Algemeen
Tesla-eigenaar verklapt hoeveel hij écht bespaard heeft na zes jaar elektrisch rijden
Elektrisch rijden wint steeds meer aan populariteit, vooral door de belofte van lagere kosten op lange termijn. Een goed voorbeeld hiervan is Andy Slye, een YouTuber en Tesla-eigenaar, die na zes jaar rijden met zijn Tesla Model 3 een uitgebreide analyse deelde van de kosten die hij heeft gemaakt, evenals de besparingen die hij realiseerde. In een video op zijn YouTube-kanaal legde hij zijn bevindingen uit en besprak hij de werkelijke kosten en voordelen van elektrisch rijden.
Aanschaf en Onderhoud van de Tesla
Andy Slye kocht zijn Tesla in 2019 voor een bedrag van €50.375. Hoewel dit aanvankelijk een forse investering lijkt, heeft hij de afgelopen zes jaar de kosten nauwkeurig bijgehouden. Volgens Slye heeft de auto door de jaren heen verschillende reparaties nodig gehad die buiten de garantie vielen, wat hem ongeveer €1.900 kostte. Daarnaast heeft hij twee keer een nieuwe set banden moeten kopen, wat hem nog eens €2.540 kostte.
Wat opvalt aan zijn verhaal, is de relatief lage onderhoudskosten in vergelijking met benzineauto’s. Dit is een van de voordelen van elektrisch rijden; elektrische voertuigen hebben doorgaans minder bewegende onderdelen die aan slijtage onderhevig zijn, waardoor onderhoudskosten lager kunnen uitvallen.
Laadkosten vs. Brandstofkosten
Een van de belangrijkste voordelen van elektrisch rijden zijn de lagere laadkosten. Slye woont in een gebied met goedkope elektriciteit, waardoor hij zijn Tesla voor slechts €0,075 per kilowattuur kan opladen.
In totaal heeft hij 36.482 kWh verbruikt om 231.949 kilometer te rijden, wat hem €2.730 aan laadkosten heeft gekost. Daarnaast besteedde hij €575 aan Tesla Superchargers tijdens het reizen en €885 aan de installatie van een NEMA 14-50-aansluiting voor het thuis opladen. Dit brengt zijn totale laadkosten op ongeveer €4.190.
In vergelijking met een benzineauto, die volgens Slye ongeveer €18.800 aan brandstof zou hebben gekost, heeft hij dus een aanzienlijke besparing gerealiseerd. Volgens cijfers van GoBankingRates kost benzine jaarlijks gemiddeld €3.110, wat betekent dat Slye jaarlijks duizenden euro’s heeft bespaard door elektrisch te rijden.
Totaalkosten en Besparingen
In totaal heeft Andy Slye tot nu toe €73.995 uitgegeven aan het bezit van zijn Tesla over een periode van zes jaar, inclusief de aanschafprijs, onderhoud en laadkosten. Dit komt neer op een gemiddelde van €7.400 per jaar, wat gezien de afgelegde kilometers (231.949 km) redelijk is. Bovendien heeft hij in totaal €18.800 bespaard op brandstofkosten in vergelijking met een vergelijkbare benzineauto.
Hoe Zou Dit in Nederland Zijn?
Als we deze situatie naar Nederland vertalen, liggen de kosten voor brandstof hier aanzienlijk hoger dan in de Verenigde Staten. In Nederland kost benzine momenteel ongeveer €2 per liter. Voor dezelfde afstand van 231.949 kilometer zouden de brandstofkosten oplopen tot zo’n €8.800 per jaar, wat neerkomt op €88.000 over tien jaar. Dit verschil maakt elektrisch rijden nog aantrekkelijker in Nederland.
150,000 miles in my Tesla Model 3!
What’s crazy is I’ve never replaced my wipers or added wiper fluid.
But that’s not even the craziest part.
Watch my long-term review of the Model 3 below!
Full video on YouTube: https://t.co/TeTZNXKJvI pic.twitter.com/V6AxN7NbDZ
— Andy Slye (@slye) August 13, 2024
Wat betreft de stroomkosten liggen deze ook iets hoger. In Nederland betaal je gemiddeld €0,23 per kilowattuur, wat betekent dat de totale laadkosten voor een Tesla in zes jaar ongeveer €8.400 zouden bedragen. Ondanks de hogere elektriciteitsprijzen blijft elektrisch rijden in Nederland voordeliger dan rijden op benzine, vooral gezien de hoge brandstofprijzen.
Conclusie
De analyse van Andy Slye laat zien dat elektrisch rijden op de lange termijn aanzienlijke besparingen kan opleveren, zowel qua brandstofkosten als onderhoud. Hoewel de initiële aanschafprijs van een elektrische auto hoger kan zijn dan die van een benzineauto, kunnen de lagere onderhouds- en laadkosten deze investering op de lange termijn meer dan goedmaken. In Nederland, met zijn hogere brandstofprijzen, is de besparing nog groter, waardoor elektrisch rijden niet alleen milieuvriendelijk, maar ook financieel aantrekkelijk is.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.