Algemeen
Studie onthult: drie stoffen in zonnecrème waar je voor moet uitkijken
Zonnebrandproducten zijn niet alleen essentieel voor stranddagen; ze zijn een belangrijk onderdeel van de dagelijkse huidverzorgingsroutine van veel mensen. De bescherming tegen ultraviolette (UV) straling is van vitaal belang, aangezien UV-straling kan leiden tot huidk@nker, vroegtijdige huidveroudering en andere huidschade.
Om deze redenen wordt het aanbevolen om zonnebrandproducten dagelijks aan te brengen, ongeacht het weer, omdat UV-straling de huid kan bereiken, zelfs op bewolkte dagen. Het belang van deze producten wordt versterkt door een toenemend bewustzijn van huidgezondheid en de noodzaak om effectieve en veilige producten te gebruiken.
Consumentenveiligheid
De Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) speelt een sleutelrol in het garanderen van de veiligheid en effectiviteit van zonnebrandproducten, wat van cruciaal belang is gezien hun dagelijks gebruik. In 2021 heeft de FDA een belangrijke update in haar regulaties voor deze producten geïntroduceerd, waarbij 16 actieve ingrediënten zijn herbeoordeeld.
Slechts twee van deze ingrediënten, zinkoxide en titaniumdioxide, ontvingen de classificatie “algemeen erkend als veilig en effectief” (GRASE). Deze herbeoordeling toont de toewijding van de FDA aan het handhaven van hoge veiligheidsnormen en zorgt ervoor dat de ingrediënten die gebruikt worden in zonnebrandproducten grondig worden getest op zowel kort- als langetermijneffecten op de gezondheid.
Problemen
De FDA heeft geconstateerd dat twaalf andere ingrediënten, waaronder bekende chemicaliën zoals avobenzone, oxybenzone en octocryleen, onvoldoende data hadden om als GRASE te worden geklasseerd.
Dit roept aanzienlijke zorgen op omdat deze ingrediënten wijdverbreid zijn in de zonnebrandproducten die momenteel op de markt zijn. Deze bevindingen hebben geleid tot een oproep voor aanvullende gegevens, vooral omdat sommige van deze stoffen door de huid geabsorbeerd kunnen worden en potentieel hormoonontregelende eigenschappen hebben.
Standaarden
Er zijn significante verschillen in de regelgeving van zonnebrandproducten tussen de Verenigde Staten en Europa. De Europese Commissie heeft na onderzoek aanbevolen de maximaal toegestane concentraties van bepaalde chemische filters zoals homosalaat en octocryleen te verlagen, vanwege zorgen over hun veiligheid bij huidige gebruiksniveaus.
Dit contrast in regelgeving benadrukt de noodzaak voor een uniforme internationale standaard die de veiligheid van consumenten over de hele wereld kan waarborgen.
Absorptie
Recente onderzoeken hebben aangetoond dat chemische ingrediënten zoals oxybenzone niet alleen op de huid blijven, maar ook geabsorbeerd worden en voor langere tijd in het lichaam kunnen blijven. Dit roept vragen op over de potentiële gezondheidseffecten van langdurige blootstelling aan deze chemicaliën.
Studies suggereren dat deze stoffen het potentieel hebben om hormoonsystemen te ontregelen en zelfs bij te dragen aan carcinogene processen.
Ingrediënten
Oxybenzone, bijvoorbeeld, wordt gemakkelijk geabsorbeerd en is in verband gebracht met lagere testosteronniveaus bij adolescenten, allergische huidreacties en hormonale verstoringen. Studies hebben ook aangetoond dat oxybenzone kan bijdragen aan het risico op borstkanker en endometriose. Vergelijkbare zorgen bestaan voor octinoxaat en homosalaat, die ook door de huid worden opgenomen en hormonale effecten kunnen vertonen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.