Algemeen
Huub Stapel haalt keihard uit: ´Na één dag sla ik iemand op zijn bakkes!´
De 70-jarige acteur Huub Stapel heeft meerdere uitnodigingen ontvangen om de politiek in te gaan, maar volgens hemzelf is dat geen goed idee. In een interview met De Telegraaf geeft hij aan dat een carrière in de politiek niet bij hem past, vooral vanwege zijn temperament. “Binnen één dag sla ik iemand op z’n bakkes! Dat lijkt me voor niemand een goed idee,” grapt hij. Stapel benadrukt dat hij liever mooie dingen blijft maken waarmee hij mensen kan bereiken, zoals films en theaterproducties.
Vervolg op Amsterdamned
Een van de projecten waar Huub momenteel aan werkt, is het vervolg op de cultklassieker Amsterdamned uit 1988. Hij kruipt opnieuw in de huid van rechercheur Eric Visser, die in de tweede film met pensioen is. Dit keer werkt hij samen met een nieuwe generatie, waaronder Holly Mae Brood, die een prominente rol speelt als rechercheur. Het vervolg op de thriller belooft een spannende mix van nostalgie en vernieuwing, met Huub in een hoofdrol én een nieuwe uitdaging achter de schermen.
Huub als producent
Naast zijn acteerwerk debuteert Huub Stapel in Amsterdamned II als filmproducent. “Ik wilde eens een keer meebeslissen op de belangrijke momenten,” vertelt hij over deze stap in zijn carrière. Voorheen was hij vooral als ingehuurde kracht betrokken bij films, maar nu heeft hij de mogelijkheid om invloed uit te oefenen op het creatieve proces. “Ik probeer altijd aardig te doen tegen iedereen en bedank mensen als ze iets goed hebben gedaan,” zegt Huub over zijn aanpak als producent.
Levensfilosofie
Met een positieve instelling en een open blik probeert Huub Stapel zijn werkomgeving prettig te houden. “Het maakt niet uit of je met een acteur, stuntman of set-assistent praat. ‘Always be nice to the people on the way up, you might meet them on the way down’. Veel moeilijker dan dat is het leven niet,” aldus Stapel. Deze filosofie lijkt hem te helpen bij zowel zijn werk als acteur als in zijn nieuwe rol achter de schermen.
Geen politieke ambities
Hoewel hij vaak wordt gevraagd om een politiek avontuur aan te gaan, is dat volgens Huub niets voor hem. Hij benadrukt dat het belangrijk is te weten waar je kracht ligt en dat dit voor hem niet in de politiek is. In plaats daarvan richt hij zich liever op projecten die hem voldoening geven, zoals het maken van films. “Ik blijf mooie dingen maken en hoop dat ik mensen daarmee bereik,” besluit hij.
Nieuwe samenwerking met Holly Mae Brood
De samenwerking met Holly Mae Brood in Amsterdamned II wordt door Huub gezien als een frisse toevoeging aan de film. Met haar energieke en professionele aanpak brengt ze volgens hem een nieuwe dynamiek in het verhaal. Dit is niet alleen een kans om een jongere generatie aan te spreken, maar ook om het publiek opnieuw te verrassen met een vernieuwd perspectief op een iconische thriller.
Toekomstperspectief
Huub Stapel blijft zich inzetten voor creatieve projecten en uitdagingen, zowel voor als achter de camera. Met zijn ervaring en filosofie om iedereen met respect te behandelen, blijft hij een gewaardeerd persoon in de Nederlandse filmindustrie. Zijn debuut als producent lijkt een succes te worden, en met Amsterdamned II hoopt hij zowel oude als nieuwe fans aan te spreken.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.