Algemeen
André van Duin diepbedroefd: ”Een enorme klap”
André van Duin, een van de meest geliefde komieken van Nederland, heeft zich uitgesproken over de verdwijning van Matthijs van Nieuwkerk van de Nederlandse televisie. In een openhartig interview met het AD laat de 77-jarige entertainer weten dat hij het verlies van de voormalige presentator van De Wereld Draait Door (DWDD) ontzettend moeilijk vindt. Hij noemt de situatie rondom Van Nieuwkerk, die beschuldigd werd van grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer, ‘belachelijk’.
Een lege plek op tv
Matthijs van Nieuwkerk was jarenlang een van de grootste tv-persoonlijkheden van Nederland. Als presentator van het immens populaire De Wereld Draait Door wist hij miljoenen kijkers aan zich te binden. Sinds het einde van het programma in 2020 heeft Van Nieuwkerk echter een flinke knauw gekregen in zijn carrière. Dit vanwege een onthullend artikel waarin hij beschuldigd werd van ‘ongepast gedrag’ en het creëren van een angstcultuur op de redactie van DWDD.
Voor André van Duin, die zelf vaak te gast was in DWDD, is de afwezigheid van Van Nieuwkerk op televisie pijnlijk. “Ik vind het belachelijk,” zegt hij. “Er zal vast wel wat fout zijn gegaan, dat ontken ik niet. Maar ik was er natuurlijk niet bij. Waar gewerkt wordt, vallen nu eenmaal soms harde woorden. Dat gebeurt overal, ook in bedrijven waar ze kartonnen dozen maken. Dat gebeurde destijds in Aalsmeer bij Joop van den Ende ook, maar altijd met het doel om het product beter te maken.”
‘Harde woorden horen erbij’
Van Duin is van mening dat het fout kan gaan op de werkvloer, maar dat dit niet betekent dat iemand volledig afgeschreven moet worden. “Soms vallen er harde woorden,” legt hij uit. “Maar als het stof is neergedaald, ga je gewoon samen een kop koffie drinken. Het hoort erbij, vooral in creatieve omgevingen waar passie en emotie vaak hoog oplopen.”
Volgens André is Matthijs van Nieuwkerk altijd een ‘aardige, aimabele man’ geweest. “Ik kan me niet voorstellen dat hij het kwaad in de zin had. Natuurlijk moet ongepast gedrag aangepakt worden, maar soms is er een balans nodig in hoe we met dit soort situaties omgaan.”
Een cultuur van cancelen
André van Duin heeft het gevoel dat we tegenwoordig in een tijd leven waarin mensen snel worden gecanceld om het minste of geringste. “Tegenwoordig mag je bijna niets meer zeggen, want voordat je het weet, staat er een actiegroep voor je deur,” zegt hij. Hij geeft toe dat hij zelf weinig te maken heeft gehad met kritiek of ‘cancelcultuur’. “Wat dat betreft zit ik wel in een goede hoek. Ik heb er nooit last van gehad.”
De komiek hekelt het feit dat de publieke opinie tegenwoordig zo snel kan omslaan. “Het lijkt wel alsof één fout meteen betekent dat je carrière voorbij is. Dat is niet altijd terecht, en dat maakt het extra pijnlijk in het geval van Matthijs.”
Johan Derksen ziet een kans voor Matthijs
André van Duin is niet de enige die vindt dat de televisie Matthijs van Nieuwkerk mist. Ook Johan Derksen, de uitgesproken analist van Vandaag Inside, heeft zich herhaaldelijk uitgesproken over de situatie rondom Van Nieuwkerk. Hoewel hij de kritiek op Matthijs niet volledig afdoet als onterecht, denkt Derksen dat er nog wel een weg terug is voor de presentator.
“Matthijs is een tv-maker van wereldklasse,” aldus Derksen. “Het zou zonde zijn als hij nooit meer op televisie te zien zou zijn. We hebben behoefte aan mensen zoals hij, echte vakmensen.” Derksen suggereert zelfs dat een commerciële zender zoals Talpa wellicht een nieuw thuis kan bieden aan Van Nieuwkerk. “Talpa zou gek zijn als ze niet met hem in zee gaan.”
Een breder debat over cancelcultuur
De discussie over het vertrek van Matthijs van Nieuwkerk raakt aan een breder maatschappelijk debat over cancelcultuur. Waar de een vindt dat ongepast gedrag hard aangepakt moet worden, wijzen anderen op de noodzaak van proportionaliteit. André van Duin behoort duidelijk tot de laatste groep. Hij pleit voor een genuanceerdere benadering.
“Het is goed dat er aandacht is voor werkculturen en gedrag,” zegt Van Duin. “Maar laten we ook niet vergeten hoeveel Matthijs heeft betekend voor de televisie en hoe hij zijn vak met passie en toewijding heeft uitgevoerd.”
Een toekomst voor Matthijs van Nieuwkerk?
De vraag blijft of Matthijs van Nieuwkerk ooit zal terugkeren op televisie. Voorlopig lijkt de voormalig presentator zich teruggetrokken te hebben uit de publieke schijnwerpers. Zijn oude programma DWDD blijft een van de meest iconische producties in de Nederlandse televisiegeschiedenis, en zijn talent als presentator wordt door niemand betwist.
André van Duin hoopt dat Van Nieuwkerk ooit weer een podium krijgt. “Hij heeft zoveel in zijn mars. Het zou zonde zijn als we hem nooit meer terugzien.” Ook Derksen denkt dat Matthijs, met de juiste timing en ondersteuning, een succesvolle comeback kan maken.
Een gemis voor televisie
De afwezigheid van Matthijs van Nieuwkerk is voelbaar, vooral voor trouwe kijkers van zijn programma’s. Hij was jarenlang een vertrouwd gezicht op de Nederlandse televisie en wist met zijn enthousiasme, kennis en scherpte miljoenen mensen te boeien. Zijn oude collega’s en gasten, waaronder André van Duin, missen niet alleen de presentator, maar ook de persoon.
Met zijn kritische woorden over cancelcultuur en de huidige media-omgeving laat André van Duin zien dat hij niet bang is om zijn mening te geven, zelfs over controversiële onderwerpen. Hij spreekt daarmee niet alleen voor zichzelf, maar waarschijnlijk ook voor velen die hopen op een toekomst waarin Matthijs van Nieuwkerk zijn talent weer kan laten zien.
De discussie over Matthijs van Nieuwkerk is daarmee nog niet voorbij. Het blijft een kwestie van afwachten of de publieke en professionele opinie hem een tweede kans gunt. Eén ding is zeker: zijn impact op de Nederlandse televisie blijft onmiskenbaar.
Algemeen
Triest nieuws uit het ziekenhuis over de ernstige gezondheidsproblemen van Catherine Keyl (79)
De komende maanden viert Catherine Keyl een bijzondere mijlpaal: haar tachtigste verjaardag. Een leeftijd die ze zelf nooit als vanzelfsprekend heeft gezien. In een openhartig interview met weekblad Story blikt de bekende televisiepresentatrice terug op een jaar dat haar zowel fysiek als mentaal tot het uiterste dreef. Het werd een periode van pijn, onzekerheid en confrontatie, maar uiteindelijk ook van herstel, discipline en hernieuwde kracht.
Een lichaam dat plots niet meer meewerkte
Het afgelopen jaar werd voor Catherine volledig gedomineerd door ernstige gezondheidsklachten. Ze kampte met een zware hernia die haar dagelijkse leven ingrijpend veranderde. “Ik was slecht ter been en had overal pijn,” vertelt ze zonder omwegen. Simpele handelingen werden uitdagingen, bewegen voelde als een obstakel en haar zelfstandigheid kwam onder druk te staan.
Voor iemand die altijd actief is geweest, zowel professioneel als privé, was dat een harde klap. Catherine beschrijft hoe ze op momenten het gevoel had dat haar wereld kleiner werd. “Ik was er echt van overtuigd dat ik nooit meer zou kunnen reizen,” zegt ze. Dat vooruitzicht raakte haar diep, omdat reizen voor haar altijd symbool heeft gestaan voor vrijheid, nieuwsgierigheid en levenslust.
Angst voor blijvende beperkingen
De pijn en de beperkte mobiliteit brachten niet alleen fysieke ongemakken met zich mee, maar ook mentale onzekerheid. De vraag of het ooit nog beter zou worden, hing voortdurend boven haar hoofd. “Het voelde alsof sommige dingen voorgoed voorbij waren,” erkent ze. Die gedachte alleen al maakte de periode zwaar.
Voor Catherine, die jarenlang gewend was om voor de camera sterk en zelfverzekerd te zijn, was dit een confrontatie met een andere kant van het leven. Een kant waarin controle niet vanzelfsprekend is en waarin je afhankelijk kunt worden van artsen, behandelingen en tijd.
Keerpunt door discipline en doorzettingsvermogen
Toch bleef Catherine niet in die wanhoop hangen. Ze besloot, ondanks de pijn en de beperkingen, alles op alles te zetten om te herstellen. “Ik ben er weer bovenop gekomen dankzij hard werken en toewijding,” zegt ze. Dat herstel kwam niet vanzelf en ook niet snel. Het vroeg discipline, geduld en een strakke routine.
Ze begon intensief te werken aan haar fysieke conditie, onder begeleiding van professionals. Sportscholen werden opnieuw een vaste plek in haar week, net als een fysiopraktijk waar ze trainde met mensen die, net als zij, extra ondersteuning nodig hadden vanwege blessures of gezondheidsproblemen. “Als ik een week niet ben geweest, voel ik dat direct in mijn lichaam,” vertelt ze. Regelmatig bewegen is voor haar geen luxe meer, maar een absolute noodzaak.
Beweging als levenslijn
De rol van beweging in haar herstel kan nauwelijks worden overschat. Catherine benadrukt dat ze niet alleen trainde om sterker te worden, maar ook om vertrouwen terug te krijgen in haar lichaam. “Je moet je lichaam opnieuw leren vertrouwen,” legt ze uit. “Dat gaat niet in één keer.”
Ze merkte dat elke kleine vooruitgang, hoe bescheiden ook, haar motivatie versterkte. Het gevoel dat ze zelf invloed kon uitoefenen op haar herstel gaf haar kracht. Bewegen werd daarmee niet alleen een fysiek, maar ook een mentaal medicijn.
Openheid als steun voor anderen
De reden dat Catherine nu zo open spreekt over deze periode, is bewust. Ze wil anderen die met soortgelijke tegenslagen te maken hebben, laten zien dat ze niet alleen staan. “De wanhoop die ik voelde wilde ik bij hen wegnemen,” zegt ze eerlijk.
Ze beseft dat haar bekendheid haar een podium geeft, en dat ze dat ook op deze manier kan inzetten. Door haar verhaal te delen, hoopt ze dat mensen zich herkennen en moed putten uit het feit dat herstel mogelijk is, zelfs als het uitzichtloos lijkt.
Een verjaardag die voelt als een cadeau
Dat Catherine binnenkort tachtig wordt, ervaart ze zelf als een bonus. “Ik heb er geen seconde rekening mee gehouden dat ik die leeftijd zou halen,” vertelt ze. Toen ze dertig was, vond ze zichzelf al oud, zegt ze lachend. “En nu word ik 80, maar zo voel ik me helemaal niet.”
Ze benadrukt dat leeftijd voor haar vooral een getal is. Hoe ze zich voelt, wordt veel meer bepaald door haar mentale houding, haar sociale leven en haar nieuwsgierigheid. “Ik heb veel jongere vrienden en vriendinnen,” legt ze uit. “Dat houdt me jong.”
Leeftijd en vooroordelen
Catherine is uitgesproken over hoe de samenleving met leeftijd omgaat. Ze vindt dat mensen vaak te snel in hokjes worden geplaatst zodra ze een bepaalde leeftijd bereiken. “Er is veel leeftijdsdiscriminatie,” stelt ze. Vooral het idee dat mensen automatisch moeten stoppen met werken na hun 67ste, vindt ze onlogisch.
“Als je na je 67ste nog elke dag met plezier naar je werk gaat, waarom zou je daar dan mee moeten stoppen?” vraagt ze zich hardop af. Voor haar is stoppen geen doel op zich. Zolang ze zich goed voelt en energie haalt uit wat ze doet, ziet ze geen reden om stil te gaan zitten.
Nog lang niet klaar
Pensioenplannen heeft Catherine dan ook niet. Ze voelt zich nog steeds betrokken, nieuwsgierig en gemotiveerd. De moeilijke periode van het afgelopen jaar heeft haar dat alleen maar duidelijker gemaakt. Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid, maar juist daarom wil ze alles uit het leven blijven halen wat erin zit.
Ze ziet haar herstel niet als een eindpunt, maar als een nieuw begin. Een fase waarin ze bewuster met haar lichaam omgaat, beter luistert naar signalen en haar grenzen respecteert — zonder haar levenslust te verliezen.
Een boodschap die verder reikt dan haar eigen verhaal
Met haar openhartigheid laat Catherine Keyl zien dat veerkracht geen leeftijd kent. Haar verhaal gaat niet alleen over een hernia of lichamelijk herstel, maar over omgaan met tegenslag, opnieuw vertrouwen opbouwen en jezelf niet laten definiëren door beperkingen.
Ze bewijst dat zelfs na een periode van pijn en onzekerheid ruimte kan ontstaan voor groei en nieuwe energie. Dat maakt haar verhaal niet alleen persoonlijk, maar ook inspirerend voor een breed publiek.
Levenslust als kompas
Wat uiteindelijk overeind blijft, is haar levenslust. Catherine straalt uit dat het leven, hoe grillig soms ook, altijd de moeite waard blijft om voor te vechten. “Het is nooit te laat,” lijkt haar boodschap te zijn. Niet om te werken aan je gezondheid, niet om actief te blijven en zeker niet om te genieten.
Met haar verhaal laat Catherine Keyl zien dat ouder worden geen achteruitgang hoeft te betekenen. Soms is het juist een fase waarin je, na alles wat je hebt meegemaakt, sterker en bewuster in het leven staat dan ooit tevoren.