Algemeen
Leonie ter Braak onder vuur: ´Karakterloze snol´
Albert Verlinde heeft geen blad voor de mond genomen en harde kritiek geuit op presentatrice Leonie ter Braak. Sinds haar overstap van SBS naar RTL stapelen de geflopte programma’s zich op, en volgens Verlinde ligt de oorzaak vooral bij Leonie zelf. ,,Ik vind haar karakterloos,” aldus Albert in het programma Spot Op.
Overstap naar RTL: Flop of Pech?
De overstap van Leonie ter Braak naar RTL wordt door critici gezien als een mislukking. Tijdens de uitzending van Spot Op stelde presentator Robbyn Jansen de vraag of het falen van haar programma’s te wijten is aan pech of aan Leonie zelf. Albert Verlinde spaarde haar niet. ,,Het is een combinatie, maar het ligt eigenlijk aan haar dat het niet lukt,” reageerde hij scherp.
‘Wie is Leonie Ter Braak?’
Albert Verlinde beschrijft Leonie als iemand die moeite heeft met het uitdragen van een duidelijk profiel. ,,Ik vind haar een beetje karakterloos: wie is nou Leonie ter Braak?” vraagt hij zich af. Hij somt verschillende facetten van haar carrière op. ,,Is ze de vrouw die uitstekende filmrollen speelt? Of de talkshowpresentatrice die we bij WNL leerden kennen? Of toch gebakken lucht, zoals bleek bij de ballonnenshow?” Verlinde benadrukt dat het onduidelijk blijft waar Leonie precies voor staat.
Persoonlijkheid versus Karakter
Hoewel Verlinde haar publiekelijk kritisch benadert, geeft hij ook aan positieve ervaringen met Leonie te hebben. ,,Ze is een leuke vrouw, je kunt ontzettend met haar lachen, en ze heeft een ontwapenende persoonlijkheid. Ze kan zelfs foute humor hebben die ontwapenend werkt,” zegt hij. Toch ontbreekt er volgens Verlinde iets essentieels. ,,Het lukt haar niet om een emotionele connectie met het publiek te maken. Dat heeft echt te maken met karakter.”
Timing van Haar Overstap
Volgens Albert heeft Leonie een strategische fout gemaakt door te vroeg SBS te verlaten. ,,Bij SBS was er momentum. Ze zat in HLF8 en wilde talkshows doen. Inmiddels heeft SBS zich ontwikkeld tot een echte talkshowzender, met programma’s als De Oranjezomer, De Oranjezondag en natuurlijk Vandaag Inside. Leonie had daar een belangrijke rol in kunnen spelen.”
Waarom het Niet Lukt
De kritiek van Verlinde raakt aan een breder probleem. Volgens hem ontbreekt het Leonie niet alleen aan een duidelijke identiteit, maar ook aan het vermogen om een publiek aan zich te binden. ,,Het publiek moet je omarmen, en dat gebeurt bij Leonie niet,” concludeert hij.
Potentie Onbenut
Hoewel Verlinde kritisch is, lijkt hij ook hoop te hebben dat Leonie haar draai kan vinden. Haar veelzijdigheid als actrice en presentatrice biedt kansen, maar dan moet ze wel een duidelijke richting kiezen.
Toekomstperspectief
Leonie ter Braak staat nu voor de uitdaging om zichzelf opnieuw uit te vinden. Haar overstap naar RTL is tot nu toe weinig succesvol gebleken, maar met de juiste keuzes kan ze wellicht alsnog de connectie maken die haar carrière nieuw leven inblaast. Het is nu aan haar om te bepalen welke weg ze inslaat.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.