Algemeen
Rust in vrede: Geliefde beroemdheid is niet meer onder ons
Op de veel te jonge leeftijd van 35 jaar heeft de wereld een van haar meest stralende lichten verloren. Anca Molnar, een geliefde Roemeense actrice en vooraanstaande visagiste, is vroeg op dinsdagochtend overleden aan de gevolgen van een hersentum0r.
Haar overlijden brengt een golf van verdriet en reflectie over de hele wereld, waarbij dit tragische nieuws de noodzaak benadrukt van meer aandacht en middelen voor het onderzoek naar hersentum0ren, een vaak over het hoofd gezien maar verwoestend gezondheidsprobleem.
Anca was niet alleen bekend om haar talenten in de film- en mode-industrie, maar ook om haar invloedrijke aanwezigheid op sociale media, waar ze haar dagelijkse leven en strijd met haar gez0ndheid deelde met tienduizenden volgers.
Ondanks de ernstige hoofdpijn die haar plaagde, negeerde zij aanvankelijk de symptomen, een tragische beslissing die later een dodelijke afloop bleek te hebben. Haar nalatigheid in het herkennen van deze vroege waarschuwingssignalen van een hersentum0r is een krachtige herinnering aan het belang van medisch bewustzijn en tijdige interventie.
In een van haar laatste en meest ontroerende berichten aan haar fans, schreef Anca: “Ik kwam, ik leefde prachtig en ik vertrok naar een andere wereld. Ik ben dankbaar voor hoe geweldig mijn leven was, en mijn glimlach laat zien dat ik het ten volle heb geleefd. Doe goede dingen en zoek mij in de sterren. Af en toe knipoog ik naar je!”
Deze woorden laten een blijvende indruk achter op iedereen die haar kende of volgde, en benadrukken haar moed en levensvreugde, zelfs in het aangezicht van de naderende d00d.
De tragische d00d van Anca weerspiegelt het verhaal van Michelle Noakes, een 38-jarige moeder uit Devon, wiens leven ook abrupt werd onderbroken door een hersentum0r, slechts 19 maanden na de diagnose.
Haar eerste symptomen manifesteerden zich als een tintelend gevoel tijdens haar trouwdag, maar ontwikkelden zich snel tot iets veel ernstigers.
Michelle’s geval benadrukt niet alleen de agressiviteit van hersentum0ren maar ook het kritieke belang van vroege diagnose en behandeling.
Ter nagedachtenis aan haar heeft haar familie meer dan £7,000 ingezameld voor onderzoek naar hersentum0ren, in een poging om andere families te behoeden voor soortgelijke tragedies.
Louise Aubrey, community development manager bij Brain Tumor Research, benadrukt de discrepantie in de financiering en aandacht voor hersentum0ren: “Slechts 12% van de mensen bij wie een hersentum0r is vastgesteld, overleeft langer dan vijf jaar,” verklaart ze, “terwijl dit gemiddeld 54% is voor alle vormen van k@nker.
En toch is sinds 2002 slechts 1% van het nationale budget voor k@nkeronderzoek besteed aan hersentum0ren.”
Deze schokkende cijfers roepen op tot een dringende herziening van hoe middelen worden toegewezen in de strijd tegen k@nker.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.