n reünie een mooie manier zou zijn om hun gezamenlijke carrière af te ronden.
Kan Patty haar excuses maken?
Marc-Marie vraagt zich af of Patty in staat is om haar excuses aan te bieden voor het verleden en de relatie met haar ex-collega’s te herstellen. Patty geeft aan dat ze met de jaren een ander perspectief heeft gekregen. “Als je ouder wordt, dan denk je: waar ging het in hemelsnaam over?”, zegt ze. Ze is van mening dat sommige conflicten gewoon bij het leven horen en hoopt dat een hereniging, zelfs van een iconische groep als Luv’, mogelijk is.
Hereniging als levensles
Patty concludeert dat het bij elkaar komen van mensen, zelfs na jarenlang conflict, onderdeel is van het leven. Ze noemt als voorbeeld de hernieuwde samenwerking van de gebroeders van Oasis en stelt dat ook zij en haar oud-collega’s uiteindelijk tot een verzoening zouden kunnen komen. “We waren jong, we waren vervelend, ik heb een grote mond, stap eroverheen,” besluit ze.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.