Algemeen
Eindelijk duidelijkheid: DIT is de echte reden van annuleringen en vertragingen op Schiphol
De winter heeft Nederland opnieuw in zijn greep en Luchthaven Schiphol bevindt zich voor de zoveelste keer in een staat van ontregeling. Sneeuw, lage temperaturen en gladheid zorgen ervoor dat het vliegverkeer nauwelijks op gang komt. Maatschappijen als KLM zien zich genoodzaakt om massaal vluchten te schrappen, tot frustratie van reizigers die soms al uren of zelfs dagen in onzekerheid verkeren. De grote vraag die bij velen leeft: hoe kan het dat Nederland bij een beetje sneeuw zo vastloopt, terwijl in andere landen met zwaardere winters het vliegverkeer grotendeels doorgaat?
Massale annuleringen en onzekerheid voor reizigers
Wie vandaag moest vliegen via Schiphol, kreeg te maken met grote onzekerheid. In totaal stonden er ongeveer 1.200 aankomende en vertrekkende vluchten gepland. Uiteindelijk werd meer dan de helft daarvan geschrapt: zo’n 700 vluchten gingen niet door. Dat betekent duizenden gestrande reizigers, overvolle vertrekhallen en een stroom aan teleurgestelde vakantiegangers en zakenreizigers.
Volgens Schiphol zelf is de situatie nog niet direct voorbij. Ook in de komende dagen blijft de kans groot dat vluchten worden vertraagd of geannuleerd. Het winterweer houdt aan en de luchthaven kan het tempo simpelweg niet bijbenen. Voor veel reizigers voelt het als een déjà vu: opnieuw chaos, opnieuw onduidelijkheid en opnieuw lange wachttijden.
Beperkt landen en uitwijken naar het buitenland
Een woordvoerder van Schiphol laat weten dat vliegtuigen pas later op de dag weer mondjesmaat konden landen. Zelfs toen was de capaciteit sterk beperkt. Vluchten die niet veilig konden landen, weken uit naar luchthavens in onder meer Brussel en Düsseldorf. Dat klinkt als een praktische oplossing, maar levert in de praktijk extra problemen op. Reizigers belanden ver van hun eindbestemming en moeten zelf zien hoe ze alsnog in Nederland komen.
Bovendien zorgt dit voor een domino-effect. Vliegtuigen die elders landen, staan niet op de juiste plek voor volgende vluchten. Crews raken verspreid over verschillende luchthavens en schema’s lopen volledig in de soep. Wat begint als een weersprobleem, groeit zo uit tot een logistieke nachtmerrie.
Waarom gaat het in andere landen wel goed?
Op sociale media en in buitenlandse media klinkt verbazing. In Scandinavië, Canada en delen van Oost-Europa is sneeuw een vast onderdeel van het winterseizoen. Daar stijgen vliegtuigen vaak gewoon op bij omstandigheden die in Nederland tot volledige stilstand leiden. Dat roept de vraag op: waarom kan het daar wel en hier niet?
Volgens Schiphol is het antwoord complexer dan “Nederland is slecht voorbereid”. Het heeft te maken met een combinatie van infrastructuur, personeelsbezetting en klimaatverwachtingen. In landen waar sneeuw de norm is, zijn luchthavens structureel ingericht op langdurige winterse omstandigheden. In Nederland komt zware sneeuwval minder vaak voor, waardoor systemen en bezetting daar niet permanent op zijn afgestemd.
De sneeuwvloot: veel voertuigen, beperkte capaciteit
Schiphol beschikt over een zogenoemde sneeuwvloot van ongeveer 70 voertuigen. Deze machines zijn bedoeld om start- en landingsbanen sneeuw- en ijsvrij te maken. Dat klinkt indrukwekkend, maar in de praktijk blijkt het onvoldoende om bij aanhoudende sneeuwval alles tegelijk bij te houden.
Daarnaast speelt personeelscapaciteit een cruciale rol. Voertuigen alleen zijn niet genoeg; ze moeten ook bestuurd worden. En juist daar wringt het. Er zijn simpelweg niet genoeg mensen beschikbaar om alle voertuigen continu in te zetten. Het gevolg is dat banen en platforms niet snel genoeg kunnen worden vrijgemaakt, waardoor het vliegverkeer stilvalt of slechts mondjesmaat kan doorgaan.
Ontdooien van vliegtuigen kost tijd
Naast het vrijmaken van de banen moeten vliegtuigen ook ijsvrij worden gemaakt voordat ze mogen vertrekken. Dat zogeheten de-icing proces is essentieel voor de veiligheid, maar kost tijd en vereist gespecialiseerd personeel. Bij grote drukte ontstaan hier snel wachtrijen.
Als vliegtuigen te lang moeten wachten, raken vertrektijden in de knel. Vervolgens moeten slots opnieuw worden aangevraagd en schuiven schema’s verder op. Dit leidt tot een kettingreactie van vertragingen en annuleringen die zich over de hele dag verspreidt.
Het sneeuwbaleffect van eerdere annuleringen
Een extra complicerende factor is dat vertraagde of geannuleerde vluchten ergens opnieuw moeten worden ingepland. Dat betekent dat er later op de dag extra toestellen “tussen gepropt” moeten worden in een toch al overvolle planning. Hierdoor wordt het probleem steeds groter, zelfs als het weer tijdelijk iets verbetert.
Schiphol omschrijft het zelf als een situatie die moeilijk te doorbreken is: een gebed zonder einde. Zolang de sneeuw blijft vallen en de capaciteit beperkt is, blijft de achterstand groeien.
Personeelstekort bij luchtvaartmaatschappijen
Niet alleen de luchthaven zelf kampt met problemen. Ook luchtvaartmaatschappijen hebben te maken met personeelstekorten. Bij KLM is de situatie zo nijpend dat de maatschappij niet altijd meer kan doen wat normaal gesproken standaard is: het regelen van accommodatie voor gestrande reizigers.
In normale omstandigheden zorgt een luchtvaartmaatschappij voor hotels en vervoer wanneer een vlucht wordt geannuleerd. Nu is het zo druk dat reizigers soms zelf moeten uitzoeken waar ze kunnen overnachten. Dat leidt tot extra frustratie en een gevoel van in de steek gelaten worden.
Begrip versus frustratie
Veel reizigers tonen begrip voor het feit dat veiligheid voorop staat. Niemand wil opstijgen onder gevaarlijke omstandigheden. Tegelijkertijd groeit de frustratie over het gebrek aan structurele oplossingen. Elke winter opnieuw lijkt Schiphol verrast door sneeuw, terwijl klimaatveranderingen juist zorgen voor extremere weersomstandigheden.
Critici stellen dat Nederland zich beter moet voorbereiden op dit soort scenario’s. Dat betekent investeren in meer personeel, betere planning en mogelijk een andere inrichting van processen. Anderen wijzen erop dat zulke investeringen duur zijn en dat zware sneeuwval hier nu eenmaal uitzonderlijk blijft.
Wat kunnen reizigers verwachten?
Voor de komende dagen blijft het advies: houd vluchtinformatie nauwlettend in de gaten en wees voorbereid op wijzigingen. Vertragingen en annuleringen zijn nog steeds mogelijk zolang het winterweer aanhoudt. Reizigers doen er goed aan flexibel te plannen en alternatieven achter de hand te houden.
Schiphol benadrukt dat er hard wordt gewerkt om de situatie te verbeteren, maar geeft ook aan dat volledige normalisatie tijd kost. Het is een combinatie van weer, capaciteit en logistiek die niet van de ene op de andere dag opgelost kan worden.
Conclusie: een kwetsbaar systeem
De chaos op Schiphol laat zien hoe kwetsbaar het Nederlandse luchtvaartsysteem is bij winterse omstandigheden. Waar andere landen gewend zijn aan sneeuw en kou, blijkt Nederland nog steeds worstelen met beperkte capaciteit en personeelsproblemen. Zolang structurele oplossingen uitblijven, lijkt het risico groot dat elke serieuze sneeuwbui opnieuw leidt tot ontregeling.
Voor reizigers is het vooral hopen op snel beter weer en duidelijke communicatie. Want één ding is zeker: niemand zit te wachten op nóg een winter waarin vliegen via Schiphol voelt als een gok.
Het nieuws kwam hard binnen in Friesland en ver daarbuiten. In Drachten is Marit Kramer, bekend van het komende elfde seizoen van Over Mijn Lijk, onverwachts niet meer verder gegaan. Haar familie maakte het bericht bekend via Instagram, waar een rouwadvertentie werd gedeeld die inmiddels door veel mensen is overgenomen en verder verspreid.
De woorden op de advertentie zijn eenvoudig, maar raken diep: “Liefde houdt niet op waar leven eindigt. In liefde losgelaten, mijn lieve vrouw, onze geweldige dochter.” Het zijn zinnen die laten zien hoeveel Marit betekende voor de mensen om haar heen — als partner, als dochter en als mens.
Net getrouwd met haar grote liefde
Wat het nieuws extra aangrijpend maakt, is dat Marit nog maar kort geleden in het huwelijksbootje stapte met haar grote liefde Mackenzie. Vorige maand gaven zij elkaar het jawoord in het Lycklamahûs in Beetsterzwaag, een moment dat door vrienden en familie werd omschreven als intens, warm en vol betekenis.
Het huwelijk was geen uitgestelde droom, maar een bewuste keuze: het leven vieren zolang dat kan, en liefde vastpakken zonder uitstel. Foto’s en berichten van die dag lieten een stralende Marit zien, omringd door mensen die haar dierbaar waren.
Een diagnose die alles veranderde
Nog geen twee jaar geleden kreeg Marit te horen dat er een tumor bij haar was gevonden. Nader onderzoek wees uit dat het om botk*nker ging. Het bericht sloeg in als een mokerslag, maar Marit besloot al snel dat ze zich niet volledig door angst wilde laten leiden.
Er volgde een intens traject van chemotherapie dat ruim een jaar duurde. Lange tijd leek het de goede kant op te gaan. De behandelingen sloegen aan en Marit kwam in remissie. Dat bracht voorzichtig optimisme, hoop op tijd en ruimte om plannen te maken.
Die hoop werd echter opnieuw op de proef gesteld toen later toch uitzaaiingen werden ontdekt. De z!ekte bleek hardnekkiger dan gehoopt.
Nieuwe tegenslagen, moeilijke keuzes
Marit onderging een operatie aan één van haar longen, maar bij de andere long bleek ingrijpen niet meer mogelijk. De tumor was daar inmiddels zo ver ontwikkeld dat een operatie geen optie meer was. Verdere chemotherapie zou geen effect meer hebben.
Ze kreeg te horen dat de medische mogelijkheden waren uitgeput. Een boodschap die rauw en onontkoombaar is, zeker voor iemand van haar leeftijd. Toch probeerde Marit ook op dat moment vast te houden aan een vorm van regie over haar leven.
“Ik kan er niks aan doen, dus ik moet ook niet proberen er iets aan te doen,” zei ze daarover. “Ik moet er gewoon het beste van maken.” Die woorden zouden later symbool staan voor hoe ze haar resterende tijd invulde.
Leven met aandacht en intentie
In Over Mijn Lijk liet Marit zien hoe zij ervoor koos om niet alleen patiënt te zijn, maar vooral mens te blijven. Samen met Mackenzie richtte ze zich op wat wél mogelijk was: liefde, kleine geluksmomenten en bewust leven.
Ze sprak openlijk over haar wens om kijkers iets mee te geven. Niet vanuit zwaarte, maar vanuit helderheid. Volgens Marit is tijd kostbaar, ongeacht hoeveel je ervan denkt te hebben.
“Het maakt niet uit wat mensen over je denken en wat je doet,” vertelde ze in het programma. “Je moet echt voor jezelf leven.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een boodschap die blijft hangen
In haar voorstelvideo, die voorafgaand aan het seizoen werd gedeeld, sprak Marit woorden die inmiddels extra lading hebben gekregen. Ze zei daarin dat het leven niet per definitie donker hoeft te zijn als je z!ek bent.
“Ik probeer er gewoon het beste van te maken,” vertelde ze. “Ik zou het zonde vinden om later terug te kijken en mezelf alleen maar verdrietig te zien. Ik ben begonnen met doen wat ik echt wil doen — en het ook écht doen.”
Die houding maakte diepe indruk op kijkers en programmamakers. Niet omdat ze haar situatie ontkende, maar omdat ze weigerde haar identiteit er volledig door te laten bepalen.
Over Mijn Lijk als spiegel van veerkracht
Over Mijn Lijk staat al jaren bekend als een programma dat rauwe realiteit toont, maar ook levenslust en menselijkheid. Marit paste naadloos in dat beeld. Haar verhaal liet zien hoe kwetsbaarheid en kracht naast elkaar kunnen bestaan.
Ze was eerlijk over angst en verdriet, maar even eerlijk over liefde, humor en de waarde van het moment. Juist die balans maakte haar bijdrage aan het programma zo bijzonder.
Een reeks met meerdere verliezen
Het nieuws over Marit volgt op eerdere berichten over andere deelnemers uit hetzelfde seizoen. Eerder werd al bekend dat ook Tycho en Nicole, die eveneens in de nieuwe reeks te zien zouden zijn, er inmiddels niet meer zijn.
Dat maakt seizoen 11 van Over Mijn Lijk extra beladen. Voor kijkers, maar zeker ook voor de betrokken families en het productieteam. Elk verhaal staat op zichzelf, maar samen laten ze zien hoe onvoorspelbaar en ongelijk verdeeld het leven kan zijn.
Reacties vol medeleven
Op sociale media stromen de reacties binnen. Kijkers, onbekenden en mensen die Marit persoonlijk kenden, delen herinneringen, steunbetuigingen en dankwoorden. Velen geven aan geraakt te zijn door haar openheid en levenshouding.
Ook de makers van het programma staan stil bij haar betekenis. Niet alleen als deelnemer, maar als iemand die anderen heeft aangeraakt met haar woorden en keuzes.
Een nalatenschap van woorden
Hoewel Marit er fysiek niet meer is, blijft haar boodschap bestaan. In fragmenten, in uitspraken, en vooral in de manier waarop ze liet zien dat leven meer is dan tijd alleen.
Ze herinnerde mensen eraan dat wachten op “later” geen garantie is. Dat liefde geen planning nodig heeft. En dat jezelf zijn, juist in moeilijke omstandigheden, een vorm van moed is.
Stilte, maar geen leegte
Marit Kramer is op 12 december vorig jaar niet verder gegaan. Haar afscheid laat een leegte achter bij haar familie, haar partner en iedereen die haar verhaal volgde. Tegelijkertijd blijft er iets tastbaars: woorden die blijven resoneren, keuzes die inspireren en liefde die voelbaar blijft.
Zoals op haar rouwadvertentie staat: liefde houdt niet op waar leven eindigt. Dat is misschien wel de essentie van wat Marit heeft nagelaten.