Algemeen
Islamiet ontdekt na 12 dagen huwelijk dat zijn vrouw eigenlijk een man is
Een Indonesische man die de islam aanhangt, kwam twaalf dagen na zijn huwelijk voor een onaangename verrassing te staan. De vrome vrouw aan wie hij zijn jawoord had gegeven, bleek een man te zijn die zich had voorgedaan als een vrouw.
Huwelijk
De man, 26 jaar oud, leerde ‘Adinda Kanza’ kennen via Instagram. De twee spraken een tijdje met elkaar, waarna er een ontmoeting volgde.
Gedurende een jaar spraken de twee meermaals af. De vrouw had zichzelf voortdurend bedekt, zodat de man alleen haar gezicht kon zien. De man werd zo verliefd op haar dat hij een huwelijksaanzoek deed.
Niet veel later stapten de twee in het huwelijksbootje op het eiland Java. De ceremonie was klein, zo meldt De Telegraaf.
Leugen
‘Adinda’ had haar kersverse echtgenoot wijsgemaakt dat haar ouders al een tijdje overleden waren. Ze beweerde wees te zijn, waardoor haar ouders niet bij de trouwerij konden zijn. Wel nam ze vijf gram goud mee naar de bruiloft.
Na het huwelijk wilde de man intiem worden met zijn vrouw, maar zij verzon telkens excuses. Ze zou ongesteld zijn, wilde haar niqab niet afdoen en wilde ook niet praten met haar schoonfamilie.
De man vond dit verdacht en ging op onderzoek uit. Hij ontdekte dat de ouders van zijn partner gewoon leefden en kwam er ook achter dat ‘Adinda’ zich in 2020 als vrouw begon te identificeren.
Ontdekking en nasleep
Haar ouders wisten niets van het huwelijk. De man schakelde de
politie in, die ‘Adinda’ arresteerde. Het bleek dat zij niet alleen
had gelogen over haar geslacht, maar ook van plan was de
schoonfamilie van hun kostbaarheden te beroven.
De man bleef gedesillusioneerd achter. ‘Adinda’ riskeert nu vier jaar celstraf.
Reflectie
Dit incident werpt een schaduw op het vertrouwen en de eerlijke communicatie die essentieel zijn in relaties.
De situatie waarin de Indonesische man zich bevond, benadrukt de noodzaak van openheid en eerlijkheid in de beginfasen van een relatie, vooral wanneer deze leidt tot een verbintenis zoals een huwelijk.
De betrokkenheid van sociale media in hun ontmoeting en het daaropvolgende huwelijk toont de invloed van moderne technologie op traditionele gebruiken en relaties.
Hoewel online platforms een hulpmiddel kunnen zijn om mensen te verbinden, brengen ze ook risico’s met zich mee wanneer identiteit en intenties niet transparant zijn.
Culturele en juridische implicaties
De culturele context van Indonesië, waar de islam een dominante rol speelt, maakt dit voorval extra gevoelig. De religieuze en sociale normen rondom huwelijk en genderidentiteit zijn streng, wat de complexiteit en de impact van deze situatie vergroot.
De man was niet alleen bedrogen op persoonlijk vlak, maar ook binnen de context van zijn religieuze en sociale verwachtingen.
De juridische gevolgen voor ‘Adinda’ zijn aanzienlijk. Door niet alleen te liegen over haar geslacht, maar ook plannen te hebben om de schoonfamilie te beroven, worden de misdaden ernstiger. De mogelijke vier jaar gevangenisstraf weerspiegelt de ernst waarmee de Indonesische wet dergelijke misdaden behandelt.
Emotionele gevolgen
Voor de man zijn de emotionele gevolgen enorm. Het vertrouwen in zijn partner, het geloof in de eerlijkheid van zijn huwelijk en de schok van het ontdekken van de waarheid zullen langdurige effecten hebben op zijn psychologisch welzijn.
Het is belangrijk dat hij steun krijgt van familie, vrienden en mogelijk professionele hulp om deze traumatische ervaring te verwerken.
Preventieve maatregelen
Dit incident benadrukt de noodzaak van preventieve maatregelen bij het aangaan van een huwelijk, vooral in situaties waar de partners elkaar voornamelijk via digitale middelen kennen. Het is essentieel om uitgebreide kennismakingsfasen te hebben en mogelijke partners goed te leren kennen voordat men zich verbindt.
Conclusie
Het verhaal van de Indonesische man en ‘Adinda Kanza’ is een
tragische herinnering aan de complexiteiten en gevaren die kunnen
ontstaan bij een gebrek aan eerlijkheid en transparantie in
relaties.
In een wereld waar sociale media en digitale communicatie steeds meer centraal staan in menselijke interacties, is het cruciaal om waakzaam te zijn en te streven naar open en eerlijke communicatie.
Terwijl ‘Adinda’ de consequenties van haar daden onder ogen moet zien, blijft de man achter met de taak om zijn vertrouwen en emotionele welzijn te herstellen.
@lyd20211 Dit is natuurlijk ook een risico met al dat transgedoe ….https://t.co/YR7tTAVMSV
— Antoinette Jarig (@cyberbabex) May 30, 2024
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.