Algemeen
Man houdt pizzafeestje voor vrienden en verwacht dat vrouw de boel opruimt – ontdek haar reactie
Toen Sandra griep kreeg, organiseerde haar man een pizzafeestje voor zijn vrienden en verwachtte dat zij zou opruimen. In plaats van de rust te krijgen die ze nodig had, moest ze slim zijn. Tom leerde snel zijn les op de meest onvergetelijke manier.
Iedereen, maak je klaar! Hier is Sandra, je vriendelijke buurt huisvrouw met een verhaal. Ze zeggen wel eens dat moeilijke tijden iemands ware karakter onthullen. Welnu, de afgelopen week was een flinke uitdaging en liet me zeker zien waar mijn geliefde echtgenoot, Tom, van gemaakt is.
We hebben altijd een goede verstandhouding gehad. We verdeelden de huishoudelijke taken, communiceerden (meestal), en respecteerden elkaar in het algemeen. Dus toen de griep me raakte als een vrachtwagen, dacht ik dat Tom de zaken zou regelen terwijl ik de “koortsige kluizenaar” zou spelen in de logeerkamer. Dat doen partners toch?
Maar ik had het mis. Voordat ik mijn volledige frustratie loslaat, laat me de situatie schetsen. Daar lag ik, gewikkeld in een deken, hoestend en proestend, toen de deurbel ging. Mijn hart zonk als een steen. Gelach en luide stemmen vulden het huis. Mijn gok? Tom’s fantastische vrienden, die ons de eer aandeden op het meest ongelegen moment.
De echte pret begon toen pas. Een uur ging voorbij, elke minuut doorgebracht met het horen van het luidruchtige feest vanuit de slaapkamer. De verleidelijke geur van pizza vulde de lucht, waardoor mijn maag protesteerde. Door de nevel van mijn ziekte kon ik Tom’s bulderend gelach horen mengen met dat van de rest. Mijn nieuwsgierigheid, gevoed door sluimerende ergernis, won het uiteindelijk.
Met een donzig deken over mijn zweterige pyjama’s drapeerde, schuifelde ik naar de slaapkamerdeur. Het tafereel dat me begroette, leek zo uit een nachtmerrie van een studentenfeest te komen. Daar lagen ze, verspreid over ons bed – ja, het bed met de delicate crèmekleurige bekleding waarvan Tom had gezworen dat er nooit iemand op zou eten – omringd door lege pizzadozen en overvolle bierblikjes.
Tom keek op en zag me, maar in plaats van een schuldbewuste glimlach, werd ik begroet met een frons. “Hey,” zei hij, zijn stem druipend van ergernis, “waarom ben je uit bed?” Nou, dat was de druppel. Mijn lichaam deed pijn, mijn hoofd bonkte, en nu deed mijn man alsof ík degene was die hem lastig viel? Dit was niet de ondersteunende partner die ik dacht te hebben.
Mijn kaken klemden zich vast. “Ik kan niet rusten met al dat lawaai,” kraakte ik, mijn stem zwak maar doordrenkt van frustratie. “En waarom gebruiken jullie onze slaapkamer als feestzone?” Tom rolde met zijn ogen, een gebaar dat me normaal rillingen bezorgde (niet op een goede manier). “Het is maar voor vanavond, schat. Doe niet zo dramatisch,” drawlde hij, gebruikmakend van een koosnaam die ineens neerbuigend aanvoelde. “En nu je toch op bent, kun je misschien beginnen met opruimen! We hebben hier ruimte nodig.”
De brutaliteit ervan allemaal! Hier stond ik, een zieke vrouw die amper kon staan, en hij verwachtte dat ik zou opruimen na zijn onbezonnen feestje? Tranen welden op in mijn ogen. “Ik ben ziek, Tom,” raspte ik. “Het minste wat je kunt doen is wat medeleven tonen en me laten rusten.” Een grijns kroop over Tom’s gezicht en zijn stem werd koud. “Speel niet die ‘zieke’ kaart bij me. Het is maar een beetje griep. Je gaat niet dood. Ruim wat op. Je kunt het wel aan.” Hij draaide zich toen weer naar zijn vrienden en de luidruchtige tv, mij compleet negerend.
Sprakeloos en woedend stond ik daar even, het gewicht van zijn onverschilligheid drukte op me. Maar weet je wat? Dit was niet het einde van het verhaal. Ik zou niet worden behandeld als een veredelde schoonmaakster terwijl mijn man feestte. Nee, meneer. Het was tijd om de cavalerie in te schakelen. Tranen vervaagden mijn zicht terwijl ik terug strompelde naar de logeerkamer. Dit was niet de partner waarmee ik een leven had opgebouwd. Dit was een vreemdeling, een man die koos voor pizza en vrienden boven mijn welzijn. Snikkend pakte ik mijn telefoon.
Er was maar één persoon die deze situatie aankon – mevrouw Thompson, Tom’s formidabele moeder. De vrouw kon melk doen schiften met een blik, en haar aanwezigheid herinnerde zelfs volwassen mannen aan hun jeugdige misstappen. “Hallo, mevrouw Thompson?” zei ik. “Met Sandra. Ik, uh, ik heb uw hulp nodig.” Ik legde de hele situatie uit, mijn stem trilde van woede en frustratie. Stilte volgde aan de andere kant van de lijn. Toen klonk er een laag lachje door de telefoon. “Maak je geen zorgen, lieverd,” zei mevrouw Thompson uiteindelijk, haar stem doorspekt met een steely vastberadenheid die me kippenvel bezorgde (de goede soort deze keer). “Ik ben er zo.”
Een uur later ging de deurbel. Ik gluurde door de deur van de logeerkamer, een sprankje hoop bloeide op in mijn borst. Daar stond ze, mevrouw Thompson, met haar armen over elkaar en een blik die gletsjers kon doen smelten. Op het moment dat de deur openging, kwam het feest abrupt tot stilstand. Tom en zijn vrienden verstrooiden zich als kakkerlakken onder het keukenlicht, behalve dat ze in trainingsbroeken zaten en half opgegeten zakken chips en pizza vasthielden. “THOMAS,” bulderde mevrouw Thompson, haar stem weerklonk door het appartement. “Wat. Denk. Je. Dat. Je. Doet?” De kamer werd doodstil. Tom’s vrienden, met half opgegeten pizzakorstjes halverwege hun mond, leken een geest te hebben gezien.
Tom, de arme ziel, probeerde te stamelen, maar ze onderbrak hem met een vernietigende blik. Oh, jongens, dit was zo leuk. “Een feestje geven terwijl je vrouw ziek in bed ligt? En in de slaapkamer nog wel? Thomas, dit is volstrekt onaanvaardbaar!” Haar stem weerklonk door het appartement, geen ruimte voor discussie latend. Toen verzachtte haar blik en wendde ze zich tot mij. “Sandra, lieverd, ga maar terug naar bed. Ik zal deze kleine… situatie wel afhandelen.”
Er was een gevaarlijke glans in haar ogen, en een sprankje amusement flikkerde in die van mij. Deze jongens stonden op het punt een serieuze preek te krijgen (en misschien een strenge les over het belang van respect voor vrouwen). Terwijl ik langs Tom schuifelde, kon ik een beetje wraak niet weerstaan. Ik leunde in, gaf hem een mierzoete glimlach en fluisterde: “Succes, kampioen!” De blik van pure angst op zijn gezicht, in contrast met de grote ogen van zijn vrienden, was bijna genoeg om mijn griep te genezen. Bijna.
Mevrouw Thompson schraapte haar keel, het geluid scherp als een mes. “Goed, jonge mannen,” begon ze. “Laten we eens praten over enkele basisprincipes van menselijke fatsoen… zullen we?” Oh, jongens, dit werd alleen maar beter. Ik nestelde me weer in bed, een ondeugende glimlach op mijn gezicht. Vanavond zou een episch verhaal worden voor de komende jaren. De volgende drie dagen transformeerde mevrouw Thompson ons appartement in een bootcamp. Tom en zijn vrienden, ontdaan van hun zelfingenomen grijnzen, renden rond als mieren op een hete stoep. Vloeren dweilen, badkamers schrobben, was doen – noem maar op, ze maakten het schoon. Alles onder het waakzame oog van mevrouw Thompson, die bevelen gaf als een sergeant.
Na zijn optreden in het populaire AVROTROS-programma Maestro is er één ding volstrekt duidelijk: Jamai Loman heeft iets losgemaakt wat maar zelden gebeurt op de Nederlandse televisie. Zijn uitvoering van de muziek uit Schindler’s List liet niet alleen de jury sprakeloos achter, maar zorgde ook bij kijkers thuis voor een collectief moment van stilte, ontroering en diepe bewondering. Sociale media ontploften vrijwel direct na afloop: dit was niet zomaar een goede aflevering, dit was een historisch moment binnen het programma.
Een stilte die meer zei dan applaus
Het moment direct na de laatste noot was misschien wel het meestzeggend. Geen gejuich, geen onmiddellijke ovatie, maar een korte, intense stilte. Alsof iedereen – orkest, jury, publiek en kijkers – even moest landen. Presentator Frits Sissing verwoordde het gevoel treffend: “Hier zijn toch geen woorden voor?” Een uitspraak die de lading perfect dekte.
Jamai zelf reageerde zichtbaar geraakt, maar beheerst. “Maar woorden zijn er ook niet nodig als er zo prachtig gespeeld wordt,” antwoordde hij. “Het stuk brengt je naar een andere plek.” Die paar zinnen onderstreepten precies wat zijn optreden had gedaan: het publiek meenemen, niet naar een televisieprogramma, maar naar emotie, herinnering en betekenis.
Muziek als moreel kompas
Wat deze uitvoering zo bijzonder maakte, was niet alleen de technische beheersing, maar vooral de inhoudelijke lading. Schindler’s List is geen eenvoudig stuk. Het vraagt niet om bombast of spektakel, maar om terughoudendheid, precisie en respect. Jamai koos niet voor effectbejag, maar voor stilte, spanning en ademruimte. En dat bleek een schot in de roos.
Frits Sissing merkte terecht op dat muziek kan ontspannen wanneer ze mooi wordt gebracht. Jamai nuanceerde dat meteen: hij had zelf vooral moeten vechten tegen zijn emoties. “Zeker als je er middenin staat,” gaf hij toe. Die opmerking liet zien hoe intens de ervaring voor hemzelf was geweest. Niet als zanger, niet als entertainer, maar als iemand die tijdelijk de volledige verantwoordelijkheid droeg voor de emotionele koers van het orkest.
Jury unaniem onder de indruk
De jury, die in Maestro doorgaans kritisch en analytisch is, was ditmaal opvallend eensgezind. Ed Spanjaard sprak vol bewondering over Jamai’s muzikaliteit en leiderschap. Hij prees vooral de ernst en de liefdevolle aandacht waarmee het stuk werd benaderd. “Waar je volledig in gelooft,” zei hij, “en waar het orkest in meeging.”
Met name het rubato – de vrijheid die een solist krijgt binnen het tempo – werd door Spanjaard uitgelicht. Dat is een subtiel en riskant element, maar Jamai wist precies wanneer hij ruimte moest geven en wanneer hij weer moest opvangen. “Voortreffelijk,” luidde het oordeel. Een woord dat in deze context meer betekende dan een compliment; het was erkenning.
‘Beste optreden ooit in Maestro’
Misschien wel de meest uitgesproken reactie kwam van Dominic Seldis. Hij noemde het zonder omwegen “het beste optreden dat hij ooit in Maestro had gezien”. Een uitspraak die extra gewicht krijgt wanneer je bedenkt hoeveel seizoenen en kandidaten hij al heeft meegemaakt.
Seldis plaatste het optreden ook in een bredere context. “We leven in een vreemde wereld,” zei hij, “en jij hebt met muziek gezegd wat duizend mannen in de politiek niet kunnen zeggen.” Daarmee raakte hij aan de kern van waarom dit optreden zo binnenkwam: het voelde relevant, noodzakelijk en eerlijk.
Hij benoemde ook de technische moeilijkheid voor de solisten – de cor anglais en de viool – en hoe Jamai hen zichtbaar vertrouwen gaf. “Je stelde de musici in staat het beste uit zichzelf te halen,” aldus Seldis. Dat is misschien wel de essentie van dirigeren, en precies daar blonk Jamai uit.
Sociale media: van verbazing tot ontzag
Waar juryleden nog weleens voorzichtig zijn met superlatieven, lieten kijkers zich op sociale media volledig gaan. Op X verschenen honderden reacties, variërend van ontroering tot pure verbijstering. Veel mensen gaven toe dat ze Jamai nooit in deze rol hadden verwacht.
Ilse Raasing schreef: “Wat een ongelooflijk talent heeft Jamai Loman! Dit heb ik nog nooit gezien. Hij kan zo zijn carrière ombuigen naar dirigent.” Een andere kijker, Josephien Sierag, bekende dat de muziek haar altijd raakt, maar dat deze uitvoering extra intens was. “Staande ovatie, en terecht,” luidde haar conclusie.
Sommige reacties waren ronduit overdonderd. “WTF, Jamai Loman is beter dan menig professioneel dirigent!!!” schreef een gebruiker. Anderen spraken van perfectie, emotie en pure klasse.
Kritiek verstomt
Misschien nog opvallender was dat zelfs oude sceptici van gedachten leken te veranderen. Jamai, ooit doorgebroken via Idols, had bij sommige kijkers nog altijd het imago van ‘lichte entertainment’. Dat beeld lijkt na dit optreden definitief te zijn bijgesteld.
Een gebruiker schreef openlijk: “Ik vond dat mannetje met dat Idols helemaal niks. Maar wat een wereldprestaties zet hij neer in Maestro!” Zulke reacties illustreren hoe krachtig dit moment was: niet alleen als televisie-ervaring, maar ook als herpositionering van Jamai als artiest.
Meer dan een tv-moment
Wat dit optreden onderscheidde van andere hoogtepunten in Maestro, is de gelaagdheid. Het was technisch sterk, emotioneel diepgaand en maatschappelijk relevant. Het voelde niet als een wedstrijdmoment, maar als een concert. Als een moment waarop televisie even kunst werd.
Voor Jamai zelf lijkt dit optreden een kantelpunt. Zijn bescheidenheid bleef intact, maar zijn autoriteit op de bok was onmiskenbaar. Hij stond daar niet als kandidaat, maar als dirigent. En dat werd door iedereen – van orkest tot jury, van publiek tot thuisblijver – feilloos aangevoeld.
Een blijvend moment
Of Jamai Loman uiteindelijk Maestro wint, is bijna bijzaak geworden. Wat hij met deze uitvoering heeft bereikt, staat los van punten of rankings. Hij heeft laten zien wat muziek kan doen wanneer ze met respect, inzicht en emotionele eerlijkheid wordt gebracht.
Dit was geen gewone aflevering. Dit was een moment dat blijft hangen, waar mensen later nog naar zullen verwijzen als ze het hebben over de kracht van Maestro. En bovenal: het was een avond waarop Jamai Loman bewees dat hij veel meer is dan een bekende naam. Hij liet zien dat hij een muzikaal verteller is, iemand die zonder woorden een verhaal kan vertellen dat niemand onberoerd laat.