Algemeen
Ik ontdekte dat mijn schoondochter haar kinderen naar me stuurt om hen te straffen – dit is mijn plan
Wanneer Gina ontdekt dat haar schoondochter haar en haar huis gebruikt als een vorm van straf voor haar kleinkinderen, raakt ze van streek. Maar in plaats van boos te worden, zorgt ze ervoor dat haar kleinkinderen zich veilig en thuis voelen bij haar. Later leert ze haar schoondochter een les die ze niet snel zal vergeten.
“We zijn hier alleen omdat jij die snoepjes hebt gegeten die mama voor papa bewaarde, Jacob. Mama zei dat je dat niet mocht!” hoorde ik mijn kleinzoon, Thomas, tegen zijn jongere broertje zeggen.
Ik stopte midden in mijn stap tussen de koelkast en het aanrecht in de keuken en spitste mijn oren om meer te horen. Mijn hart zakte in mijn schoenen bij de mogelijkheid dat ik Thomas correct had gehoord, want dat betekende dat mijn kleinkinderen eigenlijk niet echt hier wilden zijn.
Langzaam liep ik dichter naar hen toe, terwijl ik probeerde nonchalant te doen. “Wat bedoel je daarmee, lieverd?” vroeg ik. Thomas keek op, met grote ogen vol angst om betrapt te worden. “Uh, niets, oma,” zei hij snel. “Nee, echt, het is oké,” drong ik zachtjes aan, terwijl ik door mijn knieën ging om op hun niveau te komen. “Je kunt me alles vertellen.” Thomas wierp een blik op Jacob, die nerveus op zijn lip kauwde terwijl hij zijn speelgoed stevig vasthield.
“Nou, elke keer als we iets stout doen, of we vragen om iets wat we niet mogen…” Thomas aarzelde. “Ja, ga verder,” drong ik zachtjes aan. “Mama zegt dat ze ons naar ‘het huis van die heks’ zal sturen.” “Die heks?” herhaalde ik, verbijsterd. Mijn schoondochter, Amanda, was nooit warm naar mij toe geweest, maar om de kinderen zulke verhalen te vertellen? Het voelde als een messteek in het hart. Ik had altijd geprobeerd om van mijn huis een veilige en gastvrije plek voor mijn kleinkinderen te maken.
Maar wat was dit? Om erachter te komen dat Amanda hun gedachten tegen mij vergiftigde? Ik haalde diep adem, probeerde mijn stem te kalmeren. Mijn hart zonk, terwijl ik me afvroeg wat mijn kleinkinderen van me dachten. “Och, lieverd,” zei ik. “Ik wilde nooit dat je mijn huis als een straf zou zien. Als je hier niet wilt komen, hoeft dat niet.” “Maar we vinden het hier leuk!” riep Thomas snel uit. “Mama zei alleen dat we hier vervloekt kunnen worden. En vervloekt worden is eng.”
Dit was te veel. Dit was belachelijk. Ik kon Amanda’s kilheid naar mij toe over het hoofd zien, maar het betrekken van de kinderen was een stap te ver. Dit was persoonlijk geworden. Ik had een plan nodig om Amanda te herinneren aan familiewaarden en om haar echt te laten zien dat ik niet zou toestaan dat ze mijn relatie met mijn kleinkinderen ondermijnde.
De volgende keer dat de jongens kwamen, begroette ik ze met een warme glimlach en een vleugje mysterie. “Kom op, laten we wat taart eten,” zei ik tegen hen. “Maar ik heb ook een geheim om met jullie te delen.” Ze keken me met grote ogen aan. “Wat is het, oma?” vroeg Jacob, zijn stem vol nieuwsgierigheid. Ik verlaagde mijn stem tot een samenzweerderig gefluister. “Jullie moeder had gelijk,” zei ik. “Ik ben een heks.”
Thomas hapte naar adem en Jake’s ogen werden nog groter. “Maar maak je geen zorgen,” voegde ik snel toe. “Ik zou jullie nooit pijn doen. In feite ga ik jullie magie leren.” “Serieus?” vroeg Thomas, zijn stem getint met opwinding en een beetje scepsis. “Ja, echt,” verklaarde ik, terwijl ik ze naar de woonkamer leidde waar ik een geïmproviseerde tovenaarswerkplaats had ingericht.
We brachten de middag door met het kijken naar YouTube-tutorials over goocheltrucs, het oefenen van eenvoudige vingervlugheid en het maken van ’toverdrankjes’ met voedingskleurstoffen, baking soda en kruiden en specerijen die ik in de keuken had liggen. De jongens waren helemaal gefascineerd. “Oma, dit is zo cool!” riep Jacob uit terwijl zijn kleine ’toverdrankje’ bruisde en borrelde. “Ik ben blij dat je dat vindt,” zei ik, terwijl ik door zijn haar woelde. “Jullie zijn allebei heel getalenteerde tovenaars.”
In de dagen die volgden, begonnen de jongens zich te verheugen op hun bezoeken bij mij. Mijn zoon, Brian, belde me op en vertelde me er alles over. “Ik weet niet wat je doet, mam,” zei hij. “Maar de jongens vinden het geweldig om daar te zijn. Ze blijven Amanda of mij vragen om ze af te zetten.” “Ik ben zo blij, lieverd,” zei ik, afwezig. Ik had de jongens al verteld dat ze niets over onze trucs of het maken van toverdrankjes tegen hun ouders mochten zeggen. Het was niet dat ik het geheim wilde houden of zo. Ik wilde gewoon wachten op het perfecte moment om het te onthullen.
“Wat doen jullie?” vroeg Brian nieuwsgierig. “We brengen tijd samen door en ik laat ze kind zijn,” zei ik. Op een dag, net toen Amanda de jongens kwam ophalen, smeekten ze hun moeder om te blijven overnachten. “Nee, jongens,” zei ze streng. “We moeten morgen vroeg opstaan en ik kan niet terug naar deze kant van de stad komen.” Maar de jongens bleven zeuren en smeken.
“Och, ik denk dat jullie gestraft worden door mee naar huis genomen te worden,” zei ik, mijn stem druipend van sarcasme terwijl ik recht naar Amanda keek. Ze verbleekte, herkennend dat mijn woorden de hare waren. “Dat is niet wat ik bedoelde toen ik het zei, Gina,” stamelde ze. “Kijk, we kunnen meningsverschillen hebben, Amanda, maar betrek de kinderen hier niet bij. En waarom zou je ze verhalen over mij vertellen? Dat is volkomen ongepast.”
Ze keek naar beneden, schuld en schaamte overspoelden haar zachte gelaatstrekken. “Ik besefte niet wat ik zei,” ging Amanda verder. “Ik zei het gewoon uit woede omdat de jongens druk waren.” “Ik wil alleen dat ze zich hier veilig en geliefd voelen,” vervolgde ik. “Kunnen we het daarover eens zijn?” Mijn schoondochter knikte, tranen welden op in haar ogen.
“Ja, natuurlijk, Gina. Het spijt me echt.” “Excuses aanvaard,” zei ik zacht. “Maar nu moeten we vooruit, voor hun bestwil.” Amanda en ik vonden daarna een voorzichtige vrede, en de bezoeken van de jongens gingen door zonder de donkere wolk van angst die over hen hing. Onze tijd samen was gevuld met lachen en vreugde, de lucht van magie maakte elk bezoek speciaal. Op een avond, toen de jongens bij mij logeerden en Brian en Amanda een avondje uit waren, stopte ik ze in bed.
“Oma, ben je echt een heks?” vroeg Jacob zachtjes. Ik glimlachte en streek een haarlok van zijn voorhoofd. “Nee, mijn lieve jongen,” zei ik. “Dat ben ik niet. Maar magie is echt als je erin gelooft. Het zit in de liefde die we delen, het plezier dat we hebben en de herinneringen die we maken.” “Ik hou van jouw soort magie, oma,” zei Jacob, half slapend. “Het is minder eng dan de vloeken.”
“Ik hou heel veel van jullie beiden,” zei ik, terwijl ik het licht uitdeed. De volgende ochtend, terwijl ik het ontbijt klaarmaakte, renden de jongens de keuken in, nog steeds bruisend van opwinding over hun laatste ‘magische’ ontdekkingen. “Oma, kunnen we vandaag nog meer toverdrankjes maken?” vroeg Jacob, zijn ogen speurend door de keuken om te zien wat ik op de aanrecht had liggen.
“Natuurlijk,” lachte ik. “Maar eerst, wat dacht je van pannenkoeken?” Terwijl we gingen zitten om te eten, klopte er iemand op de deur. Amanda stond daar, aarzelend maar hoopvol. “Goedemorgen,” zei ze zacht. “Ik hoopte mee te kunnen ontbijten.” “Kom binnen,” zei ik. “We staan op het punt te beginnen.”
Terwijl we aten, keek Amanda hoe de jongens enthousiast praatten over hun magische avonturen. Ze glimlachte, een oprechte warmte in haar ogen die ik nog niet eerder had gezien. “Dank je,” zei ze zachtjes, toen de jongens naar buiten renden om te spelen. “Voor alles.” “Het is allemaal voor hen,” antwoordde ik, terwijl ik haar blik ontmoette. “Ze verdienen het om zich geliefd en gelukkig te voelen.” “En het spijt me voor wat ik eerder zei,” vervolgde ze. “Ik had het mis om jouw huis als een strafplaats te laten lijken. Het is verre van dat. Het is eigenlijk warmer en comfortabeler dan ons eigen huis.”
In de weken die volgden, deed Amanda meer haar best met mij. Ze probeerde de jongens zo vaak mogelijk mee te brengen, en bracht altijd zelfgebakken lekkernijen mee. “Ze doet echt haar best, mam,” zei Brian op een dag toen hij de jongens kwam ophalen. “En je kunt zien dat ze enthousiast is om hier te komen en tijd met jou en de jongens door te brengen. Het is een grote stap voor haar.” Ik glimlachte naar mijn zoon. “Dat werd tijd,” zei ik.
In Almere heeft zich gisteravond een ernstig vu*rwerkincident voorgedaan dat diepe indruk maakt. In het stadsdeel Almere Hout raakte een 27-jarige man zwaar gewond nadat het misging met vu*rwerk. Het voorval gebeurde rond 22.00 uur en zorgde voor grote onrust in de buurt. Volgens berichtgeving van het AD zou het gaan om zwaar vu*rwerk, al wordt nog onderzocht wat er precies is gebeurd.
Heftige avond in Almere Hout
Wat begon als een ogenschijnlijk gewone avond in aanloop naar de jaarwisseling, eindigde voor de betrokkenen in een nachtmerrie. Omwonenden hoorden een harde knal en al snel werd duidelijk dat er iets ernstig mis was gegaan. Meerdere hulpd!ensten kwamen in korte tijd ter plaatse en troffen een man aan met zeer zware verw0ndingen. De ernst van de situatie maakte direct duidelijk dat er snel moest worden gehandeld.
Vanwege de toestand van het slachtoffer werden twee amb*lances en een traumahelikopter opgeroepen. De aanwezige hulpd!ensten hebben alles in het werk gesteld om de man ter plekke te stabiliseren. Vervolgens is hij met spoed overgebracht naar het z!ekenhuis in Amsterdam, waar hij verdere zorg ontvangt. Over zijn huidige toestand is op dit moment weinig bekend, maar duidelijk is dat het om een zeer ernstig letsel gaat.
Ook vrouw betrokken bij incident
Naast de 27-jarige man was ook een vrouw aanwezig bij het incident. Zij raakte gelukkig niet lichamelijk gewond, maar verkeerde wel in een hevige shocktoestand. Voor haar werd eveneens medische ondersteuning ingeschakeld. Het meemaken van een dergelijk voorval kan immers grote mentale impact hebben, ook wanneer iemand zelf geen verwondingen oploopt. De betrokken vrouw is ter plaatse opgevangen en begeleid door medisch personeel.
Wat de precieze rol van de vrouw was bij het incident, is niet duidelijk gemaakt. De autoriteiten richten zich momenteel vooral op het achterhalen van de toedracht en de omstandigheden waaronder het ongeluk heeft kunnen gebeuren.
Onderzoek naar oorzaak
De aanleiding van het vu*rwerkongeval wordt nog onderzocht. Vooralsnog is niet bekend welk type vu*rwerk precies is gebruikt en hoe het heeft kunnen leiden tot zulke zware verwondingen. Wel is duidelijk dat er sprake was van vu*rwerk met een grote impact. Volgens de berichtgeving wordt het incident niet verder strafrechtelijk onderzocht, maar dat neemt niet weg dat men wil begrijpen hoe dit heeft kunnen gebeuren.
In de aanloop naar de jaarwisseling vinden er elk jaar meerdere incidenten plaats met vu*rwerk. Vaak gaat het om ongevallen door verkeerd gebruik, ondeugdelijke producten of illegaal vu*rwerk dat veel krachtiger is dan toegestaan. Dit voorval in Almere past helaas in dat bredere beeld.
Laatste jaar met consumentenvu*rwerk
Dit jaar is bovendien bijzonder, omdat het het laatste jaar is waarin consumenten zelf vu*rwerk mogen afsteken. Vanaf volgend jaar geldt er een landelijk vu*rwerkverbod. Die aankondiging heeft er volgens experts toe geleid dat er dit jaar extra veel vuurwerk is aangeschaft. In de media verschenen al berichten dat de verkoop van vuurwerk hoger ligt dan ooit.
Die verhoogde verkoop brengt ook extra risico’s met zich mee. Niet alleen wordt er meer legaal vu*rwerk afgestoken, ook illegaal vu*rwerk is in grote hoeveelheden in omloop. In totaal is er dit jaar al meer dan 112.000 kilo vu*rwerk in beslag genomen. En dat terwijl de jaarwisseling nog moet plaatsvinden. Dat geeft aan hoe groot de schaal van het probleem is.
Reeks van ernstige incidenten
Het vu*rwerkongeval in Almere staat helaas niet op zichzelf. In de weken voorafgaand aan de jaarwisseling zijn er al meerdere ernstige ongelukken gebeurd. Eind november raakte een minderjarig kind in Schiedam zwaargewond en verloor daarbij een hand. Het incident leidde tot veel maatschappelijke verontwaardiging en hernieuwde discussies over vu*rwerkveiligheid.
Begin december ging het opnieuw mis, dit keer in Stompwijk. Drie minderjarige kinderen raakten daar zwaar gewond nadat zij vu*rwerk op een onveilige manier hadden gebruikt. De verwondingen betroffen onder meer gezicht en handen. Ook zij moesten met spoed naar het z1ekenhuis, waar zij langdurige zorg nodig hadden.
Vorige week kwam er opnieuw een schokkend bericht naar buiten. In het Brabantse Best raakte een kind van 9 jaar ernstig gewond tijdens het afsteken van zogenoemd F1-vu*rwerk, dat normaal gesproken als relatief onschuldig wordt beschouwd. Het incident kreeg veel aandacht nadat een foto werd gedeeld van het shirt van de jongen, dat vol br*ndgaten zat. Het onderstreepte dat zelfs vu*rwerk uit de lichtste categorie gevaarlijk kan zijn wanneer het verkeerd wordt gebruikt.
Discussie over veiligheid laait op
Door deze opeenvolging van incidenten laait de discussie over vu*rwerkveiligheid elk jaar weer op. Voorstanders van een totaalverbod wijzen op de zware verwondingen, de angst en het leed bij slacht0ffers en hun families, en de belasting voor hulpd!ensten. Tegenstanders benadrukken juist de traditie en het plezier dat veel mensen beleven aan vu*rwerk.
Het aankomende landelijke vu*rwerkverbod moet een einde maken aan veel van deze problemen, al zijn er ook zorgen over handhaving en illegale handel. Incidenten zoals dat in Almere maken in ieder geval duidelijk waarom de roep om strengere regels de afgelopen jaren steeds luider is geworden.
Oproep tot voorzichtigheid
Met Oud en Nieuw voor de deur roepen autoriteiten en experts opnieuw op tot uiterste voorzichtigheid. Wie toch nog vu*rwerk afsteekt, wordt dringend geadviseerd zich strikt aan de regels te houden, beschermende maatregelen te nemen en afstand te bewaren. Elk ongeluk is er immers één te veel.
Voor de betrokkenen in Almere is deze jaarwisseling nu al onlosmakelijk verbonden met een dramatische gebeurtenis. De hoop is dat de zwaargewonde man zal herstellen en dat dit incident anderen aan het denken zet over de risico’s van vu*rwerk. Want achter elke harde knal kan een verhaal van pijn, schrik en blijvende gevolgen schuilgaan.