Algemeen
Yolanthe helemaal afgemaakt: ”Dit doe je niet met een kind van 8”
Er is de laatste tijd veel ophef ontstaan rondom Yolanthe Cabau, de bekende actrice en presentatrice. Ze kwam onder vuur te liggen nadat ze haar 8-jarige zoontje Xess Xava een eigen Instagram-account gaf. Dit besluit leidde tot hevige kritiek, vooral tijdens een uitzending van Shownieuws, waar de situatie uitvoerig werd besproken. Anouk Smulders, een van de presentatoren, uitte scherpe kritiek: “Dit doe je niet met een 8-jarige.”
Instagram-Account voor Xess Xava
De aanleiding voor deze controverse was Yolanthe’s beslissing om haar jonge zoon een eigen Instagram-account te geven. Volgens Yolanthe wilde ze dat Xess Xava, net als zijzelf, beroemd zou worden. Dit initiatief leidde ertoe dat haar zoon op Instagram allerlei content moest delen en dat hij afgelopen donderdag een eigen pagina kreeg. Binnen enkele uren had het account al 50.000 volgers verzameld, wat wijst op de grote belangstelling die er voor de jongen was.
Instagram Grijpt In
De vreugde over het snelle succes van het account was echter van korte duur. Kort na de lancering werd de pagina offline gehaald door Instagram zelf. Het sociale mediaplatform, dat eigendom is van Meta (voorheen Facebook), heeft strikte regels omtrent de leeftijd van gebruikers. Kinderen onder de 13 jaar mogen volgens deze regels geen eigen account hebben, en Instagram handhaaft dit beleid streng. Bij Shownieuws werd deze ingreep van Instagram toegejuicht, en er werd flink uitgehaald naar Yolanthe’s beslissing.
Kritiek bij Shownieuws
De presentatoren van Shownieuws lieten geen spaan heel van Yolanthe’s keuze om haar zoon zo jong al in de schijnwerpers te plaatsen. Ronald Molendijk benadrukte dat het tegen de regels van Instagram is om een account aan te maken voor iemand jonger dan 13 jaar: “Het mag gewoon niet.” Anouk Smulders voegde daaraan toe dat dit een bewuste overtreding van de regels moet zijn geweest, gezien het feit dat je je leeftijd moet invullen bij het aanmaken van een account. Ze sprak haar afkeuring duidelijk uit: “Ik zou dit nooit doen met een 8-jarige.”
Zorg om Kwetsbaarheid
Anouk Smulders ging verder door haar zorgen te uiten over de kwetsbaarheid van een kind van die leeftijd op sociale media. Ze benadrukte hoe risicovol het is om een kind zo jong al bloot te stellen aan de online wereld, waar niet alleen positieve, maar ook negatieve reacties en zelfs gevaarlijke situaties op de loer liggen. De bezorgdheid over de veiligheid en het welzijn van jonge kinderen op sociale media wordt gedeeld door veel ouders en experts, en Anouk liet weten hier absoluut geen begrip voor te hebben.
Filmregisseur Martin Koolhoven Spreekt Zich Uit
Martin Koolhoven, een bekende filmregisseur die ook aanwezig was in de studio, uitte zijn zorgen over het gebruik van jonge kinderen in de media. Hij ging zelfs een stap verder door te stellen dat dit soort praktijken strafbaar zou moeten zijn. Hoewel het op dit moment al verboden is volgens de regels van Instagram, vond hij dat er ook wettelijke maatregelen genomen moeten worden tegen ouders die hun kinderen op deze manier exploiteren. “Ik vind het exploitatie, dat kun je niet doen,” zei Koolhoven stellig.
Ronald Molendijk: Een Gênante Situatie
Ronald Molendijk sloot zich aan bij de kritiek en noemde de hele situatie “gênant”. Hij trok parallellen met andere gevallen waar ouders hun kinderen voortdurend in de schijnwerpers zetten, zonder rekening te houden met de mogelijke gevolgen. “Ik heb het wel eens over die Beluga’s en hoe ze hun hele gezin non-stop uitbuiten, maar dit is min of meer hetzelfde. Ik begrijp niet dat overheden dit gewoon laten gaan,” aldus Molendijk.
Breder Maatschappelijk Debat
De discussie rondom Yolanthe en haar zoon roept bredere vragen op over de rol van ouders in de online aanwezigheid van hun kinderen. In een tijd waarin sociale media zo’n grote rol speelt in het dagelijks leven, staan ouders voor nieuwe uitdagingen. Enerzijds willen ze wellicht hun kinderen dezelfde kansen geven die zijzelf hebben gehad, maar anderzijds moeten ze ook rekening houden met de risico’s en de ethische implicaties van het vroegtijdig introduceren van kinderen in de wereld van beroemdheid en online zichtbaarheid.
Conclusie
De beslissing van Yolanthe Cabau om haar jonge zoon een Instagram-account te geven, heeft geleid tot een golf van kritiek en een breder debat over de rol van kinderen op sociale media. Terwijl sommige ouders wellicht denken dat ze hun kinderen een voorsprong geven door hen op jonge leeftijd bekend te maken met de online wereld, wijzen experts en critici zoals Anouk Smulders en Martin Koolhoven op de gevaren en ethische bezwaren die hiermee gepaard gaan. De situatie met Xess Xava toont aan dat het belangrijk is om de regels te respecteren en de belangen van kinderen altijd voorop te stellen. Social media zijn een krachtig instrument, maar in de verkeerde handen of onder de verkeerde omstandigheden kunnen ze ook schadelijk zijn, vooral voor de jongste en meest kwetsbare gebruikers.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.