Algemeen
Huub Stapel haalt keihard uit: ´Na één dag sla ik iemand op zijn bakkes!´
De 70-jarige acteur Huub Stapel heeft meerdere uitnodigingen ontvangen om de politiek in te gaan, maar volgens hemzelf is dat geen goed idee. In een interview met De Telegraaf geeft hij aan dat een carrière in de politiek niet bij hem past, vooral vanwege zijn temperament. “Binnen één dag sla ik iemand op z’n bakkes! Dat lijkt me voor niemand een goed idee,” grapt hij. Stapel benadrukt dat hij liever mooie dingen blijft maken waarmee hij mensen kan bereiken, zoals films en theaterproducties.
Vervolg op Amsterdamned
Een van de projecten waar Huub momenteel aan werkt, is het vervolg op de cultklassieker Amsterdamned uit 1988. Hij kruipt opnieuw in de huid van rechercheur Eric Visser, die in de tweede film met pensioen is. Dit keer werkt hij samen met een nieuwe generatie, waaronder Holly Mae Brood, die een prominente rol speelt als rechercheur. Het vervolg op de thriller belooft een spannende mix van nostalgie en vernieuwing, met Huub in een hoofdrol én een nieuwe uitdaging achter de schermen.
Huub als producent
Naast zijn acteerwerk debuteert Huub Stapel in Amsterdamned II als filmproducent. “Ik wilde eens een keer meebeslissen op de belangrijke momenten,” vertelt hij over deze stap in zijn carrière. Voorheen was hij vooral als ingehuurde kracht betrokken bij films, maar nu heeft hij de mogelijkheid om invloed uit te oefenen op het creatieve proces. “Ik probeer altijd aardig te doen tegen iedereen en bedank mensen als ze iets goed hebben gedaan,” zegt Huub over zijn aanpak als producent.
Levensfilosofie
Met een positieve instelling en een open blik probeert Huub Stapel zijn werkomgeving prettig te houden. “Het maakt niet uit of je met een acteur, stuntman of set-assistent praat. ‘Always be nice to the people on the way up, you might meet them on the way down’. Veel moeilijker dan dat is het leven niet,” aldus Stapel. Deze filosofie lijkt hem te helpen bij zowel zijn werk als acteur als in zijn nieuwe rol achter de schermen.
Geen politieke ambities
Hoewel hij vaak wordt gevraagd om een politiek avontuur aan te gaan, is dat volgens Huub niets voor hem. Hij benadrukt dat het belangrijk is te weten waar je kracht ligt en dat dit voor hem niet in de politiek is. In plaats daarvan richt hij zich liever op projecten die hem voldoening geven, zoals het maken van films. “Ik blijf mooie dingen maken en hoop dat ik mensen daarmee bereik,” besluit hij.
Nieuwe samenwerking met Holly Mae Brood
De samenwerking met Holly Mae Brood in Amsterdamned II wordt door Huub gezien als een frisse toevoeging aan de film. Met haar energieke en professionele aanpak brengt ze volgens hem een nieuwe dynamiek in het verhaal. Dit is niet alleen een kans om een jongere generatie aan te spreken, maar ook om het publiek opnieuw te verrassen met een vernieuwd perspectief op een iconische thriller.
Toekomstperspectief
Huub Stapel blijft zich inzetten voor creatieve projecten en uitdagingen, zowel voor als achter de camera. Met zijn ervaring en filosofie om iedereen met respect te behandelen, blijft hij een gewaardeerd persoon in de Nederlandse filmindustrie. Zijn debuut als producent lijkt een succes te worden, en met Amsterdamned II hoopt hij zowel oude als nieuwe fans aan te spreken.
Algemeen
Prinses Alexia heeft zojuist een belangrijk interview gehad – Ze kreeg na het interview veel kritiek: “Dit is echt onacceptabel”
Prinses Alexia staat de afgelopen dagen volop in de schijnwerpers, maar niet om een feestelijke reden. Wat begon als een kort, onschuldig interview tijdens de verjaardag van haar vader, koning Willem-Alexander, is uitgegroeid tot een breed maatschappelijk debat over online gedrag, empathie en de manier waarop we jonge publieke figuren behandelen. Het gesprek met de NOS was bedoeld als een luchtige momentopname, maar kreeg een onverwacht en hard vervolg op sociale media.
Een jonge prinses in een volwassen wereld
Afgelopen zomer werd prinses Alexia achttien jaar. Juridisch gezien betekent dat volwassen, maar emotioneel en sociaal is die overgang vaak een stuk minder zwart-wit. Voor de media verandert er echter wel degelijk iets: de beschermende terughoudendheid die bij minderjarigen vaak geldt, valt grotendeels weg. Daarmee komt er automatisch meer aandacht, meer duiding en helaas ook meer kritiek.
Tijdens Koningsdag en andere publieke momenten is het inmiddels gebruikelijk dat leden van het koninklijk gezin kort de pers te woord staan. Dat geldt ook voor de prinsessen. Toch is het belangrijk te beseffen dat Alexia geen doorgewinterde mediapersoonlijkheid is. Ze staat nog maar aan het begin van haar publieke rol en heeft weinig ervaring met interviews, laat staan met het enorme bereik en de impact die fragmenten tegenwoordig hebben via sociale media.
Een gesprek dat viraal ging
Het interview met de NOS duurde slechts enkele minuten. Alexia antwoordde op vragen over haar leven, haar toekomst en hoe zij de feestelijke dag beleefde. Tijdens het gesprek zocht ze zichtbaar naar woorden, aarzelde ze af en toe en viel er hier en daar een korte stilte. Geen ongebruikelijke reacties voor iemand die niet gewend is om onder druk te spreken voor camera’s die door heel Nederland bekeken worden.
Toch ging juist dát fragment razendsnel rond op sociale media. Losgeknipt van context en herhaald afgespeeld, werd haar aarzelende houding door sommigen geïnterpreteerd als onzeker, ongemakkelijk of zelfs ongeïnteresseerd. Binnen korte tijd veranderde het gesprek van een onschuldige televisie-uitzending in een mikpunt van commentaar.
Van kritiek naar persoonlijke aanvallen
Op platforms als X en andere sociale netwerken verschenen harde opmerkingen. Sommigen trokken conclusies over haar intelligentie, anderen uitten zich denigrerend over haar manier van praten. Er waren zelfs reacties die zich richtten op haar uiterlijk, waarbij werd gesuggereerd dat ze cosmetische ingrepen zou hebben ondergaan — opmerkingen die niet alleen ongepast zijn, maar ook volledig speculatief.
Wat vooral opviel, was de toon. Niet kritisch, maar spottend. Niet inhoudelijk, maar persoonlijk. De grens tussen mening en aanval werd door veel gebruikers ruimschoots overschreden. Voor velen voelde het ongemakkelijk om te zien hoe een achttienjarige publiekelijk werd afgebroken op basis van een paar minuten televisie.
Een golf van verontwaardiging en steun
Tegelijkertijd kwam er ook een tegenreactie op gang. Veel mensen spraken hun afschuw uit over de manier waarop Alexia werd behandeld. Zij wezen erop dat vrijwel iedereen op die leeftijd zenuwachtig zou zijn in een vergelijkbare situatie, zeker wanneer elk woord wordt uitvergroot en beoordeeld door honderdduizenden mensen.
“Dit is geen mediatrainingsexamen, maar een jong mens dat haar best doet,” schreef iemand. Anderen benadrukten dat onzekerheid geen zwakte is, maar juist een teken van authenticiteit. In plaats van spot, zo stelden zij, zou er begrip moeten zijn.
Ook deskundigen op het gebied van jeugd en media mengden zich in de discussie. Zij waarschuwden voor de impact die publieke vernedering kan hebben op jonge mensen, vooral wanneer die kritiek viraal gaat en nauwelijks te stoppen is. De psychologische gevolgen van online haat zijn reëel en kunnen lang doorwerken.
Achter de titel zit een mens
Een van de meest gehoorde reacties was dat mensen lijken te vergeten dat achter de titel ‘prinses’ ook gewoon een mens schuilgaat. Iemand van vlees en bloed, met gevoelens, onzekerheden en een leerproces. De koninklijke achtergrond verandert niets aan het feit dat Alexia een jonge vrouw is die haar plek nog moet vinden.
Juist omdat zij opgroeit in een omgeving waarin publieke aandacht onvermijdelijk is, zou zorgvuldigheid vanzelfsprekend moeten zijn. Veel mensen vroegen zich hardop af welke boodschap dit soort reacties afgeeft aan andere jongeren: dat je geen fouten mag maken, geen twijfel mag tonen en altijd perfect moet zijn.
Een bredere maatschappelijke vraag
Het incident rond Alexia raakt aan een groter thema: hoe gaan we als samenleving om met jonge publieke figuren? Waar ligt de grens tussen kritiek en beschadiging? En zijn we ons voldoende bewust van de gevolgen van onze woorden, zeker wanneer ze online worden gedeeld?
In een tijd waarin alles wordt gefilmd, gedeeld en becommentarieerd, is empathie geen luxe maar een noodzaak. Zeker voor jongeren die nog volop in ontwikkeling zijn. Veel mensen benadrukken dat kritiek op beleid, keuzes of gedrag iets anders is dan persoonlijke aanvallen op karakter of uiterlijk.
Leren, groeien en fouten mogen maken
Voorstanders van Alexia benadrukken dat onzekerheid juist een normaal onderdeel is van opgroeien. Niemand wordt geboren als zelfverzekerde spreker. Dat leer je door ervaring, door vallen en opstaan. Een veilige omgeving, waarin fouten mogen worden gemaakt zonder meteen publiekelijk afgerekend te worden, is daarbij cruciaal.
Dat geldt voor iedereen, maar misschien nog wel meer voor jongeren die vanaf jonge leeftijd onder een vergrootglas leven. De verwachting dat zij altijd eloquent, ontspannen en foutloos moeten zijn, is onrealistisch en onmenselijk.
Een oproep tot nuance
Het debat dat nu is ontstaan, gaat dan ook verder dan één interview. Het is een oproep tot nuance en menselijkheid. Tot het besef dat woorden ertoe doen, en dat online reacties echte mensen raken. Veel mensen hopen dat deze situatie leidt tot meer bewustwording over hoe snel kritiek kan doorslaan in iets wat schadelijk is.
Voor prinses Alexia zelf was dit ongetwijfeld geen fijne ervaring. Hopelijk kan zij zich gesteund voelen door de vele mensen die het voor haar opnemen en die benadrukken dat zij precies mag zijn wie ze is: een jonge vrouw die leert, groeit en soms even zoekt naar woorden.
Steun in plaats van spot
De conclusie die velen trekken, is helder: jonge mensen verdienen steun, geen spot. Zeker wanneer zij zich kwetsbaar tonen in het openbaar. Of iemand nu prinses is of niet, niemand zou publiekelijk afgebrand moeten worden om zenuwen of onzekerheid.
Prinses Alexia had misschien een lastige dag, maar het gesprek dat hieruit voortkomt is belangrijker dan ooit. Het herinnert ons eraan dat empathie geen zwakte is, maar een kracht. En dat we allemaal een rol spelen in het creëren van een samenleving waarin jongeren durven spreken — ook als dat niet perfect gaat.