Algemeen
Zoraya (28) heeft besloten een einddatum te stellen, het leven is te zwaar voor haar
Sinds haar achttiende heeft Zoraya Ter Beek contact met de GGD. Na talloze therapieën en medicatie heeft ze geconcludeerd dat het “leven niet lukt” en daarom heeft ze besloten een euthan*sietraject te starten.
Tot haar grote teleurstelling staat ze op een wachtlijst van
maar liefst 2,5 jaar.
Voor Zoraya staat het behouden van haar eigenwaarde voorop. Ze
vertelt aan RTL Nieuws dat ze haar uiterste best heeft gedaan.
“Eigenlijk wil ik niet weg, maar het leven lukt niet. Dan moet
je kiezen tussen z!ek oud worden of de eer aan jezelf houden.”
Haar verleden op school was getekend door hevig pesten, wat haar
somber maakte. “Als volwassene draag je dat ook nog met je
mee.”
De GGZ en therapie hebben haar geholpen om hiermee om te gaan.
Ondanks verbetering bleef ze echter suïcidaal. “Kijk, je leert
dingen wel een plekje geven, maar therapie is nu ook weer geen
wondermiddel. Dus, ja.”
Op haar 28e heeft Zoraya geen fysieke gezondheidsproblemen, maar
ze verlangt simpelweg naar het beëindigen van haar leven omdat ze
niet kan omgaan met haar psychische lijden.
Ze heeft contact gezocht met het Expertisecentrum Euth*nasie,
nadat haar eigen huisarts en psychiater weigerden betrokken te zijn
bij haar traject vanwege de complexiteit ervan. Zoraya begrijpt hun
standpunt wel en zegt, “Het zijn ook gewoon mensen, he.”
Maar het blijkt niet eenvoudig om uit het leven te stappen,
zoals Zoraya zelf heeft ondervonden. De wachttijd hangt af van de
diagnose en de regio waar iemand woont.
Zoraya was zich bewust van de wachttijd, die online werd
vermeld. Na twee jaar had ze nog steeds niets gehoord.
Telefonisch kreeg ze te horen dat ze nog minstens twee tot zes
maanden extra moest wachten. Ondanks dit bleef ze haar dagelijkse
bezigheden voortzetten, zoals boodschappen doen en naar de
sportschool gaan. “Het leven gaat gewoon door, het kan niet op
pauze,” zegt ze.
Toch is de lange wachttijd moeilijk, vooral vanwege de
voortdurende onzekerheid. “Het is 2,5 jaar afvragen: waar doe ik
het voor. Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het vol te houden
is.”
Bovendien voldoet Zoraya niet aan de zes wettelijke eisen voor
euth*nasie bij psychisch lijden, wat betekent dat ze een afwijzing
kan verwachten. Ze geeft echter aan dat als dit gebeurt, ze het
waarschijnlijk zelf zal proberen.
Ze heeft nooit getwijfeld om door te zetten, ondanks de
bezorgdheid van haar omgeving dat ze het misschien niet zou
volhouden.
In die 2,5 jaar moest ze hen regelmatig geruststellen dat ze
geen impulsieve beslissing zou nemen en geduldig zou wachten op het
traject.
Inmiddels heeft Zoraya het eerste gesprek gehad en voelt ze zich
weer gelukkig, hoewel dit samenviel met het 0verlijden van een
vriendin door euth*nasie.
Ze moet echter nog tal van gesprekken voeren die zes tot twaalf
maanden kunnen duren, en daarna wordt haar leven binnen zes weken
beëindigd.
Tot die tijd probeert ze te genieten van de momenten die ze
heeft. “Ik vind het leuk om koffie te drinken met mijn vriend en
bezoek te krijgen van vrienden.”
Ze kan nog lachen en plezier hebben met anderen. Hoewel ze haar
favoriete datum om naar het hiernamaals te gaan niet deelt, is één
ding zeker: ze wil Kerstmis nog vieren omdat ze er dol op is.
Algemeen
De vrouw van René Karst ontdekte een blauwe plek op zijn hals na zijn overlijden: ‘Wat is hier echt gebeurd?’
Het nieuws sloeg vrijdagochtend in als een mokerslag. René Karst, de 59-jarige volkszanger die bij velen bekendstond als een bron van vrolijkheid en warmte, werd door zijn vrouw levenloos in bed aangetroffen. Wat een gewone ochtend had moeten zijn, veranderde in een moment dat het leven van zijn naasten voorgoed tekende. Familie, vrienden en fans werden geconfronteerd met een verlies dat niemand had zien aankomen.
Geen enkel voorteken
Het management van René Karst bevestigde het nieuws later aan RTL Boulevard en benadrukte dat er geen enkele aanwijzing was dat er iets ernstigs speelde. Integendeel: tot aan de avond ervoor was er nog normaal contact geweest. “Er was totaal geen signaal dat er iets zou gebeuren in zijn slaap,” liet een woordvoerder weten. Juist dat maakt de gebeurtenis voor velen zo moeilijk te bevatten.
René stond bekend als iemand die volop in het leven stond. Hij maakte plannen, had energie en was betrokken bij zijn werk en de mensen om hem heen. Dat hij er plotseling niet meer is, voelt voor velen onwerkelijk.
Een vondst die vragen oproept
Wat het verdrietige nieuws nog complexer maakt, is een detail dat later bekend werd. Zijn vrouw ontdekte na het aantreffen van René een opvallende blauwe plek in zijn hals. Die constatering zorgde vrijwel direct voor onrust en verwarring.
“Het roept meteen vragen op,” vertelt een bron uit de directe omgeving van de familie. “Iedereen vraagt zich af wat hier precies is gebeurd.” Die ene observatie heeft het rouwproces extra beladen gemaakt. Waar het verlies op zichzelf al zwaar is, zorgt deze onzekerheid voor een extra laag van spanning en verdriet.
Verdriet en ongeloof
Binnen de familie en vriendenkring heerst vooral ongeloof. René was niet iemand die bekendstond om ernstige gezondheidsproblemen. Volgens het management oogde hij fit, vrolijk en betrokken. “Hij was een ontzettend sympathieke knuffelbeer,” werd gezegd. “Iemand die alles uit het leven wilde halen. En juist die persoon moeten zij nu missen.”
Die woorden schetsen het beeld dat velen van hem hadden: een warme persoonlijkheid, toegankelijk en oprecht. Iemand die plezier bracht, niet alleen met zijn muziek, maar ook met zijn aanwezigheid.
Een leegte in de muziekwereld
Met het wegvallen van René Karst verliest de Nederlandse muziekwereld een artiest die voor veel mensen stond voor ontspanning, humor en saamhorigheid. Hij was vooral geliefd om zijn carnavals- en feestnummers, die op talloze feesten en evenementen klonken.
Nummers als Atje voor de sfeer en Liever te dik in de kist groeiden uit tot klassiekers binnen het genre. Ze werden niet alleen meegezongen, maar ook geassocieerd met gezelligheid, vriendschap en het even loslaten van zorgen.
René wist als geen ander hoe hij mensen kon verbinden. Zijn optredens waren zelden afstandelijk; hij zocht contact, maakte grapjes en zorgde ervoor dat iedereen zich welkom voelde.
Speculatie en voorzichtigheid
Het nieuws over de blauwe plek op zijn hals leidde vrijwel direct tot speculatie, vooral online. Toch benadrukken mensen rondom de familie dat terughoudendheid belangrijk is. Zonder conclusies te trekken, wordt nu vooral gezocht naar duidelijkheid.
De politie heeft inmiddels aangegeven onderzoek te willen doen om volledig helder te krijgen wat de oorzaak is geweest. Dat onderzoek moet antwoorden geven op vragen die nu nog onbeantwoord blijven. Voor de nabestaanden is dat een noodzakelijke stap, hoe pijnlijk ook.
Wachten op duidelijkheid
Voorlopig is het afwachten wat het onderzoek zal uitwijzen. Dat wachten is zwaar. Niet weten wat er precies is gebeurd, kan het rouwproces vertragen of bemoeilijken. Tegelijk hopen velen dat duidelijkheid, wat die ook moge zijn, uiteindelijk rust kan brengen.
In de tussentijd proberen familie en vrienden elkaar vast te houden. De steunbetuigingen stromen binnen, zowel privé als via sociale media. Fans delen herinneringen aan optredens, ontmoetingen en momenten waarop René hen liet lachen.
Meer dan een artiest
Voor veel mensen was René Karst meer dan alleen een zanger. Hij was een vertrouwd gezicht, een stem die hoorde bij feesten, maar ook bij moeilijke tijden waarin een vrolijk nummer even verlichting kon geven. Zijn muziek was eenvoudig, maar oprecht, en juist dat maakte hem geliefd.
Collega-artiesten reageren aangeslagen. Sommigen spreken over de onverwachte leegte die hij achterlaat, anderen over de warmte die hij altijd uitstraalde. Het zijn reacties die laten zien hoeveel impact hij had binnen en buiten de muziekindustrie.
Een persoonlijk verlies
Voor zijn vrouw en familie is het verlies natuurlijk het grootst. Achter de artiest stond een partner, een familielid, iemand met wie plannen werden gemaakt en herinneringen werden gedeeld. Dat persoonlijke verdriet speelt zich grotendeels buiten het zicht van het publiek af, maar wordt door velen gerespecteerd.
De wens vanuit de omgeving is duidelijk: ruimte en rust voor de nabestaanden, terwijl het onderzoek zijn werk doet.
De kracht van herinnering
In tijden van onzekerheid en verdriet grijpen mensen vaak terug op herinneringen. Muziek speelt daarin een belangrijke rol. De nummers van René Karst zullen ongetwijfeld nog vaak klinken, niet alleen op feesten, maar ook als eerbetoon.
Zijn liedjes vertellen misschien geen complexe verhalen, maar ze dragen een gevoel uit: samen zijn, lachen, even alles vergeten. Dat gevoel blijft, ook nu hij er zelf niet meer is.
Een periode van stilte en vragen
De komende periode zal in het teken staan van afscheid nemen en het verwerken van wat is gebeurd. Tegelijk blijft er die ene vraag die boven alles hangt: wat is er precies gebeurd in die nacht?
Zolang daar geen antwoord op is, blijft het verhaal onvolledig. Maar wat wel vaststaat, is dat René Karst een blijvende indruk heeft achtergelaten. Niet alleen met zijn muziek, maar vooral met wie hij was als mens.
Blijvende impact
Voor velen voelt het alsof er plots een vertrouwde stem is verstomd. Een artiest die stond voor plezier en lichtheid, werd onverwacht uit het leven weggerukt. De combinatie van verdriet, verwarring en vragen maakt deze gebeurtenis extra zwaar.
Terwijl het onderzoek loopt en de familie probeert een weg te vinden door deze moeilijke periode, blijft één ding overeind: de herinnering aan René Karst als een warme, levenslustige persoonlijkheid. Iemand die mensen samenbracht, en die nu gemist wordt door velen.