Algemeen
Ik ontdekte dat mijn schoondochter haar kinderen naar me stuurt om hen te straffen – dit is mijn plan
Wanneer Gina ontdekt dat haar schoondochter haar en haar huis gebruikt als een vorm van straf voor haar kleinkinderen, raakt ze van streek. Maar in plaats van boos te worden, zorgt ze ervoor dat haar kleinkinderen zich veilig en thuis voelen bij haar. Later leert ze haar schoondochter een les die ze niet snel zal vergeten.
“We zijn hier alleen omdat jij die snoepjes hebt gegeten die mama voor papa bewaarde, Jacob. Mama zei dat je dat niet mocht!” hoorde ik mijn kleinzoon, Thomas, tegen zijn jongere broertje zeggen.
Ik stopte midden in mijn stap tussen de koelkast en het aanrecht in de keuken en spitste mijn oren om meer te horen. Mijn hart zakte in mijn schoenen bij de mogelijkheid dat ik Thomas correct had gehoord, want dat betekende dat mijn kleinkinderen eigenlijk niet echt hier wilden zijn.
Langzaam liep ik dichter naar hen toe, terwijl ik probeerde nonchalant te doen. “Wat bedoel je daarmee, lieverd?” vroeg ik. Thomas keek op, met grote ogen vol angst om betrapt te worden. “Uh, niets, oma,” zei hij snel. “Nee, echt, het is oké,” drong ik zachtjes aan, terwijl ik door mijn knieën ging om op hun niveau te komen. “Je kunt me alles vertellen.” Thomas wierp een blik op Jacob, die nerveus op zijn lip kauwde terwijl hij zijn speelgoed stevig vasthield.
“Nou, elke keer als we iets stout doen, of we vragen om iets wat we niet mogen…” Thomas aarzelde. “Ja, ga verder,” drong ik zachtjes aan. “Mama zegt dat ze ons naar ‘het huis van die heks’ zal sturen.” “Die heks?” herhaalde ik, verbijsterd. Mijn schoondochter, Amanda, was nooit warm naar mij toe geweest, maar om de kinderen zulke verhalen te vertellen? Het voelde als een messteek in het hart. Ik had altijd geprobeerd om van mijn huis een veilige en gastvrije plek voor mijn kleinkinderen te maken.
Maar wat was dit? Om erachter te komen dat Amanda hun gedachten tegen mij vergiftigde? Ik haalde diep adem, probeerde mijn stem te kalmeren. Mijn hart zonk, terwijl ik me afvroeg wat mijn kleinkinderen van me dachten. “Och, lieverd,” zei ik. “Ik wilde nooit dat je mijn huis als een straf zou zien. Als je hier niet wilt komen, hoeft dat niet.” “Maar we vinden het hier leuk!” riep Thomas snel uit. “Mama zei alleen dat we hier vervloekt kunnen worden. En vervloekt worden is eng.”
Dit was te veel. Dit was belachelijk. Ik kon Amanda’s kilheid naar mij toe over het hoofd zien, maar het betrekken van de kinderen was een stap te ver. Dit was persoonlijk geworden. Ik had een plan nodig om Amanda te herinneren aan familiewaarden en om haar echt te laten zien dat ik niet zou toestaan dat ze mijn relatie met mijn kleinkinderen ondermijnde.
De volgende keer dat de jongens kwamen, begroette ik ze met een warme glimlach en een vleugje mysterie. “Kom op, laten we wat taart eten,” zei ik tegen hen. “Maar ik heb ook een geheim om met jullie te delen.” Ze keken me met grote ogen aan. “Wat is het, oma?” vroeg Jacob, zijn stem vol nieuwsgierigheid. Ik verlaagde mijn stem tot een samenzweerderig gefluister. “Jullie moeder had gelijk,” zei ik. “Ik ben een heks.”
Thomas hapte naar adem en Jake’s ogen werden nog groter. “Maar maak je geen zorgen,” voegde ik snel toe. “Ik zou jullie nooit pijn doen. In feite ga ik jullie magie leren.” “Serieus?” vroeg Thomas, zijn stem getint met opwinding en een beetje scepsis. “Ja, echt,” verklaarde ik, terwijl ik ze naar de woonkamer leidde waar ik een geïmproviseerde tovenaarswerkplaats had ingericht.
We brachten de middag door met het kijken naar YouTube-tutorials over goocheltrucs, het oefenen van eenvoudige vingervlugheid en het maken van ’toverdrankjes’ met voedingskleurstoffen, baking soda en kruiden en specerijen die ik in de keuken had liggen. De jongens waren helemaal gefascineerd. “Oma, dit is zo cool!” riep Jacob uit terwijl zijn kleine ’toverdrankje’ bruisde en borrelde. “Ik ben blij dat je dat vindt,” zei ik, terwijl ik door zijn haar woelde. “Jullie zijn allebei heel getalenteerde tovenaars.”
In de dagen die volgden, begonnen de jongens zich te verheugen op hun bezoeken bij mij. Mijn zoon, Brian, belde me op en vertelde me er alles over. “Ik weet niet wat je doet, mam,” zei hij. “Maar de jongens vinden het geweldig om daar te zijn. Ze blijven Amanda of mij vragen om ze af te zetten.” “Ik ben zo blij, lieverd,” zei ik, afwezig. Ik had de jongens al verteld dat ze niets over onze trucs of het maken van toverdrankjes tegen hun ouders mochten zeggen. Het was niet dat ik het geheim wilde houden of zo. Ik wilde gewoon wachten op het perfecte moment om het te onthullen.
“Wat doen jullie?” vroeg Brian nieuwsgierig. “We brengen tijd samen door en ik laat ze kind zijn,” zei ik. Op een dag, net toen Amanda de jongens kwam ophalen, smeekten ze hun moeder om te blijven overnachten. “Nee, jongens,” zei ze streng. “We moeten morgen vroeg opstaan en ik kan niet terug naar deze kant van de stad komen.” Maar de jongens bleven zeuren en smeken.
“Och, ik denk dat jullie gestraft worden door mee naar huis genomen te worden,” zei ik, mijn stem druipend van sarcasme terwijl ik recht naar Amanda keek. Ze verbleekte, herkennend dat mijn woorden de hare waren. “Dat is niet wat ik bedoelde toen ik het zei, Gina,” stamelde ze. “Kijk, we kunnen meningsverschillen hebben, Amanda, maar betrek de kinderen hier niet bij. En waarom zou je ze verhalen over mij vertellen? Dat is volkomen ongepast.”
Ze keek naar beneden, schuld en schaamte overspoelden haar zachte gelaatstrekken. “Ik besefte niet wat ik zei,” ging Amanda verder. “Ik zei het gewoon uit woede omdat de jongens druk waren.” “Ik wil alleen dat ze zich hier veilig en geliefd voelen,” vervolgde ik. “Kunnen we het daarover eens zijn?” Mijn schoondochter knikte, tranen welden op in haar ogen.
“Ja, natuurlijk, Gina. Het spijt me echt.” “Excuses aanvaard,” zei ik zacht. “Maar nu moeten we vooruit, voor hun bestwil.” Amanda en ik vonden daarna een voorzichtige vrede, en de bezoeken van de jongens gingen door zonder de donkere wolk van angst die over hen hing. Onze tijd samen was gevuld met lachen en vreugde, de lucht van magie maakte elk bezoek speciaal. Op een avond, toen de jongens bij mij logeerden en Brian en Amanda een avondje uit waren, stopte ik ze in bed.
“Oma, ben je echt een heks?” vroeg Jacob zachtjes. Ik glimlachte en streek een haarlok van zijn voorhoofd. “Nee, mijn lieve jongen,” zei ik. “Dat ben ik niet. Maar magie is echt als je erin gelooft. Het zit in de liefde die we delen, het plezier dat we hebben en de herinneringen die we maken.” “Ik hou van jouw soort magie, oma,” zei Jacob, half slapend. “Het is minder eng dan de vloeken.”
“Ik hou heel veel van jullie beiden,” zei ik, terwijl ik het licht uitdeed. De volgende ochtend, terwijl ik het ontbijt klaarmaakte, renden de jongens de keuken in, nog steeds bruisend van opwinding over hun laatste ‘magische’ ontdekkingen. “Oma, kunnen we vandaag nog meer toverdrankjes maken?” vroeg Jacob, zijn ogen speurend door de keuken om te zien wat ik op de aanrecht had liggen.
“Natuurlijk,” lachte ik. “Maar eerst, wat dacht je van pannenkoeken?” Terwijl we gingen zitten om te eten, klopte er iemand op de deur. Amanda stond daar, aarzelend maar hoopvol. “Goedemorgen,” zei ze zacht. “Ik hoopte mee te kunnen ontbijten.” “Kom binnen,” zei ik. “We staan op het punt te beginnen.”
Terwijl we aten, keek Amanda hoe de jongens enthousiast praatten over hun magische avonturen. Ze glimlachte, een oprechte warmte in haar ogen die ik nog niet eerder had gezien. “Dank je,” zei ze zachtjes, toen de jongens naar buiten renden om te spelen. “Voor alles.” “Het is allemaal voor hen,” antwoordde ik, terwijl ik haar blik ontmoette. “Ze verdienen het om zich geliefd en gelukkig te voelen.” “En het spijt me voor wat ik eerder zei,” vervolgde ze. “Ik had het mis om jouw huis als een strafplaats te laten lijken. Het is verre van dat. Het is eigenlijk warmer en comfortabeler dan ons eigen huis.”
In de weken die volgden, deed Amanda meer haar best met mij. Ze probeerde de jongens zo vaak mogelijk mee te brengen, en bracht altijd zelfgebakken lekkernijen mee. “Ze doet echt haar best, mam,” zei Brian op een dag toen hij de jongens kwam ophalen. “En je kunt zien dat ze enthousiast is om hier te komen en tijd met jou en de jongens door te brengen. Het is een grote stap voor haar.” Ik glimlachte naar mijn zoon. “Dat werd tijd,” zei ik.
De liefde tussen André Hazes en Noa Braaf lijkt op dit moment niet stuk te krijgen. De twee zijn inmiddels iets langer dan een half jaar samen, wonen al onder één dak en spreken openlijk over hun gezamenlijke toekomst. In interviews en via sociale media straalt het stel geluk en stabiliteit uit. Toch hangt er, als we medium Marion Berndsen mogen geloven, een donkere schaduw boven deze relatie. Zij voorspelt namelijk twee ingrijpende gebeurtenissen: een zwangerschap én een relatiebreuk.
Een nieuwe start na een bewogen verleden
De relatie tussen André en Noa kwam niet uit het niets, maar volgde op een periode vol turbulentie in het leven van de zanger. In april vorig jaar maakte André bekend opnieuw uit elkaar te zijn gegaan met Monique Westenberg, met wie hij een lange en intensieve geschiedenis deelt. Voor veel volgers voelde die breuk bijna onwerkelijk, omdat het stel al vaker uit elkaar ging en weer bij elkaar kwam. Sommigen dachten zelfs dat het om een publiciteitsstunt ging, in aanloop naar een nieuwe verzoening of zelfs een huwelijk.
Die hoop bleek ongegrond. Niet lang na de breuk dook André in het openbaar op met een andere vrouw. Al snel werd duidelijk dat hij een nieuwe relatie had met Noa Braaf, de dochter van volkszanger Denny Braaf. De bevestiging van die relatie zorgde voor veel reacties, variërend van steun tot scepsis. Toch leek André vastbesloten om dit hoofdstuk serieus aan te gaan.
Samenwonen en toekomstplannen
Wat opviel, was hoe snel André en Noa grote stappen zetten. Binnen korte tijd besloten ze samen te wonen, iets wat André zelf omschreef als een logische en fijne stap. In eerdere interviews gaf hij aan dat hij nog graag een keer vader zou willen worden. Ook Noa liet doorschemeren dat ze een toekomst met André ziet, inclusief een gezin.
Voor veel fans voelde dit als een teken van rust in het leven van de zanger. Na jaren van ups en downs, persoonlijke struggles en publieke relatieperikelen leek André eindelijk in rustiger vaarwater te zijn beland. Precies daarom komt de voorspelling van medium Marion Berndsen extra hard aan.
Een onheilspellende voorspelling
In gesprek met weekblad Story laat Berndsen weten dat zij twee duidelijke gebeurtenissen ziet rondom André. “Ik zie een zwangerschap en een relatiebreuk met Noa,” stelt ze zonder omwegen. Volgens haar is het niet zozeer een gebrek aan liefde dat de relatie onder druk zet, maar vooral externe factoren.
Ze voorspelt dat André het enorm druk krijgt met optreden. Die drukke agenda zou leiden tot situaties die bij Noa voor onbegrip zorgen. “Daar gebeuren dingen die verkeerd vallen,” aldus het medium. Het gevolg zou een breuk zijn, ondanks de gevoelens die er tussen de twee bestaan.
Euforie en gevaarlijke valkuilen
Wat de voorspelling extra beladen maakt, is de koppeling die Berndsen maakt met André’s verleden. Ze ziet een periode van euforie bij de zanger, maar waarschuwt tegelijk voor een mogelijke terugval. André sprak eerder openlijk over zijn verblijf in een afkickkliniek en zijn worsteling met drank- en middelengebruik.
Volgens het medium moet hij waakzaam blijven. Ze suggereert dat een bericht of onthulling die naar buiten komt, hem emotioneel kan raken en verband houdt met die mogelijke terugval. Wat dat bericht precies inhoudt, blijft vaag, maar Berndsen benadrukt dat “iets aan het licht komt” wat impact zal hebben op zijn gemoedstoestand.
De rol van familie en oude wonden
Niet alleen de relatie met Noa komt in de voorspelling aan bod. Berndsen spreekt ook over de moeizame band tussen André en zijn neef Djarno Hofland. De twee zijn al geruime tijd gebrouilleerd en hebben elkaar in het verleden harde woorden toegeslingerd.
Toch ziet het medium hier juist een positieve wending. “Ik voel veel liefde tussen hen,” zegt ze. “Ze zijn allebei stijfkoppen, maar het komt dit jaar goed.” Volgens haar heeft Djarno altijd de intentie gehad André te beschermen, maar is dat verkeerd overgekomen. De breuk zou vooral voortkomen uit miscommunicatie en gekwetste trots.
Gemis en verzoening
Wat Berndsen vooral benadrukt, is dat André zijn neef enorm mist. Ondanks alles zou er een diepgewortelde band zijn die niet zomaar verdwijnt. De voorspelde verzoening zou voor André een emotionele opluchting kunnen betekenen, zeker in een periode waarin er veel op hem afkomt.
Voor fans is dit een hoopgevend element in een verder sombere toekomstschets. Waar de relatie met Noa volgens het medium onder druk komt te staan, lijkt de familieband juist hersteld te worden.
Liefde onder een vergrootglas
Of je nu gelooft in mediums of niet, het is duidelijk dat het leven van André Hazes zich grotendeels in de openbaarheid afspeelt. Elke nieuwe relatie, elk conflict en elke stap vooruit of achteruit wordt breed uitgemeten. Dat maakt het voor een jonge relatie als die met Noa extra uitdagend.
De voorspelling van Berndsen roept dan ook vragen op: in hoeverre beïnvloeden zulke uitspraken de realiteit? Leggen ze extra druk op een relatie die nog in opbouw is? Of zijn ze slechts een reflectie van de onzekerheden die altijd al rondom André hebben gehangen?
Hoop en onzekerheid hand in hand
Voor nu lijken André en Noa vooral te genieten van hun samenzijn. Ze bouwen aan een leven dat voor beiden goed voelt en spreken openlijk over wensen voor de toekomst. Tegelijkertijd hangt de geschiedenis van André als een constante herinnering boven elk nieuw begin.
Of de voorspelling van Marion Berndsen uitkomt, zal de tijd moeten uitwijzen. Wat vaststaat, is dat André Hazes opnieuw op een kruispunt in zijn leven lijkt te staan: tussen geluk en kwetsbaarheid, tussen liefde en oude demonen. Fans hopen vooral dat, welke weg hij ook inslaat, hij die met meer rust en stabiliteit kan bewandelen dan in het verleden.