Algemeen
Vrouw sleept haar ouders voor de rechter: “Ze hebben me zonder toestemming geboren laten worden”
Wij waren niet bekend met Kass Theaz, maar deze vrouw schijnt een sensatie te zijn op TikTok, het populaire platform voor jongeren waar tegenwoordig ook ouderen gebruik van maken. Hoe dan ook, Kass lijkt niet zo lekker in haar vel te zitten.
In een video beweert ze dat ze haar eigen ouders heeft
aangekla*gd omdat ze zonder haar toestemming op de wereld is gezet.
Ze wil dit graag verduidelijken.
“Dus mijn ouders, tegen wie ik een r*chtszaak heb aangespannen,
hebben bijgedragen aan mijn conceptie. En mijn moeder, die me heeft
opgevoed, heeft me ter wereld gebracht.
Daarom wil ik haar voor de r*chter brengen, omdat ik er niet mee
heb ingestemd om hier te zijn.”
“Werken”
“Ik wist niet dat ik zou moeten opgroeien en werken om mezelf te
onderhouden. En ik heb er gewoon niet mee ingestemd.
Ze hebben niet geprobeerd contact met me op te nemen voordat ik
werd geboren om te zien of ik hier wel wilde zijn, en daarom heb ik
ze aangekla*gd.”
“Ik maak het mijn levensmissie om kinderen te leren hoe ze hun
ouders kunnen aankl*gen, zodat ze niet hoeven te werken.”
Zelf ook kinderen
Haar volgers vonden het al een bizar verhaal, maar werden nog meer
verrast toen Kass onthulde dat ze zelf ook kinderen heeft.
Deze kinderen heeft ze echter niet zelf verwekt, maar ethisch
verantwoord verkregen door adoptie. Kass is van mening dat
adopteren beter is.
“Adopteren is anders dan baren. Nu is het niet mijn sch*ld dat
ze hier zijn. Ik probeer gewoon een goed mens te zijn, snap
je?”
Veel reacties
De video heeft veel reacties opgeleverd. Mensen kunnen het
nauwelijks geloven en gaan massaal met elkaar in discussie.
Iemand schrijft bijvoorbeeld: “Dit is te gek voor woorden, maar
in het hedendaagse Amerika zou ze wel eens gelijk kunnen krijgen en
er flink aan kunnen verdienen.”
Grap
Nadat ook The New York Post aandacht besteedde aan het verhaal,
besluit Kass bekend te maken dat het allemaal een grap was.
“Ik dacht dat het wel duidelijk was dat het een grap was. Ik
vind het grappig. Mensen maken zich overal druk om. Het laat zien
hoe weinig mensen onderzoek doen voordat ze reageren.”
Hoewel Kass Theaz haar video nu onthult als een grap, heeft het
veel reacties en discussie teweeggebracht. Het incident werpt
echter wel een interessant licht op de grenzen van humor en de
gevolgen van misle*dende informatie in de online wereld.
Het is een voorbeeld van hoe snel informatie zich verspreidt en
hoe gemakkelijk mensen conclusies trekken zonder de feiten te
controleren.
Het laat zien hoe belangrijk het is om kritisch te blijven en niet klakkeloos alles te geloven wat op sociale media wordt gedeeld.
@isatandstared Replying to @JCNCLP
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.