Algemeen
Toegewijde mama wil adopteren en vindt meisje dat sprekend op haar 0verleden dochter lijkt
Na het verliezen van haar vijfjarige dochter aan k@nker, besluit een rouwende moeder uiteindelijk om een ander kind te adopteren. Maar wanneer een geheim van haar vervreemde echtgenoot aan het licht komt, wordt ze gedwongen een moeilijke situatie onder ogen te zien. In het gedempte licht van haar woonkamer, slaakte Eleanor een kreet en gooide haar Chinese afhaalmaaltijd ergens achter zich zonder zich erom te bekommeren. Het geluid verbrak de stilte die tegenwoordig kenmerkend was voor haar eens zo levendige huis.
Na het verliezen van haar dochter Ava aan leukemie vijf jaar geleden en de scheiding van haar man Joseph een jaar later, had Eleanor haar passie voor alles verloren, inclusief haar carrière in de kunstfotografie. Hoewel zij en Joseph hadden besproken om opnieuw te proberen hun relatie te herstellen, wilde Eleanor eigenlijk alleen maar weer moeder worden. Het afgelopen jaar had ze uren doorgebracht op adoptiewebsites.
Haar kleine kreet van opwinding kwam doordat ze een kind ontdekte, Charlotte, die het sprekende evenbeeld van Ava was. Eleanor klikte om meer foto’s van Grace Adoption Services te zien en pakte na een paar minuten haar telefoon. “Hallo, dit is Grace Adoption Services. Ik ben Samantha. Hoe kan ik u vandaag helpen?” klonk een warme stem aan de andere kant. “Mijn naam is Eleanor. Ik hoop te adopteren, en een klein meisje op uw website heeft mijn aandacht getrokken,” zei ze, terwijl ze aan haar hoofd krabde.
Samantha reageerde vriendelijk. “We zullen een afspraak voor u maken om ons te ontmoeten. Het is altijd het beste om dit persoonlijk te doen.” Eleanor stemde te snel in. “Ik ben klaar om die stap te zetten,” verklaarde ze. “Ik wil een verschil maken in het leven van een kind.” Samantha lachte en maakte een afspraak. Eleanor hing op, voor het eerst in jaren voelde ze hoop opborrelen in haar borst. De dag van de afspraak kwam en Eleanor vond zichzelf nerveus wachtend in Samantha’s kantoor.
“Het is geweldig om u persoonlijk te ontmoeten,” begroette Samantha haar hartelijk. “Ik heb uw aanvraag gelezen en ik kan al zeggen dat u een geweldige ouder zou zijn.” De twee vrouwen bespraken Eleanor’s achtergrond, haar redenen om te adopteren en haar hoop voor de toekomst. Eleanor’s ogen dwaalden vaak af naar een familiefoto op Samantha’s bureau. “Ah, u kijkt daar al een tijdje naar,” merkte Samantha op, terwijl ze haar twee dochters, Mary Ellen en Macy May, introduceerde.
Eleanor merkte op: “Dat wil ik terug.” Samantha knikte, maar schraapte haar keel. Na een diepe ademhaling vroeg ze: “Kunt u me iets vertellen over uw man? Het is belangrijk dat kinderen in een gezin met twee ouders worden geadopteerd.” Eleanor legde hun scheiding uit als gevolg van het verlies van hun dochter en haar hoop op verzoening. “Ik heb hem nog niet verteld over het adopteren, maar dat zal ik doen,” onthulde ze.
Samantha stelde voor dat Eleanor het adoptieproces met Joseph zou bespreken en hoopte hem te ontmoeten als hij daartoe bereid was. Ze stemde in om het te proberen en vroeg om het dossier van het meisje dat ze op de website had gezien. Haar naam was Charlotte. “Ze lijkt een geweldig meisje,” zei Eleanor, terwijl ze het vocht uit haar ogen depte. “Ik voel een verbinding met haar. Het is alsof ze bedoeld is om deel uit te maken van mijn leven.”
Eleanor verliet het bureau een uur later, gevuld met hoop. Ze bracht de volgende weken door met het voorbereiden van haar huis voor een kind en maakte van de logeerkamer een gastvrije ruimte. In deze tijd bleef Eleanor in contact met Samantha, maar aarzelde om Joseph over de adoptie te vertellen. Toen Samantha ernaar vroeg, gaf ze haar terughoudendheid toe. “Oké,” stelde Samantha haar gerust, “u bent nog steeds een zeer sterke kandidaat. Alleenstaand zijn is niet per se een breekpunt. Dit zijn tenslotte moderne tijden.”
Enkele dagen later belde Samantha met geweldig nieuws. Ze hadden een officiële ontmoeting gepland voor Eleanor met Charlotte in een park. Ze bereidde zich voor op de ontmoeting door kleurboeken en stiften als cadeau voor het jonge meisje te kopen. De speciale dag kwam en Eleanor was er vroeg, zittend op een bankje met Charlotte’s cadeau in haar hand. Haar ogen scanden het groen op zoek naar Samantha en Charlotte.
Al snel zag ze hen. Charlotte, met haar donkere haar in een paardenstaart, leek verlegen en terughoudend. Eleanor begroette hen hartelijk. “Het is goed om u weer te zien,” zei ze terwijl ze Samantha’s hand schudde. “En u ook. Dit is Charlotte,” antwoordde Samantha. “Hoi,” sprak Eleanor zacht, terwijl ze iets naar voren leunde. Charlotte mompelde een verlegen antwoord en ontmoette kort Eleanor’s ogen. Opnieuw trof de gelijkenis met Ava haar.
Ze liepen rond in het park en gingen bij de vijver zitten. Ze gaf Charlotte haar cadeau. “Ik dacht dat we dit konden gebruiken om te tekenen of over onze dag te schrijven,” stelde ze voor. Charlotte accepteerde het cadeau met een zacht “Dank je wel.” Terwijl ze samen tekenden, begon er een band tussen hen te ontstaan. Het meisje opende zich langzaam en onthulde stukjes van haar leven in pleegzorg. Charlotte’s creativiteit en geest raakten Eleanor.
Later, tijdens een picknicklunch, legde Samantha de juridische aspecten en ondersteuningssystemen voor Charlotte’s adoptie uit. Maar ze gingen allemaal uit elkaar in de hoop dat dit zou lukken. In de daaropvolgende weken bouwden zij en Charlotte een diepere band op, waarbij Charlotte Eleanor’s huis bezocht, haar nieuwe slaapkamer verkende en samen maaltijden deelden. Uiteindelijk belde Eleanor Joseph. “Ellie,” begroette hij haar warm. “Ik heb aan je gedacht.”
Eleanor antwoordde: “Ik heb groot nieuws om te delen. Kunnen we morgen afspreken?” De volgende dag, bij een kopje koffie, legde Eleanor de adoptie uit aan Joseph. Hij luisterde stilletjes en sprak toen bedachtzaam. “Ik zie dat dit veel voor je betekent. Het is goed om je weer zo levendig te zien.” Ze was opgelucht door zijn begrip. “Ik kan niet toestaan dat verdriet me verteert,” zei ze. “Wij kunnen niet toestaan dat verdriet ons verteert.”
Joseph knikte, begrijpende wat ze dieper bedoelde. Eleanor en Charlotte bleven een band opbouwen, met logeerpartijen en zelfs diners met Joseph, die steeds vaker langskwam. Op een avond, terwijl Eleanor haar een verhaaltje voorlas voor het slapengaan, opende Charlotte zich. “Ik heb nog nooit een moeder zoals jij gehad. Ik wil niet terug naar pleegzorg.” Eleanor’s stem werd dik terwijl ze haar geruststelde. “Ik zal het zijn, lieverd. Ik zal voor altijd je moeder zijn.”
De dag van de officiële adoptiezitting was een belangrijke mijlpaal voor Eleanor en Charlotte. Eleanor had nauwe vrienden en familie uitgenodigd, inclusief Joseph, om getuige te zijn van deze gedenkwaardige gelegenheid. Bij de hoorzitting stonden Eleanor en Charlotte hand in hand voor de rechter terwijl hij de adoptie afrondde; haar ogen vulden zich met vreugdetranen, kijkend naar Charlotte en beseffend dat ze samen een nieuw hoofdstuk begonnen.
Buiten de rechtszaal nodigde Eleanor Joseph uit om mee te doen aan het diner. “Kom vanavond bij ons eten, Joe. Je maakt ook deel uit van deze viering,” stelde ze voor. “Dat zou ik graag doen, El,” antwoordde Joseph. In de weken daarna begonnen Eleanor, Joseph en Charlotte hun levens te integreren. Ze woonden therapiesessies bij, waar ze hun verdriet en de uitdagingen die ze tegenkwamen bespraken. Na een sessie vonden ze zichzelf in een oprecht gesprek. “Joseph, ik weet dat dit niet is wat we gepland hadden, maar het is het pad dat ik moet nemen,” zei Eleanor, alsof ze een misdaad opbiechtte.
“Ik hou van je en wil hier echt deel van uitmaken met jou,” reageerde Joseph, terwijl hij zijn keel schraapte. Naarmate de tijd verstreek, bloeide Charlotte op in haar nieuwe omgeving. Ze herinnerde hen aan de liefde die ze hadden verloren en alles wat ze nog te geven hadden. Echter, Samantha belde op een dag, en haar toon bezorgde Eleanor onmiddellijk koude rillingen. “Eleanor, Charlotte’s biologische moeder heeft contact met mij opgenomen,” onthulde de eigenaresse van het adoptiebureau. “Ze beweerde dat Joseph Charlotte’s biologische vader was.”
“Wat? Charlotte zou Ava’s halfzus kunnen zijn?” fluisterde Eleanor. Maar Samantha vertelde haar dat ze snel bevestiging nodig hadden. “We moeten Joseph hiermee confronteren,” adviseerde Samantha. “Als hij het ontkent, kan een vaderschapstest noodzakelijk zijn.” “Waarom zou het uitmaken als ze het kind heeft opgegeven?” “Ze zei dat de affaire kort was, maar als de biologische vader plotseling in beeld wil komen, wil ze misschien de adoptie aanvechten,” legde Samantha serieus uit. “Ik wil er alleen zeker van zijn dat niets Charlotte’s geluk in de weg kan staan.”
Na het ophangen ging Eleanor naar buiten, waar Joseph aan het tuinieren was. Ze floepte snel uit wat Samantha had gezegd en vroeg hem om de waarheid. In eerste instantie waren zijn ogen wild en verward, maar toen liet hij zijn hoofd hangen en gaf toe aan een korte affaire met iemand in een steungroep voor rouwende ouders die hij had bezocht na Ava’s dood en hun scheiding. “Het was een verschrikkelijke fout,” bekende hij met ogen die ver weg leken.
“Je bedoelt dat je misschien Charlotte’s vader bent als deze vrouw haar heeft opgegeven voor adoptie?” vroeg Eleanor, met haar mond wijd open van afschuw. “Ik verliet de groep kort nadat ze me vertelde dat ze zwanger was. Maar ze kan het kind hebben afgestaan voor adoptie,” knikte Joseph, terwijl hij zijn ogen samenkneep. Eleanor, overweldigd, knikte gewoon en legde haar handen in haar zij. Toen ze vroeg naar een vaderschapstest, stemde Joseph zonder aarzelen in, “Ik zal het doen. Ik zal dit helemaal goedmaken.”
Ze deden de test zo snel mogelijk, maar het zou dagen duren om de resultaten te krijgen. Eleanor overwoog om Charlotte te vertellen, maar besloot het niet te doen totdat ze de waarheid ontdekten en de juridische aspecten hadden opgelost. Ze sprak ook constant met Samantha. “In de meeste rechtsgebieden, eenmaal een adoptie voltooid is, is het over het algemeen onomkeerbaar,” legde haar inmiddels vriendin zachtjes uit. De resultaten kwamen enkele dagen later per e-mail binnen, de meest zenuwslopende en angstige dagen van Eleanor’s leven sinds Ava’s overlijden. Ze en Joseph hadden alle mogelijkheden besproken tijdens therapie en wat dit voor hen zou betekenen.
Maar niets kon worden besloten totdat ze de waarheid ontdekten. Samantha was hen aan het bezoeken toen de e-mail in Eleanor’s inbox verscheen. Ze las het langzaam, “Joseph is…niet Charlotte’s vader! Godzijdank!” Enkele dagen later kon Samantha bevestigen dat de biologische moeder had besloten niets verder na te streven aangezien Joseph niet Charlotte’s biologische vader was. Met dit nieuws zag Eleanor de gelijkenis van Charlotte met Ava als een miraculeus toeval en een tweede kans voor haar gezin. Haar overleden dochter zou altijd een deel van hen zijn, vooral omdat ze nu wisten hoe belangrijk elk moment was.
Het geruchtencircuit draait op volle toeren: zou het huwelijk van John de Bever en Kees Stevens onder druk staan? Volgens paragnost Thomas Woolthuis is er in ieder geval reden om alert te zijn. In een interview met weekblad Party spreekt hij over signalen die erop zouden wijzen dat het stel momenteel door een lastige fase gaat. Niet met grote explosies of openlijke ruzies, maar met sluimerende spanningen die zich langzaam opstapelen.
Geen breuk, wel frictie
Woolthuis staat bekend om zijn uitgesproken uitspraken over het privéleven van bekende Nederlanders. Hij benadrukt echter dat hij niet meteen spreekt over een breuk. “Ik heb eerder voorspeld dat John en Kees het samen niet lang meer zouden uithouden,” zegt hij. “Maar misschien keek ik toen wat te ver vooruit. In iedere relatie zijn er nu eenmaal momenten waarop het wringt.” Die nuance is volgens hem belangrijk, omdat geen enkel huwelijk probleemloos verloopt – zeker niet wanneer beide partners volop in de schijnwerpers staan.
Toch ziet hij meer dan alleen de gebruikelijke relatiehobbels. Volgens Woolthuis zijn er tekenen dat de spanningen zich aan het opstapelen zijn. “Gaandeweg lijkt er toch echt een probleempje te ontstaan,” zegt hij voorzichtig. Het gaat daarbij niet om één concrete gebeurtenis, maar om een combinatie van factoren die samen voor druk zorgen.
Druk van buitenaf
Een belangrijke oorzaak zou volgens de paragnost liggen in stress en een overvolle agenda. John de Bever, bekend van zijn muziekcarrière en publieke optredens, is vrijwel constant onderweg. Optredens, televisie, interviews en andere verplichtingen vragen veel tijd en energie. Kees Stevens, die jarenlang naast John stond als steun en toeverlaat, heeft eveneens zijn eigen verantwoordelijkheden en bezigheden.
Wanneer twee levens zo volgepland zijn, blijft er soms weinig ruimte over voor rust en echte aandacht voor elkaar. Woolthuis verwoordt het als volgt: “Het lijkt alsof ze een beetje klaar zijn met een aantal dingen. Niet met elkaar, maar met de omstandigheden waarin ze leven.” Volgens hem is het juist die voortdurende druk die relaties kwetsbaar maakt, vooral als er te weinig tijd is om gevoelens uit te spreken.
Het belang van praten
Wat volgens Woolthuis nu cruciaal is, is communicatie. “Er zal eens flink gepraat moeten worden,” zegt hij. Dat klinkt als een open deur, maar in de praktijk is het vaak lastiger dan het lijkt. Drukke schema’s, vermoeidheid en de wens om conflicten te vermijden kunnen ervoor zorgen dat gesprekken worden uitgesteld. Intussen blijven kleine irritaties zich opstapelen.
De paragnost spreekt van “iets dat rammelt”. Dat hoeft niet meteen iets groots te zijn, maar het kan wel uitgroeien tot iets groters als het te lang blijft liggen. “Als je niet oplet, kan zo’n gevoel van onvrede langzaam tussen twee mensen in gaan staan,” waarschuwt hij.
Liefde in de spotlights
Het huwelijk van John en Kees is vanaf het begin zichtbaar geweest voor het publiek. Hun relatie werd door velen gezien als warm, open en liefdevol. Juist daarom zijn geruchten over mogelijke problemen extra gevoelig. Fans zijn gehecht aan het beeld van het stel en hopen dat het hen goed blijft gaan.
Tegelijkertijd brengt publieke aandacht ook extra druk met zich mee. Elk gerucht, elke uitspraak of vermeende blik wordt uitvergroot. Dat kan het lastiger maken om problemen binnenskamers te houden en op eigen tempo op te lossen. Woolthuis benadrukt dat bekende koppels vaak minder ruimte ervaren om even stil te staan en te reflecteren. “Alles gaat door, ook als je privé eigenlijk even op de rem zou willen trappen.”
Nuancering blijft belangrijk
Hoewel de woorden van de paragnost tot onrust kunnen leiden, is het belangrijk te benadrukken dat het hier gaat om interpretaties en signalen, niet om vaststaande feiten. John en Kees zelf hebben zich niet uitgelaten over relatieproblemen. Naar buiten toe tonen ze zich nog altijd als een hecht stel, dat samen lacht en het leven viert.
Woolthuis zelf lijkt zich daar ook bewust van. Hij spreekt niet in absolute termen en laat ruimte voor herstel en groei. “In veel relaties komt er een punt waarop je opnieuw moet kiezen voor elkaar,” zegt hij. “Dat hoeft geen slecht teken te zijn. Soms is het juist een kans om sterker terug te komen.”
Een fase, geen einde
Relaties kennen fases. Zeker na jaren samen kan de dynamiek veranderen. Wat ooit vanzelf ging, vraagt soms meer aandacht en inzet. Dat geldt voor ieder stel, beroemd of niet. Het verschil is dat bij bekende Nederlanders elke mogelijke wrijving meteen onderwerp van gesprek wordt.
Volgens Woolthuis is dit mogelijk zo’n fase voor John en Kees: een moment van herbezinning. “Ze moeten misschien opnieuw kijken naar wat ze belangrijk vinden en hoe ze hun leven samen willen vormgeven.” Dat klinkt minder dramatisch dan een naderende breuk, maar wel als een serieuze uitdaging.
Afwachten wat volgt
Of de zorgen van de paragnost terecht zijn, zal de tijd moeten uitwijzen. Voorlopig blijft het bij signalen en vermoedens. Fans hopen ongetwijfeld dat John en Kees samen de rust en ruimte vinden om eventuele spanningen te bespreken en achter zich te laten.
Wat vaststaat, is dat relaties – zeker langdurige – onderhoud vergen. Liefde alleen is soms niet genoeg; aandacht, communicatie en begrip zijn minstens zo belangrijk. Of zoals Woolthuis het samenvat: “Er rammelt iets, maar dat betekent niet dat het onherstelbaar is.”
Voor nu blijft het afwachten. Gaat het om een tijdelijke dip of om een structureel probleem? Alleen John en Kees kennen het echte antwoord. Eén ding is zeker: zolang zij zelf zwijgen, blijft voorzichtigheid geboden bij het trekken van conclusies.