Algemeen
Onze gedachten zijn momenteel bij José Hoebee: ‘Geef hem terug aan mij’
José Hoebee (71) leeft al dertien jaar met intens gemis: “Het is nooit weggegaan”
Dertien jaar na het afscheid van haar grote liefde Will is het verdriet voor José Hoebee nog altijd even voelbaar. De zangeres, bekend van de succesvolle meidengroep Luv’, vertelt in een openhartig gesprek met Story dat het gemis haar nooit heeft losgelaten. Ondanks de tijd die is verstreken, blijft de impact van het verlies diep verweven in haar dagelijks leven.
“Je leert ermee leven,” zegt José, “maar het gaat nooit voorbij.” Het zijn woorden die veel mensen zullen herkennen, maar die bij haar extra zwaar wegen. De muziek, de herinneringen en de plekken die ze deelt met haar verleden zorgen ervoor dat het gevoel steeds opnieuw wordt aangeraakt.
Terugkeer in de schijnwerpers roept herinneringen op
Onlangs verscheen José weer in het openbaar tijdens de albumpresentatie van Luv’ in Hilversum. Het was een zeldzaam moment, want de zangeres heeft zich de afgelopen jaren grotendeels teruggetrokken uit de publiciteit. De locatie riep meteen emoties op.
“De laatste keer dat ik hier was, was samen met Will,” vertelt ze. Die gedachte kwam hard binnen. Sinds zijn heengaan in 2012 heeft José bewust gekozen voor een rustiger leven, weg van de hectiek en de druk van het publieke bestaan.
Dagelijkse pijn, lichamelijk en mentaal
Wat opvalt in haar verhaal, is hoe open ze spreekt over de klachten die haar dagelijks vergezellen. Niet alleen emotioneel, maar ook fysiek ervaart José nog altijd pijn.
“Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat heb ik pijn,” zegt ze zonder omwegen. Die pijn is niet altijd zichtbaar, maar wel constant aanwezig. Het is een combinatie van spanning, gemis en jarenlange belasting die zich heeft vastgezet in haar lichaam.
Een tic als uitlaatklep van innerlijke spanning
Het langdurige verdriet heeft ook lichamelijke uitingen gekregen. José vertelt dat ze een tic heeft ontwikkeld waarbij ze voortdurend op haar lip bijt. “Het is iets wat ik niet kan stoppen,” legt ze uit. “Ik slik mijn lippen door mijn tanden heen.”
Het is een teken van innerlijke spanning, iets wat haar lichaam doet wanneer woorden ontbreken. Ze ziet het zelf niet als iets dramatisch, maar als een manier waarop haar lijf reageert op wat ze vanbinnen meedraagt.
Emoties die geen uitweg vinden
Opvallend is dat José vertelt dat ze nooit huilt. Niet als kind, niet later, en zelfs niet na het afscheid van Will. “Ik heb in mijn hele leven nog nooit gehuild,” zegt ze. Ook bij het kijken van emotionele films blijven de tranen uit. “Zelfs niet één traan.”
Dat betekent niet dat ze niets voelt — integendeel. Het verdriet is er, maar het vindt geen klassieke uitweg. Voor haar zit rouw niet in tranen, maar in stilte, spanning en een voortdurend aanwezig gemis.
Moederschap als lichtpunt
Te midden van alles is er ook iets waar José zichtbaar van geniet: haar rol als moeder. Haar zoon Tim is twee jaar geleden getrouwd met een Italiaanse vrouw, Carlotta, en dat maakt haar trots.
Of ze al nadenken over kinderen, weet José niet. En dat is een bewuste keuze. “Daar vraag ik niet naar,” zegt ze. “Ik weet hoe pijnlijk die vraag kan zijn.”
Een gevoelig onderwerp dat ze respecteert
José weet uit eigen ervaring hoe belastend vragen over kinderen kunnen zijn. Lange tijd dacht ze zelf dat ze geen kinderen zou kunnen krijgen. “Hoe langer het duurde, hoe vaker mensen het vroegen,” vertelt ze.
Die herinnering zit diep. Daarom wil ze haar zoon en schoondochter die druk niet opleggen. “Dat wil ik Tim en Carlotta niet aandoen.” Het is een vorm van empathie die laat zien hoe bewust ze met gevoelens van anderen omgaat.
Nieuw album van Luv’ brengt verleden en heden samen
Een paar weken geleden bracht Luv’ een nieuw album uit, waarop hun bekende hits in een modern jasje zijn gestoken. José Hoebee en Marga Scheide hopen met deze herinterpretaties ook een jongere generatie te bereiken.
Voor José voelt het project als een eerbetoon aan wat ooit was, zonder te blijven hangen in nostalgie. Het is muziek die haar carrière markeert, maar ook verbonden is met een leven vol herinneringen.
Afwezigheid van Patty Brard
Opvallend bij de albumpresentatie was de afwezigheid van Patty Brard, jarenlang een vast gezicht binnen Luv’. Of ze gemist werd, blijft een open vraag.
José reageert nuchter: “Tja, wat is missen hè?” Marga Scheide vult aan dat de wegen al sinds 1980 anders zijn gelopen. “Uiteindelijk is het nu afgesloten. Prima. Ieder zijn eigen kant weer op.”
Het zijn woorden zonder rancune, maar ook zonder sentiment. Een constatering van hoe dingen soms simpelweg lopen.
Een leven dat kleiner, maar niet leeg is
Het leven van José Hoebee is door de jaren heen kleiner geworden. Minder optredens, minder media, minder drukte. Maar leeg is het niet. Het wordt gevuld met herinneringen, routines, haar zoon en momenten van rust.
Ze draagt haar verleden met zich mee, niet als last die ze van zich af wil schudden, maar als onderdeel van wie ze is geworden.
Verdriet kent geen einddatum
Wat haar verhaal zo raakt, is de eerlijkheid over tijd. Dertien jaar is een lange periode, maar voor José voelt het gemis niet als iets dat slijt. “Het is nooit weggegaan,” zegt ze.
Daarmee doorbreekt ze een hardnekkig idee dat tijd alles heelt. Soms verandert verdriet van vorm, maar verdwijnt het niet.
Kwetsbaar, maar krachtig
Ondanks alles straalt José geen bitterheid uit. Haar woorden zijn rustig, beheerst en zonder drama. Ze vertelt niet om medelijden op te roepen, maar om eerlijk te zijn.
Die kwetsbaarheid maakt haar verhaal krachtig. Niet als zangeres van een succesvolle groep, maar als mens.
Een stem die blijft, ook zonder spotlights
José Hoebee hoeft niet voortdurend in de schijnwerpers te staan om gehoord te worden. Haar verhaal, haar muziek en haar eerlijkheid zorgen ervoor dat ze blijft raken — misschien nu wel meer dan ooit.
Het nieuwe album van Luv’ laat zien dat haar stem er nog steeds is. En haar woorden laten zien dat sommige liefdes nooit verdwijnen, hoe stil het ook wordt om je heen.
