Algemeen
Sylvana Simons reageert op Gullit-schmink: “Hoe durf je dit te zeggen”
Tijdens de voetbalwedstrijd tussen Polen en Nederland ontstond er opschudding door enkele fans die hun gezichten bruin hadden geschminkt en rastapruiken droegen, in een poging om de legendarische voetballer Ruud Gullit te imiteren. Dit leidde tot verschillende reacties, zowel binnen als buiten Nederland.
Incident Op de Tribunes
De fans droegen oranje shirts en probeerden op een ludieke manier een hommage te brengen aan Ruud Gullit. Echter, de wijze waarop zij dit deden, viel niet bij iedereen in goede aarde. Verschillende toeschouwers en televisiekijkers uit zowel binnen- als buitenland dienden klachten in bij de Britse omroep BBC, die de drie Oranjefans in beeld bracht.
Reacties uit de Media
BNNVARA reageerde fel op het incident met een artikel dat de titel droeg: “Oranjefeest in Duitsland ontsierd door racistische taferelen.” In de begeleidende tekst werd het gedrag van de fans beschreven als ‘blackface’, een term die historisch beladen is en vaak wordt geassocieerd met racisme. Deze keuze van woorden leek bedoeld om sterke reacties uit te lokken.
Ruud Gullit Zelf Reageert
Tot verrassing van velen reageerde Ruud Gullit zelf op een positieve manier. Hij gaf aan het leuk te vinden dat hij nog steeds niet was vergeten en leek de imitatie als een vorm van waardering te zien. Zijn reactie stond in schril contrast met de kritiek van anderen en bracht een genuanceerd perspectief in het debat.
Kritiek en Onvrede
Ondanks de positieve reactie van Gullit zelf, waren er veel mensen die het incident als ongepast en racistisch beschouwden. Jerry Afriyie, de voorman van de beweging Kick Out Zwarte Piet, uitte zijn ongenoegen op sociale media. Hij schreef op X: “De meerderheid stemt op een racistische partij. Vervolgens wil dezelfde meerderheid bepalen wat racisme is. Hoe Nederlands wil je het hebben?”
Standpunt van Sylvana Simons
Ook Sylvana Simons, voormalig politica van BIJ1, gaf haar mening over het incident op X. Ze stelde dat er een diepere, onderliggende afgunst schuilt achter de behoefte om zich voor te doen als zwart, niet om daadwerkelijk zwart te zijn, maar om de aandacht en impact te genereren die hiermee gepaard gaat. “Niemand wil het leven ervaren zoals zwarte mensen dat moeten doen,” schreef ze.
Een Complexe Discussie
Het incident bij de wedstrijd tussen Polen en Nederland heeft een breed scala aan reacties opgeroepen en benadrukt de complexe aard van culturele imitaties en de perceptie van racisme. Terwijl sommige mensen de actie van de fans als onschuldig en ludiek zagen, interpreteerden anderen het als een schadelijke en respectloze daad.
Historische Context van Blackface
Het gebruik van blackface heeft een lange en pijnlijke geschiedenis, vooral in de Verenigde Staten en Europa. Het werd in het verleden gebruikt in theater en film om stereotypen van zwarte mensen te versterken en hen belachelijk te maken. Deze achtergrond maakt het gebruik van dergelijke praktijken bijzonder gevoelig en controversieel, zelfs als het zonder kwade bedoelingen wordt gedaan.
De Rol van de Media
De media spelen een cruciale rol in het vormgeven van publieke percepties over dergelijke incidenten. Door krachtige woorden zoals ‘racistische taferelen’ en ‘blackface’ te gebruiken, kunnen zij de toon en richting van het publieke debat bepalen. Dit kan zowel positieve als negatieve gevolgen hebben voor het begrip en de reactie van het publiek.
Het Belang van Dialoog en Begrip
Om situaties zoals deze beter te begrijpen en te navigeren, is het essentieel om open en respectvolle dialogen te voeren. Het is belangrijk om de ervaringen en gevoelens van degenen die zich gekwetst voelen serieus te nemen, terwijl ook rekening wordt gehouden met de intenties en perspectieven van anderen. Dit kan helpen om misverstanden te voorkomen en bij te dragen aan een inclusievere samenleving.
“Niemand kan mij ervan overtuigen dat er geen diepe onderliggende afgunst schuilt achter die -schijnbaar- onontkoombare behoefte om zich voor te doen als zwart.”
Sylvana Simons is volledig van de pot gerukt.#ruudgullit— creatieveling (@creatieveling) June 20, 2024
Conclusie
De imitaties van Ruud Gullit door enkele fans tijdens de Polen – Nederland wedstrijd hebben een breed scala aan reacties opgeroepen, van verontwaardiging tot waardering. Dit incident benadrukt de blijvende gevoeligheid rondom culturele imitaties en de noodzaak van een diepgaander begrip van historische contexten en hedendaagse percepties van racisme. Het debat dat hierdoor is aangewakkerd, biedt een kans voor verdere educatie en dialoog over deze belangrijke kwesties.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.