Algemeen
De eerste beelden: 25-jarige Joy Beune compléét uit de kleren voor Playboy!
Joy Beune maakt indruk: van wereldkampioene schaatsen naar covermodel voor Playboy
Joy Beune, een 25-jarige blonde schaatsster uit Nederland, heeft zichzelf niet alleen bewezen op de ijsbaan, maar nu ook in de wereld van glamour en fotografie. Als lid van de schaatsploeg Team IKO heeft Beune al een indrukwekkende sportcarrière opgebouwd. Haar naam klinkt bekend bij liefhebbers van langebaanschaatsen, en met haar prestaties heeft ze Nederland meerdere malen trots gemaakt. Nu maakt ze echter een geheel nieuwe stap: ze schittert op de cover van Playboy.
Een blik op Joy’s indrukwekkende carrière
Joy Beune begon al op jonge leeftijd op te vallen in de schaatswereld. In 2017 behaalde ze goud op de 3000 meter tijdens de wereldkampioenschappen voor junioren met een tijd van 4.35,90. Dit markeerde het begin van een veelbelovende carrière. Een jaar eerder, in 2016, werd ze uitgeroepen tot (Overijssels) Sporttalent van het Jaar en ontving ze de prestigieuze Hennie Kuiper Talenttrofee.
Haar carrière bereikte een hoogtepunt tijdens het WK junioren 2018 in Salt Lake City, waar ze een fenomenale prestatie neerzette. Ze won goud op de 1500 meter met een junioren-wereldrecordtijd van 1.54,21. Als dat niet al indrukwekkend genoeg was, brak ze een dag later ook records op de 1000 en 3000 meter, met tijden van respectievelijk 1.14,21 en 3.59,47. Dankzij deze prestaties eindigde Beune als eerste in het algemeen klassement en maakte ze een opmerkelijke sprong in de Adelskalender van de senioren: van plek 240 naar 73.
Van ijsbaan naar de cover van Playboy
Nederlandse schaatssters staan bekend om hun indrukwekkende prestaties, maar ook om hun uitstraling. Namen als Suzanne Schulting, Jutta Leerdam, Irene Schouten en Antoinette de Jong zijn niet alleen synoniem met sportieve successen, maar worden ook geprezen om hun verschijning voor de camera. Joy Beune is de nieuwste toevoeging aan dit illustere rijtje.
Ze heeft de sprong gewaagd van de ijsbaan naar de wereld van glamourfotografie door te poseren voor de cover van Playboy. Hiermee laat Beune zien dat ze meer is dan alleen een atlete – ze is een veelzijdige persoonlijkheid die zichzelf op verschillende manieren weet te presenteren.
De aankondiging van Playboy
Op Instagram maakte Playboy met trots bekend dat Joy Beune op de cover van hun nieuwste editie staat. De aankondiging luidde:
“Eindelijk kunnen we het aan iedereen vertellen: we hebben wereldkampioene schaatsen Joy Beune overgehaald om te poseren voor Playboy! De bom uit Borne schittert op onze cover en twaalf pagina’s in het magazine. Playboy stelde haar in april vorig jaar De Vraag Van Alle Vragen, een maand nadat ze wereldkampioen werd in Inzell. ‘Ik moest er even over nadenken, maar ik wist het al snel: Playboy is next level,’ zegt Beune nu over dat gesprek.”
De fotoshoot benadrukt niet alleen haar schoonheid, maar ook haar zelfvertrouwen en de kracht waarmee ze zichzelf presenteert. Voor Beune is deze ervaring een nieuwe mijlpaal in haar veelzijdige carrière.
Een verrassende keuze
Hoewel sommige sporters ervoor kiezen om een meer traditionele weg te volgen, heeft Joy Beune zich laten verleiden door de kans om zichzelf op een geheel andere manier te laten zien. Haar keuze om te poseren voor Playboy zal ongetwijfeld voor gemengde reacties zorgen, maar Beune heeft duidelijk laten zien dat ze zich niets aantrekt van eventuele kritiek. Ze beschouwt dit als een kans om zichzelf te vieren en haar grenzen te verleggen.
In interviews heeft Joy al laten doorschemeren dat ze trots is op haar lichaam en op wat ze heeft bereikt. Het poseren voor Playboy is voor haar een manier om die trots te tonen. Ze benadrukt dat het belangrijk is om jezelf te blijven uitdagen, zowel op sportief als op persoonlijk vlak.
Beschikbaar vanaf 5 december
Het nummer van Playboy met Joy Beune op de cover ligt vanaf 5 december in de winkels. Naast de cover bevat het magazine twaalf pagina’s met exclusieve foto’s van Beune, die volgens het blad “de kracht en schoonheid van een atlete” perfect weergeven. De editie belooft een van de meest gewilde van het jaar te worden, vooral voor fans van Beune en bewonderaars van haar werk op de ijsbaan.
Een veelzijdige persoonlijkheid
Met haar keuze om te poseren voor Playboy laat Joy Beune zien dat ze niet in een hokje te plaatsen is. Ze combineert de toewijding en discipline van een topsporter met de durf en flair van een model. Het is deze veelzijdigheid die haar zo’n interessante en inspirerende persoonlijkheid maakt.
Hoewel haar prestaties op de ijsbaan zonder twijfel indrukwekkend blijven, toont Beune met deze stap ook haar persoonlijke kant. Ze bewijst dat het mogelijk is om een succesvolle carrière te hebben in de sportwereld en tegelijkertijd nieuwe uitdagingen aan te gaan buiten dat domein.
Reacties uit de sportwereld en daarbuiten
De reacties op haar cover verschijnen inmiddels al op sociale media en in de pers. Waar sommigen haar keuze bewonderen en haar moed prijzen, zijn er ook critici die vraagtekens zetten bij haar beslissing. Dit is echter niets nieuws voor vrouwelijke atleten die ervoor kiezen om buiten de traditionele kaders te treden.
Collega-schaatssters en fans hebben echter voornamelijk positieve woorden voor Beune over. “Joy toont dat je als vrouw in de sportwereld je eigen keuzes kunt maken en tegelijkertijd trouw kunt blijven aan jezelf,” zegt een fan op Instagram.
De toekomst voor Joy Beune
Met deze stap naar de cover van Playboy zet Joy Beune zichzelf in een ander licht en opent ze de deur naar nieuwe mogelijkheden, zowel binnen als buiten de sport. Terwijl haar fans haar prestaties op het ijs blijven volgen, zullen velen ook benieuwd zijn naar wat de toekomst nog meer in petto heeft voor deze veelzijdige atlete.
Een ding is zeker: Joy Beune laat zien dat het mogelijk is om kracht en schoonheid te combineren en daarbij een blijvende indruk te maken, zowel op als naast de ijsbaan.
Benieuwd naar de beelden? De nieuwste editie van Playboy ligt vanaf vandaag in de winkels. Hier kun je alvast een voorproefje zien:
Dit bericht op Instagram bekijken
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.