Algemeen
Triest nieuws uit het ziekenhuis over de ernstige gezondheidsproblemen van Catherine Keyl (79)
De komende maanden viert Catherine Keyl een bijzondere mijlpaal: haar tachtigste verjaardag. Een leeftijd die ze zelf nooit als vanzelfsprekend heeft gezien. In een openhartig interview met weekblad Story blikt de bekende televisiepresentatrice terug op een jaar dat haar zowel fysiek als mentaal tot het uiterste dreef. Het werd een periode van pijn, onzekerheid en confrontatie, maar uiteindelijk ook van herstel, discipline en hernieuwde kracht.
Een lichaam dat plots niet meer meewerkte
Het afgelopen jaar werd voor Catherine volledig gedomineerd door ernstige gezondheidsklachten. Ze kampte met een zware hernia die haar dagelijkse leven ingrijpend veranderde. “Ik was slecht ter been en had overal pijn,” vertelt ze zonder omwegen. Simpele handelingen werden uitdagingen, bewegen voelde als een obstakel en haar zelfstandigheid kwam onder druk te staan.
Voor iemand die altijd actief is geweest, zowel professioneel als privé, was dat een harde klap. Catherine beschrijft hoe ze op momenten het gevoel had dat haar wereld kleiner werd. “Ik was er echt van overtuigd dat ik nooit meer zou kunnen reizen,” zegt ze. Dat vooruitzicht raakte haar diep, omdat reizen voor haar altijd symbool heeft gestaan voor vrijheid, nieuwsgierigheid en levenslust.
Angst voor blijvende beperkingen
De pijn en de beperkte mobiliteit brachten niet alleen fysieke ongemakken met zich mee, maar ook mentale onzekerheid. De vraag of het ooit nog beter zou worden, hing voortdurend boven haar hoofd. “Het voelde alsof sommige dingen voorgoed voorbij waren,” erkent ze. Die gedachte alleen al maakte de periode zwaar.
Voor Catherine, die jarenlang gewend was om voor de camera sterk en zelfverzekerd te zijn, was dit een confrontatie met een andere kant van het leven. Een kant waarin controle niet vanzelfsprekend is en waarin je afhankelijk kunt worden van artsen, behandelingen en tijd.
Keerpunt door discipline en doorzettingsvermogen
Toch bleef Catherine niet in die wanhoop hangen. Ze besloot, ondanks de pijn en de beperkingen, alles op alles te zetten om te herstellen. “Ik ben er weer bovenop gekomen dankzij hard werken en toewijding,” zegt ze. Dat herstel kwam niet vanzelf en ook niet snel. Het vroeg discipline, geduld en een strakke routine.
Ze begon intensief te werken aan haar fysieke conditie, onder begeleiding van professionals. Sportscholen werden opnieuw een vaste plek in haar week, net als een fysiopraktijk waar ze trainde met mensen die, net als zij, extra ondersteuning nodig hadden vanwege blessures of gezondheidsproblemen. “Als ik een week niet ben geweest, voel ik dat direct in mijn lichaam,” vertelt ze. Regelmatig bewegen is voor haar geen luxe meer, maar een absolute noodzaak.
Beweging als levenslijn
De rol van beweging in haar herstel kan nauwelijks worden overschat. Catherine benadrukt dat ze niet alleen trainde om sterker te worden, maar ook om vertrouwen terug te krijgen in haar lichaam. “Je moet je lichaam opnieuw leren vertrouwen,” legt ze uit. “Dat gaat niet in één keer.”
Ze merkte dat elke kleine vooruitgang, hoe bescheiden ook, haar motivatie versterkte. Het gevoel dat ze zelf invloed kon uitoefenen op haar herstel gaf haar kracht. Bewegen werd daarmee niet alleen een fysiek, maar ook een mentaal medicijn.
Openheid als steun voor anderen
De reden dat Catherine nu zo open spreekt over deze periode, is bewust. Ze wil anderen die met soortgelijke tegenslagen te maken hebben, laten zien dat ze niet alleen staan. “De wanhoop die ik voelde wilde ik bij hen wegnemen,” zegt ze eerlijk.
Ze beseft dat haar bekendheid haar een podium geeft, en dat ze dat ook op deze manier kan inzetten. Door haar verhaal te delen, hoopt ze dat mensen zich herkennen en moed putten uit het feit dat herstel mogelijk is, zelfs als het uitzichtloos lijkt.
Een verjaardag die voelt als een cadeau
Dat Catherine binnenkort tachtig wordt, ervaart ze zelf als een bonus. “Ik heb er geen seconde rekening mee gehouden dat ik die leeftijd zou halen,” vertelt ze. Toen ze dertig was, vond ze zichzelf al oud, zegt ze lachend. “En nu word ik 80, maar zo voel ik me helemaal niet.”
Ze benadrukt dat leeftijd voor haar vooral een getal is. Hoe ze zich voelt, wordt veel meer bepaald door haar mentale houding, haar sociale leven en haar nieuwsgierigheid. “Ik heb veel jongere vrienden en vriendinnen,” legt ze uit. “Dat houdt me jong.”
Leeftijd en vooroordelen
Catherine is uitgesproken over hoe de samenleving met leeftijd omgaat. Ze vindt dat mensen vaak te snel in hokjes worden geplaatst zodra ze een bepaalde leeftijd bereiken. “Er is veel leeftijdsdiscriminatie,” stelt ze. Vooral het idee dat mensen automatisch moeten stoppen met werken na hun 67ste, vindt ze onlogisch.
“Als je na je 67ste nog elke dag met plezier naar je werk gaat, waarom zou je daar dan mee moeten stoppen?” vraagt ze zich hardop af. Voor haar is stoppen geen doel op zich. Zolang ze zich goed voelt en energie haalt uit wat ze doet, ziet ze geen reden om stil te gaan zitten.
Nog lang niet klaar
Pensioenplannen heeft Catherine dan ook niet. Ze voelt zich nog steeds betrokken, nieuwsgierig en gemotiveerd. De moeilijke periode van het afgelopen jaar heeft haar dat alleen maar duidelijker gemaakt. Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid, maar juist daarom wil ze alles uit het leven blijven halen wat erin zit.
Ze ziet haar herstel niet als een eindpunt, maar als een nieuw begin. Een fase waarin ze bewuster met haar lichaam omgaat, beter luistert naar signalen en haar grenzen respecteert — zonder haar levenslust te verliezen.
Een boodschap die verder reikt dan haar eigen verhaal
Met haar openhartigheid laat Catherine Keyl zien dat veerkracht geen leeftijd kent. Haar verhaal gaat niet alleen over een hernia of lichamelijk herstel, maar over omgaan met tegenslag, opnieuw vertrouwen opbouwen en jezelf niet laten definiëren door beperkingen.
Ze bewijst dat zelfs na een periode van pijn en onzekerheid ruimte kan ontstaan voor groei en nieuwe energie. Dat maakt haar verhaal niet alleen persoonlijk, maar ook inspirerend voor een breed publiek.
Levenslust als kompas
Wat uiteindelijk overeind blijft, is haar levenslust. Catherine straalt uit dat het leven, hoe grillig soms ook, altijd de moeite waard blijft om voor te vechten. “Het is nooit te laat,” lijkt haar boodschap te zijn. Niet om te werken aan je gezondheid, niet om actief te blijven en zeker niet om te genieten.
Met haar verhaal laat Catherine Keyl zien dat ouder worden geen achteruitgang hoeft te betekenen. Soms is het juist een fase waarin je, na alles wat je hebt meegemaakt, sterker en bewuster in het leven staat dan ooit tevoren.
Na dagen van sneeuw, vorst en chaos staat Nederland vanavond en vannacht opnieuw een spannend weermoment te wachten. Een nieuw neerslaggebied trekt over het land en brengt een combinatie van regen, sneeuw en vooral ijzel met zich mee. Juist die ijzel maakt de situatie verraderlijk en potentieel gevaarlijk. Daarom heeft het KNMI code oranje afgekondigd voor vrijwel het hele land. Alleen Zeeland blijft vooralsnog buiten deze zwaarste waarschuwing.
Ook Rijkswaterstaat trekt aan de bel. De boodschap is ongebruikelijk scherp: ga morgenochtend niet de weg op, tenzij het écht niet anders kan. Wie thuis kan werken, wordt dringend verzocht dat ook te doen. De komende uren en het begin van de ochtendspits beloven namelijk bijzonder riskant te worden.
Laatste winterstuiptrekking
Na vanavond lijkt er eindelijk een einde te komen aan het winterweer dat Nederland de afgelopen week in zijn greep hield. Sneeuwduinen, vastgelopen treinen, gladde wegen en gestrande automobilisten bepaalden dagenlang het nieuws. Maar voordat de dooi definitief inzet, moet het land nog één keer door een lastige overgangsfase heen. Juist die overgang – van vorst naar regen – is berucht om zijn gevaarlijkheid.
Het is precies die situatie die zich nu voordoet. De bovenlucht warmt op, terwijl het wegdek op veel plekken nog onder het vriespunt ligt. Regen die daarop valt, bevriest direct en verandert straten, snelwegen en fietspaden in spiegelgladde oppervlakken.
Code oranje voor 11 provincies
Het KNMI heeft daarom code oranje uitgegeven voor maar liefst elf provincies. Dat betekent dat er sprake is van gevaarlijk weer met mogelijk grote impact op het dagelijks leven. Zeeland vormt de uitzondering, omdat daar de temperatuur al eerder boven nul uitkomt en de kans op bevriezing van regen aanzienlijk kleiner is.
Code oranje wordt niet lichtvaardig afgegeven. Het is een signaal dat de omstandigheden serieus zijn en dat extra voorzichtigheid geboden is. In dit geval draait alles om ijzel, een van de meest onderschatte maar gevaarlijkste winterse verschijnselen.
Vanavond: regen op een bevroren ondergrond
Vanavond zien we een duidelijke tweedeling in het land. In het oosten vriest het nog enkele graden, terwijl het kwik in het westen en zuiden langzaam richting het vriespunt stijgt. In Zeeland wordt het zelfs alweer 1 à 2 graden boven nul. Daar valt op dit moment al regen, zonder dat die direct bevriest.
In het westen van het land beginnen eveneens de eerste regendruppels te vallen. Het probleem: de wegen zijn daar nog ijskoud na meerdere nachten van vorst. Dat zorgt voor verraderlijke gladheid, die niet altijd zichtbaar is. Het lijkt nat, maar is in werkelijkheid spekglad.
Wind maakt het extra onstuimig
Alsof dat nog niet genoeg is, laat ook de wind zich vanavond nadrukkelijk voelen. Vooral in de kustgebieden worden stevige windstoten verwacht. Volgens weerdeskundigen kunnen die snelheden halen van 60 tot 70 kilometer per uur. Dat maakt het niet alleen onaangenaam, maar ook lastiger om controle te houden over voertuigen – zeker op gladde wegen.
De combinatie van regen, ijzel en wind zorgt voor een situatie waarin zelfs ervaren weggebruikers verrast kunnen worden. Eén verkeerde stuurbeweging of remactie kan al voldoende zijn om grip te verliezen.
Naarmate de avond vordert: toenemende gladheid
In de tweede helft van de avond neemt de gladheid verder toe. Dat heeft alles te maken met de temperatuur van het wegdek, die op veel plekken nog steeds onder nul ligt. Zelfs als de luchttemperatuur langzaam stijgt, duurt het vaak uren voordat asfalt en beton daadwerkelijk opwarmen.
Daarom wordt het juist later op de avond en in de nacht steeds gevaarlijker. Regen die blijft vallen, blijft aanvriezen. In Zeeland gebeurt dat niet of nauwelijks, wat verklaart waarom daar geen code oranje geldt. Elders breidt de ijzel zich juist verder oostwaarts uit.
Nog wat sneeuw, dan regen
In het noorden, midden en oosten van het land kan eerst nog wat sneeuw vallen. Alsof de afgelopen dagen nog niet genoeg waren. Die sneeuw is meestal van korte duur en gaat later over in regen. Maar ook dat overgangsmoment is riskant: smeltende sneeuw en regen die bevriest, maken het extra glad.
Zeker op plekken waar niet of minder wordt gestrooid – zoals woonwijken, stoepen, fietspaden en parkeerterreinen – kan het spekglad worden. Maar ook op doorgaande wegen is het oppassen geblazen. Zout werkt namelijk minder goed bij aanhoudende ijzel.
Oproep: blijf thuis als het kan
Rijkswaterstaat is daarom helder in zijn advies. Wie niet per se de weg op hoeft, kan dat beter laten. Voor mensen met essentiële beroepen is dat niet altijd een optie, maar voor kantoormedewerkers geldt: thuiswerken is nu de veiligste keuze.
Voor wie toch moet rijden, gelden extra adviezen:
-
Neem ruim de tijd
-
Houd grote afstand
-
Vermijd abrupte stuur- en rembewegingen
-
Wees extra alert op bruggen, viaducten en op- en afritten
Ook fietsers en voetgangers lopen risico. Een ogenschijnlijk nat trottoir kan verraderlijk glad zijn.
Hoe lang houdt de gladheid aan?
In de westelijke Randstad verdwijnt de gladheid waarschijnlijk aan het begin van de nacht, zodra de temperatuur daar voldoende boven nul komt. Later in de nacht geldt dat ook voor het oosten van de Randstad.
Toch is het gevaar daarmee niet meteen geweken. Tot het begin van de ochtend kan in het oosten van Noord-Holland, Utrecht, Brabant en Limburg nog steeds gladheid voorkomen. Vooral in landelijke gebieden en op minder bereden wegen blijft het opletten.
Daarna: opluchting
Het goede nieuws is dat dit waarschijnlijk de laatste grote winterse hindernis is van deze periode. Na de nacht zet de dooi door en verdwijnen sneeuw en ijs geleidelijk. Maar de overgangsfase – juist deze avond en nacht – is cruciaal.
De boodschap is duidelijk: onderschat deze situatie niet. Ijzel zorgt ieder jaar weer voor ongelukken, juist omdat het zo plots en onzichtbaar is. Wie voorzichtig is, thuisblijft waar mogelijk en het weer serieus neemt, helpt niet alleen zichzelf, maar ook anderen veilig door deze laatste winterse beproeving heen.