Algemeen
Baby Michelle maakt verloskamer helemaal stil – 25 jaar later ziet ze er fantastisch uit!
In de loop der jaren hebben we verschillende geboorte@fwijkingen gezien, waarvan sommige minder vaak voorkomen dan andere. Deze variëren van fysieke tot ontwikkelingsgerelateerde uitdagingen en kunnen soms ernstige obstakels met zich meebrengen, zoals de noodzaak van operaties of andere intensieve medische zorg.
Ondanks deze uitdagingen hebben de meeste mensen die met deze aandoeningen zijn geboren, een opmerkelijke veerkracht getoond en een positieve kijk op het leven behouden. Een dergelijk inspirerend verhaal is dat van Michelle Kish, een vrouw die werd geboren met het zeldzame Hallermann-Streiff-syndr00m. Desondanks slaagt ze erin om volop van het leven te genieten en haar ongekende vreugde te delen met de wereld om haar heen.
Voor Mary en Brad Kish, een jong stel uit Illinois, was de verwachting rond de komst van hun dochter gevuld met opwinding en hoop. Mary’s zwangerschap verliep voorspoedig en de geboorte van hun nieuwe baby, Michelle Kish, leek aanvankelijk normaal te verlopen.
Echter, al snel na de geboorte werd het duidelijk dat Michelle een ongebruikelijke @fwijking had. Haar gezichtsstructuur was breder dan gemiddeld en ze vertoonde tekenen van haarverlies.
Bovendien werd haar neus beschreven als een kleine snavel, wat leidde tot de diagnose van het zeldzame Hallermann-Streiff-syndr00m.
De diagnose van Michelle’s @fwijking bracht verwarring met zich mee, zelfs onder doorgewinterde medische professionals. In het Children’s Memorial Hospital, waar Michelle ter wereld kwam, had niemand eerder persoonlijk een geval van het Hallermann-Streiff-syndr00m gezien.
De zeldzaamheid van haar @fwijking bracht een golf van zorgen en vragen met zich mee voor haar ouders. Mary herinnert zich hoe haar hart zonk toen de dokter de diagnose stelde, zich afvragend hoe ze voor hun kind zouden kunnen zorgen, gezien de zeldzaamheid van de genetische @fwijking.
Naast het Hallermann-Streiff-syndr00m heeft Michelle ook te maken met dwerggroei, wat haar leven verder compliceert en meer medische ondersteuning vereist.
Haar dagelijkse routine omvat het gebruik van een elektrische rolstoel, een gehoorapparaat, een sonde, een be@demingsapparaat en visuele hulpmiddelen. Ondanks deze uitdagingen heeft Michelle een opmerkelijke levenslust behouden en blijft ze stralen met haar vreugde voor het leven.
Het Hallermann-Streiff-syndr00m behoort tot de categorie van zeldzame @fwijkingen, met wereldwijd slechts 250 bekende gevallen. Mensen met dit syndr00m vertonen vaak kenmerken zoals een ongewoon gevormde schedel, dunne huid en haar, en tand@fwijkingen.
Sommige patiënten ervaren ook ademhalingsproblemen als gevolg van een kleinere bovenste luchtweg. Hoewel de oorzaak van het syndr00m nog niet volledig begrepen is, blijven onderzoekers zich inzetten om meer inzicht te krijgen in deze complexe @fwijking.
Het Hallermann-Streiff-syndr00m heeft Michelle er niet van weerhouden om haar dromen na te streven en haar leven ten volle te leven.
Naast haar passie voor muziek en haar liefde voor haar hond, koestert Michelle ambitieuze dromen voor de toekomst. Ze hoopt ooit kinderarts te worden, maar heeft ook interesse getoond in een carrière als modeontwerper of actrice. Haar vastberadenheid en positieve houding zijn een inspiratiebron voor velen die haar verhaal horen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.