Algemeen
Een non en een priester schuilen samen voor een sneeuwstorm
In de donkerste maanden van het jaar, wanneer de wereld schuilgaat onder een sluier van kou en sneeuw, ontvouwde zich een verhaal dat nog jarenlang stof voor gesprek zou bieden. Een priester en een non, beiden dienaars van hun geloof, werden verrast door een onbarmhartige sneeuwstorm.
Als door het lot geleid, vonden ze een kleine, verlaten hut in het hart van het woud. Deze hut, vergeten door de tijd en verborgen onder een zware sneeuwmantel, bood hen een broodnodig toevluchtsoord. Binnenin vonden ze niet meer dan een enkel bed, een uitgerafelde slaapzak en een handvol dekens die de tand des tijds maar nauwelijks hadden doorstaan.
Met de adel van zijn roeping toonde de priester een groot hart door de non het bed aan te bieden, terwijl hij zelf de harde, koude vloer verkoos, slechts verzacht door de dunne slaapzak. De wind huilde rond de hut, alsof hij de barrières van hun onderkomen op de proef stelde. Kort nadat de stilte van de nacht had toegeslagen, verbrak de stem van de non deze rust. “Vader, vader, ik heb het zo verschrikkelijk koud!”
Met een zucht van bezorgdheid, stond de priester op, wikkelde een extra deken om haar heen en vroeg met een toon van oprechte zorg: “Is dat beter, zuster?” Zij antwoordde dankbaar, “Ja vader, veel beter, dank u.” Maar de kou, die als een sluipende dief in de nacht was, liet zich niet gemakkelijk verdrijven. Binnen een korte tijd klonk weer de stem van de non: “Vader, ik heb het nog steeds ondraaglijk koud!”
Wederom, met een onwankelbaar geduld, stond de priester op, pakte een andere deken en zorgde ervoor dat ze goed was ingepakt. Na haar opnieuw verzekerd te hebben van zijn zorgen, probeerde hij zijn eigen rust te hervinden in de kille omhelzing van de slaapzak. De nacht was onverbiddelijk en weer werd hij gewekt door haar dringende stem: “Vader, vader, ik bevries nog steeds!” Na een moment van overweging, en met een twinkeling van ondeugd in zijn ogen, stelde de priester voor: “Zuster, we bevinden ons midden in een woeste sneeuwstorm. De enige getuigen van deze nacht zijn wij en de hemel zelf. Laten we, alleen voor deze avond, doen alsof we getrouwd zijn?”
De non, geïntrigeerd door dit onconventionele idee, stemde na een moment van nadenken toe, gedreven door een mengeling van nieuwsgierigheid en de behoefte aan warmte. “Oké vader, vanavond doen we alsof we getrouwd zijn.” Zonder aarzeling, de priester antwoordde gevat: “Goed dan, sta op en haal je eigen verdomde deken, koe!” en met die woorden draaide hij zich om, vastbesloten om eindelijk zijn rust te vinden.
De non stond versteld van de plotselinge ommezwaai van de priester, maar kon een lach niet onderdrukken. De onverwachte humor in zijn opmerking brak de spanning van de koude, donkere nacht en ze voelde een warme gloed van genegenheid en begrip.
Met een lichte zucht en een glimlach stond ze op om haar eigen deken te pakken. Terwijl ze zichzelf in de oude, versleten deken wikkelde, realiseerde ze zich dat ze een bijzondere nacht had beleefd, een nacht die hun band als dienaars van het geloof had versterkt door een moment van menselijke zwakte en humor.
De storm raasde voort buiten de hut, maar binnenin was er een nieuwe warmte ontstaan. De priester en de non vonden beide eindelijk rust, niet alleen door de dekens die hen omhulden, maar ook door het gedeelde moment van lichtheid en verbondenheid.
Die nacht, temidden van de woeste sneeuwstorm, hadden een priester en een non niet alleen een toevluchtsoord gevonden in een kleine, vergeten hut, maar ook in elkaars gezelschap. En hoewel de kou van buiten onverbiddelijk bleef, werden hun harten verwarmd door de onverwachte wending van hun ontmoeting.
Als er één bekende vrouw in Nederland is die zich zichtbaar en hoorbaar losmaakt van de onrealistische schoonheidsidealen die dagelijks via sociale media, reclame en televisie op ons afkomen, dan is het Miljuschka Witzenhausen. De presentatrice, kok en uitgesproken foodlover heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot hét gezicht van body positivity in ons land. Niet met grote slogans of belerende boodschappen, maar door simpelweg te laten zien wie ze is. Zonder filter, zonder schaamte en zonder de behoefte om zichzelf kleiner te maken dan ze is.
In een wereld waarin foto’s eindeloos worden bewerkt en lichamen worden gladgestreken tot onmenselijke perfectie, kiest Miljuschka voor een andere route. Ze toont zichzelf zoals ze zich voelt: vrouwelijk, krachtig, soms kwetsbaar, maar altijd echt. Juist die combinatie maakt haar voor veel vrouwen herkenbaar en inspirerend. En laten we eerlijk zijn: voor een groot deel van het publiek straalt ze ook gewoon aantrekkingskracht uit. Niet omdat ze voldoet aan een ideaalbeeld, maar omdat ze zichzelf durft te zijn.
Zelfverzekerd, maar niet achteloos
Dat Miljuschka zichzelf accepteert zoals ze is, betekent niet dat ze lukraak alles deelt. Integendeel. Ze weet heel goed hoe ze zichzelf wil laten zien. Haar foto’s zijn stijlvol, krachtig en doordacht, zonder gemaakt aan te voelen. Ze speelt met vrouwelijkheid en sensualiteit, maar altijd op haar eigen voorwaarden. Geen geforceerde poses, geen overdreven perfectie, maar beelden die uitstralen dat ze zich prettig voelt in haar lichaam.
Die balans tussen nuchterheid en zelfverzekerdheid maakt haar zo geloofwaardig. Ze predikt geen perfectie, maar laat zien dat je ook met rondingen, oneffenheden en dagen waarop je minder lekker in je vel zit, jezelf mag waarderen. Dat maakt haar boodschap sterker dan duizend hashtags.
Roze lingerie en een duidelijke boodschap
Enkele tijd geleden zorgde Miljuschka opnieuw voor veel aandacht op sociale media toen ze een foto deelde waarop ze te zien is in een setje roze lingerie. Geen gelikte campagne of commerciële shoot, maar een eerlijke, krachtige foto die binnen korte tijd massaal werd gedeeld. Wat direct opviel, was niet alleen het beeld zelf, maar vooral de boodschap die ze eraan koppelde.
Op de foto straalt ze rust en zelfvertrouwen uit. Haar houding, blik en uitstraling laten zien dat ze zich comfortabel voelt. En ja, ze ziet er simpelweg goed uit. Niet ondanks haar vormen, maar juist dankzij de manier waarop ze zichzelf draagt. Het beeld werkt ontwapenend, omdat het niet probeert te overtuigen, maar gewoon laat zien: dit ben ik.
Lief zijn voor je lichaam
Bij de foto schreef Miljuschka een tekst die haar visie perfect samenvat. Ze vertelt dat ze lief is voor haar lichaam door lingerie te dragen waarin ze zich vrouwelijk, sexy én comfortabel voelt. Niet omdat ze moet voldoen aan een norm, maar omdat het haar goed laat voelen. Daarmee raakt ze een gevoelige snaar bij veel vrouwen.
Ze benoemt expliciet dat borsten er in alle vormen en maten zijn, van cup A tot G, en dat ze allemaal even uniek zijn. Voor de één zijn ze een bron van vrouwelijkheid, voor de ander juist iets waar ze nog aan moet wennen. Soms doen ze pijn, soms voeden ze een kind, soms voelen ze anders dan je zou willen. En dat alles mag er zijn.
Die woorden maken duidelijk dat body positivity niet betekent dat je altijd blij moet zijn met alles. Het betekent dat je ruimte maakt voor realiteit. Voor verandering. Voor fases in je leven waarin je lijf anders aanvoelt dan vroeger. En vooral: dat je mild mag zijn voor jezelf.
Herkenning en steun uit onverwachte hoek
Onder de foto stroomden de reacties binnen. Vooral vrouwen lieten massaal weten hoe fijn ze het vonden om iemand te zien die niet probeert te voldoen aan een onhaalbaar ideaal. Veel reacties gingen over herkenning: eindelijk iemand die laat zien dat vrouwelijkheid niet vastzit aan een maat of een strak lichaam.
Er waren complimenten over haar uitstraling, haar lef en haar eerlijkheid. Sommigen noemden haar een voorbeeld, anderen gaven toe dat haar posts hen helpen om anders naar hun eigen lichaam te kijken. Dat is misschien wel de grootste impact die Miljuschka heeft: ze zet iets in beweging, zonder te duwen.
Natuurlijk waren er ook reacties van een andere aard. Mannelijke volgers die vooral oog hadden voor het beeld en minder voor de boodschap. Dat hoort bij sociale media en Miljuschka lijkt daar allang haar eigen weg in gevonden te hebben. Ze laat zich er niet door van haar stuk brengen en blijft trouw aan haar verhaal.
Screenshot
Body positivity zonder opsmuk
Wat Miljuschka onderscheidt van veel anderen die zich uitspreken over lichaamsacceptatie, is dat ze het niet romantiseert. Ze zegt niet dat je elke dag dolgelukkig moet zijn met je lijf. Ze laat zien dat het oké is om te twijfelen, om te zoeken en om soms gewoon te accepteren dat perfectie niet bestaat.
Ze koppelt body positivity ook niet los van gezondheid of balans. Integendeel. Als kok en liefhebber van eten benadrukt ze juist dat genieten en goed voor jezelf zorgen hand in hand kunnen gaan. Niet alles hoeft streng of extreem. Het gaat om luisteren naar je lichaam en keuzes maken die bij jou passen.
Meer dan alleen een foto
De kracht van Miljuschka zit niet alleen in haar beelden, maar in de consistentie van haar boodschap. Ze is geen eendagsinfluencer die een trend volgt, maar iemand die al jaren dezelfde lijn trekt. Open, eerlijk en zonder opsmuk. Dat maakt haar geloofwaardig.
In een tijd waarin sociale media vaak een vertekend beeld geven van hoe lichamen eruit “zouden moeten zien”, is haar stem belangrijk. Niet omdat ze de waarheid in pacht heeft, maar omdat ze laat zien dat er ruimte is voor diversiteit. Voor imperfectie. Voor echtheid.
En jij?
De foto in roze lingerie roept bij velen iets op. Bewondering, herkenning, misschien zelfs ongemak. En dat is precies waarom hij werkt. Hij dwingt niet, maar nodigt uit om na te denken. Over hoe we naar onszelf kijken. Over hoe streng we soms zijn voor ons eigen lijf.
Wat vind jij van de manier waarop Miljuschka zichzelf laat zien? Vind je het moedig, inspirerend of juist overdreven? Eén ding is zeker: ze laat niemand onverschillig. En misschien is dat wel de grootste kracht van allemaal.