Algemeen
Ik ontdekte dat mijn schoondochter haar kinderen naar me stuurt om hen te straffen – dit is mijn plan
Wanneer Gina ontdekt dat haar schoondochter haar en haar huis gebruikt als een vorm van straf voor haar kleinkinderen, raakt ze van streek. Maar in plaats van boos te worden, zorgt ze ervoor dat haar kleinkinderen zich veilig en thuis voelen bij haar. Later leert ze haar schoondochter een les die ze niet snel zal vergeten.
“We zijn hier alleen omdat jij die snoepjes hebt gegeten die mama voor papa bewaarde, Jacob. Mama zei dat je dat niet mocht!” hoorde ik mijn kleinzoon, Thomas, tegen zijn jongere broertje zeggen.
Ik stopte midden in mijn stap tussen de koelkast en het aanrecht in de keuken en spitste mijn oren om meer te horen. Mijn hart zakte in mijn schoenen bij de mogelijkheid dat ik Thomas correct had gehoord, want dat betekende dat mijn kleinkinderen eigenlijk niet echt hier wilden zijn.
Langzaam liep ik dichter naar hen toe, terwijl ik probeerde nonchalant te doen. “Wat bedoel je daarmee, lieverd?” vroeg ik. Thomas keek op, met grote ogen vol angst om betrapt te worden. “Uh, niets, oma,” zei hij snel. “Nee, echt, het is oké,” drong ik zachtjes aan, terwijl ik door mijn knieën ging om op hun niveau te komen. “Je kunt me alles vertellen.” Thomas wierp een blik op Jacob, die nerveus op zijn lip kauwde terwijl hij zijn speelgoed stevig vasthield.
“Nou, elke keer als we iets stout doen, of we vragen om iets wat we niet mogen…” Thomas aarzelde. “Ja, ga verder,” drong ik zachtjes aan. “Mama zegt dat ze ons naar ‘het huis van die heks’ zal sturen.” “Die heks?” herhaalde ik, verbijsterd. Mijn schoondochter, Amanda, was nooit warm naar mij toe geweest, maar om de kinderen zulke verhalen te vertellen? Het voelde als een messteek in het hart. Ik had altijd geprobeerd om van mijn huis een veilige en gastvrije plek voor mijn kleinkinderen te maken.
Maar wat was dit? Om erachter te komen dat Amanda hun gedachten tegen mij vergiftigde? Ik haalde diep adem, probeerde mijn stem te kalmeren. Mijn hart zonk, terwijl ik me afvroeg wat mijn kleinkinderen van me dachten. “Och, lieverd,” zei ik. “Ik wilde nooit dat je mijn huis als een straf zou zien. Als je hier niet wilt komen, hoeft dat niet.” “Maar we vinden het hier leuk!” riep Thomas snel uit. “Mama zei alleen dat we hier vervloekt kunnen worden. En vervloekt worden is eng.”
Dit was te veel. Dit was belachelijk. Ik kon Amanda’s kilheid naar mij toe over het hoofd zien, maar het betrekken van de kinderen was een stap te ver. Dit was persoonlijk geworden. Ik had een plan nodig om Amanda te herinneren aan familiewaarden en om haar echt te laten zien dat ik niet zou toestaan dat ze mijn relatie met mijn kleinkinderen ondermijnde.
De volgende keer dat de jongens kwamen, begroette ik ze met een warme glimlach en een vleugje mysterie. “Kom op, laten we wat taart eten,” zei ik tegen hen. “Maar ik heb ook een geheim om met jullie te delen.” Ze keken me met grote ogen aan. “Wat is het, oma?” vroeg Jacob, zijn stem vol nieuwsgierigheid. Ik verlaagde mijn stem tot een samenzweerderig gefluister. “Jullie moeder had gelijk,” zei ik. “Ik ben een heks.”
Thomas hapte naar adem en Jake’s ogen werden nog groter. “Maar maak je geen zorgen,” voegde ik snel toe. “Ik zou jullie nooit pijn doen. In feite ga ik jullie magie leren.” “Serieus?” vroeg Thomas, zijn stem getint met opwinding en een beetje scepsis. “Ja, echt,” verklaarde ik, terwijl ik ze naar de woonkamer leidde waar ik een geïmproviseerde tovenaarswerkplaats had ingericht.
We brachten de middag door met het kijken naar YouTube-tutorials over goocheltrucs, het oefenen van eenvoudige vingervlugheid en het maken van ’toverdrankjes’ met voedingskleurstoffen, baking soda en kruiden en specerijen die ik in de keuken had liggen. De jongens waren helemaal gefascineerd. “Oma, dit is zo cool!” riep Jacob uit terwijl zijn kleine ’toverdrankje’ bruisde en borrelde. “Ik ben blij dat je dat vindt,” zei ik, terwijl ik door zijn haar woelde. “Jullie zijn allebei heel getalenteerde tovenaars.”
In de dagen die volgden, begonnen de jongens zich te verheugen op hun bezoeken bij mij. Mijn zoon, Brian, belde me op en vertelde me er alles over. “Ik weet niet wat je doet, mam,” zei hij. “Maar de jongens vinden het geweldig om daar te zijn. Ze blijven Amanda of mij vragen om ze af te zetten.” “Ik ben zo blij, lieverd,” zei ik, afwezig. Ik had de jongens al verteld dat ze niets over onze trucs of het maken van toverdrankjes tegen hun ouders mochten zeggen. Het was niet dat ik het geheim wilde houden of zo. Ik wilde gewoon wachten op het perfecte moment om het te onthullen.
“Wat doen jullie?” vroeg Brian nieuwsgierig. “We brengen tijd samen door en ik laat ze kind zijn,” zei ik. Op een dag, net toen Amanda de jongens kwam ophalen, smeekten ze hun moeder om te blijven overnachten. “Nee, jongens,” zei ze streng. “We moeten morgen vroeg opstaan en ik kan niet terug naar deze kant van de stad komen.” Maar de jongens bleven zeuren en smeken.
“Och, ik denk dat jullie gestraft worden door mee naar huis genomen te worden,” zei ik, mijn stem druipend van sarcasme terwijl ik recht naar Amanda keek. Ze verbleekte, herkennend dat mijn woorden de hare waren. “Dat is niet wat ik bedoelde toen ik het zei, Gina,” stamelde ze. “Kijk, we kunnen meningsverschillen hebben, Amanda, maar betrek de kinderen hier niet bij. En waarom zou je ze verhalen over mij vertellen? Dat is volkomen ongepast.”
Ze keek naar beneden, schuld en schaamte overspoelden haar zachte gelaatstrekken. “Ik besefte niet wat ik zei,” ging Amanda verder. “Ik zei het gewoon uit woede omdat de jongens druk waren.” “Ik wil alleen dat ze zich hier veilig en geliefd voelen,” vervolgde ik. “Kunnen we het daarover eens zijn?” Mijn schoondochter knikte, tranen welden op in haar ogen.
“Ja, natuurlijk, Gina. Het spijt me echt.” “Excuses aanvaard,” zei ik zacht. “Maar nu moeten we vooruit, voor hun bestwil.” Amanda en ik vonden daarna een voorzichtige vrede, en de bezoeken van de jongens gingen door zonder de donkere wolk van angst die over hen hing. Onze tijd samen was gevuld met lachen en vreugde, de lucht van magie maakte elk bezoek speciaal. Op een avond, toen de jongens bij mij logeerden en Brian en Amanda een avondje uit waren, stopte ik ze in bed.
“Oma, ben je echt een heks?” vroeg Jacob zachtjes. Ik glimlachte en streek een haarlok van zijn voorhoofd. “Nee, mijn lieve jongen,” zei ik. “Dat ben ik niet. Maar magie is echt als je erin gelooft. Het zit in de liefde die we delen, het plezier dat we hebben en de herinneringen die we maken.” “Ik hou van jouw soort magie, oma,” zei Jacob, half slapend. “Het is minder eng dan de vloeken.”
“Ik hou heel veel van jullie beiden,” zei ik, terwijl ik het licht uitdeed. De volgende ochtend, terwijl ik het ontbijt klaarmaakte, renden de jongens de keuken in, nog steeds bruisend van opwinding over hun laatste ‘magische’ ontdekkingen. “Oma, kunnen we vandaag nog meer toverdrankjes maken?” vroeg Jacob, zijn ogen speurend door de keuken om te zien wat ik op de aanrecht had liggen.
“Natuurlijk,” lachte ik. “Maar eerst, wat dacht je van pannenkoeken?” Terwijl we gingen zitten om te eten, klopte er iemand op de deur. Amanda stond daar, aarzelend maar hoopvol. “Goedemorgen,” zei ze zacht. “Ik hoopte mee te kunnen ontbijten.” “Kom binnen,” zei ik. “We staan op het punt te beginnen.”
Terwijl we aten, keek Amanda hoe de jongens enthousiast praatten over hun magische avonturen. Ze glimlachte, een oprechte warmte in haar ogen die ik nog niet eerder had gezien. “Dank je,” zei ze zachtjes, toen de jongens naar buiten renden om te spelen. “Voor alles.” “Het is allemaal voor hen,” antwoordde ik, terwijl ik haar blik ontmoette. “Ze verdienen het om zich geliefd en gelukkig te voelen.” “En het spijt me voor wat ik eerder zei,” vervolgde ze. “Ik had het mis om jouw huis als een strafplaats te laten lijken. Het is verre van dat. Het is eigenlijk warmer en comfortabeler dan ons eigen huis.”
In de weken die volgden, deed Amanda meer haar best met mij. Ze probeerde de jongens zo vaak mogelijk mee te brengen, en bracht altijd zelfgebakken lekkernijen mee. “Ze doet echt haar best, mam,” zei Brian op een dag toen hij de jongens kwam ophalen. “En je kunt zien dat ze enthousiast is om hier te komen en tijd met jou en de jongens door te brengen. Het is een grote stap voor haar.” Ik glimlachte naar mijn zoon. “Dat werd tijd,” zei ik.
Het leven van Daphne Govers heeft het afgelopen jaar een wending genomen die maar weinig mensen hadden zien aankomen. Waar haar naam lange tijd vooral verbonden was aan de dartwereld en aan haar huwelijk met Michael van Gerwen, staat ze nu opnieuw in de schijnwerpers vanwege een heel ander, veel persoonlijker hoofdstuk. Daphne en haar nieuwe partner Robert zijn namelijk trotse ouders geworden van een dochter. Via Instagram deelde ze het nieuws met haar volgers, inclusief de naam en geboortedatum van de kleine.
Een nieuw begin met dochter Mila
Op haar Instagram-account plaatste Daphne een ontroerende foto van haar pasgeboren dochter. Bij het beeld schreef ze eenvoudig maar veelzeggend: “Welkom op de wereld, lieve kleine Mila.” Aan de datum is af te leiden dat Mila op vrijdag is geboren. De reacties stroomden vrijwel direct binnen: felicitaties, hartjes en warme woorden van volgers die het stel geluk wensen.
In een reactie aan Shownieuws liet Daphne weten dat de bevalling voorspoedig is verlopen. “Het is allemaal goed gegaan en heel snel gelukkig,” vertelde ze. “Ik voel me goed en met de kleine meid gaat ook alles goed.” Haar woorden klinken opgelucht en dankbaar, alsof er na een bewogen periode eindelijk ruimte is voor rust.
Van bekend gezicht tot eigen verhaal
Daphne Govers werd bij het grote publiek vooral bekend als de vrouw van Michael van Gerwen, internationaal bekend als ‘Mighty Mike’. Hun huwelijk leek jarenlang stabiel en vormde een vaste factor in het leven van de topdarter. Samen kregen ze kinderen en bouwden ze een gezinsleven op naast Van Gerwens intensieve sportcarrière.
In mei 2025 kwam daar plots een einde aan. Michael van Gerwen maakte toen bekend dat het huwelijk na tien jaar was beëindigd. Over de reden liet hij weinig los, wat leidde tot veel vragen en speculatie. Voor fans kwam het nieuws onverwacht en de stilte rondom de breuk zorgde voor nog meer nieuwsgierigheid.
Geruchten en onthullingen
Die nieuwsgierigheid werd korte tijd later verder aangewakkerd toen het Instagramkanaal RealityFBI met opvallende onthullingen kwam. Volgens hun informatie zou Daphne haar toenmalige man hebben bedrogen en zwanger zijn geraakt van een andere man. Dat nieuws sloeg in als een bom binnen de dartwereld én daarbuiten.
Voor Michael van Gerwen was de situatie emotioneel zwaar. Hij besloot tijdelijk afstand te nemen van zijn sport en legde zijn dartpijlen even neer. Die pauze was kort, maar veelzeggend: het liet zien hoe groot de impact van de privéontwikkelingen op hem was. Niet veel later keerde hij terug naar de dartbaan, vastbesloten om zijn carrière voort te zetten.
Daphne aan het woord
Terwijl Michael zich vooral stil hield over de gebeurtenissen, besloot Daphne later wél haar verhaal te delen. In een uitgebreid interview bij Shownieuws blikte ze terug op de hectische periode. Opvallend was haar luchtige toon. “Zelfs bij GTST verzinnen ze dit niet, haha!” zei ze lachend, doelend op de opeenstapeling van gebeurtenissen.
Die opmerking zorgde voor gemengde reacties. Sommigen waardeerden haar openheid en humor, anderen vonden haar woorden te licht gezien de impact op alle betrokkenen. Daphne zelf leek echter vooral te willen benadrukken dat het leven soms grillig is en dat je niet alles kunt plannen.
Robert: de man achter het nieuwe geluk
In hetzelfde interview kwam ook haar nieuwe partner Robert aan het woord. Zijn uitspraken maakten duidelijk dat deze relatie ook voor hem een onverwachte wending in zijn leven betekende. “Alles wat ik altijd vervloekt heb nooit meer te willen, dat heb ik met haar nu gedaan,” vertelde hij eerlijk.
Robert gaf aan dat hij jarenlang overtuigd was van bepaalde keuzes: hij zou nooit uit zijn stad verhuizen, geen kinderen meer krijgen en geen relatie aangaan met een vrouw die al kinderen had. “En toch is het zo gelopen,” zei hij. Zijn woorden onderstrepen hoe ingrijpend deze relatie voor hem is geweest — en hoe bewust hij ervoor kiest om die oude overtuigingen los te laten.
Ouderschap als verbindende factor
Met de geboorte van Mila is er nu een nieuw middelpunt in het leven van Daphne en Robert. Het ouderschap brengt niet alleen verantwoordelijkheid, maar ook een gedeelde toekomst. Voor Daphne, die al kinderen had uit haar eerdere huwelijk, is het moederschap bekend terrein. Voor Robert betekent het een hernieuwde kennismaking met een rol die hij dacht achter zich te hebben gelaten.
In de reacties op sociale media valt op dat veel mensen hen vooral geluk wensen. Na alle commotie rondom de relatiebreuk en de daaropvolgende onthullingen lijkt de geboorte van Mila voor velen een moment van verzachting te zijn.
Dit bericht op Instagram bekijken
Liefde, timing en toekomstplannen
Een vraag die al snel opduikt, is of Daphne en Robert plannen hebben om te trouwen. Daarover zijn ze duidelijk: een huwelijk staat voorlopig niet op de planning. “Ik ben net gescheiden, hè,” zei Daphne nuchter. Toch voegde ze daar meteen iets veelzeggend aan toe. Mocht Robert haar ten huwelijk vragen, dan zou ze volmondig ja zeggen.
“Het zou heel raar zijn als je van iemand houdt en hij vraagt je ten huwelijk en je zegt nee,” aldus Daphne. Die uitspraak laat zien dat, hoewel er geen haast is, de deur naar een gezamenlijke toekomst wél openstaat.
Leven in de publieke belangstelling
Wat het verhaal van Daphne Govers zo bijzonder maakt, is de manier waarop haar privéleven zich grotendeels in de openbaarheid afspeelt. Elke stap — van de scheiding tot de nieuwe relatie en nu de geboorte van haar dochter — wordt gevolgd en becommentarieerd. Dat brengt onvermijdelijk druk met zich mee.
Toch lijkt Daphne zich daar steeds minder door te laten leiden. Haar recente uitingen zijn open, soms luchtig, maar vooral gericht op het hier en nu. De komst van Mila markeert een nieuw begin, los van het verleden en de bijbehorende verhalen.
Een nieuw hoofdstuk
Voor Daphne Govers is de geboorte van haar dochter meer dan alleen gezinsuitbreiding. Het symboliseert een nieuwe fase na een periode van turbulentie, keuzes en veranderingen. Samen met Robert kijkt ze vooruit, met Mila als verbindende factor en als nieuw ankerpunt in hun leven.
Of de rust blijvend is, zal de tijd leren. Maar voor nu overheerst vooral één gevoel: dankbaarheid. Daphne’s woorden aan Shownieuws spreken boekdelen. Het gaat goed met haar, het gaat goed met haar dochter — en dat is, na alles wat er is gebeurd, misschien wel het belangrijkste nieuws van allemaal.