Algemeen
Vrouw van Alex uit Over Mijn Lijk meldt vreselijk nieuws
Diep verdriet voor Alex uit Over Mijn Lijk: nieuwe bult blijkt opnieuw een agressieve tum0r
Het jonge gezin van Alex, bekend uit seizoen acht van Over Mijn Lijk, beleeft opnieuw een buitengewoon zware periode. In een openhartige blog deelt zijn vrouw Linda dat er slecht nieuws is binnengekomen: de nieuwe bult op Alex’ hoofd blijkt opnieuw een kwaadaardige tum0r. Een mededeling die, hoe zeer zij het ook zagen aankomen, keihard binnenkomt bij het gezin. De woorden die Linda kiest zijn vol emotie, machteloosheid en tegelijkertijd verbazing over hoe snel alles nu weer gaat. “De tranen weten zich een weg naar buiten te duwen,” schrijft ze — een zin die de omvang van het moment in één klap voelbaar maakt.
Een periode vol hoop — maar ook constante alertheid
Linda begint haar blog met het beschrijven van het gevoel dat ze niet goed weet hoe ze dit nieuws moet verwoorden. Dat is begrijpelijk: de afgelopen maanden verliepen in een fragiele balans tussen hoop, herstel en voortdurende alertheid.
Veertien weken geleden onderging Alex zijn eerdere operatie. Het was de tweede keer dat artsen een sarcoom uit zijn schedel moesten verwijderen. Het gezin wist dat de risico’s aanwezig bleven, maar hoopte op rust na de ingreep.
Helaas merkte Alex al vrij snel dat er een nieuwe bult ontstond op een andere plek. Dat zorgde voor pijn, ongemak en een herkenbare angst — de angst dat er iets opnieuw mis kon zijn. Linda schrijft dat ze al eerder aanvoelde dat de situatie zorgelijk kon zijn: “Ik had het donkerbruine vermoeden dat de sarcoom op de nieuwe plek aan het groeien was.”
Deze intuïtie maakte dat ze snel contact zocht met de behandelend artsen, die besloten om de scan te vervroegen. Het wachten op de uitslag was zenuwslopend, maar niets had hen kunnen voorbereiden op de ernst van de bevindingen.
De uitslag: veel ernstiger dan gehoopt
Helaas blijkt dat de bange voorgevoelens écht uitkwamen. Linda deelt in haar blog met zichtbare ontzetting dat de tum0r niet alleen is teruggekeerd, maar ook op meerdere plekken actief is.
Ze schrijft:
“De sarcoomtum0r is inderdaad op de plek waar de nieuwe bult zit gegroeid. Maar ook in het voorhoofd, de zijkant, onder de neppe schedel, door het hersenvlies en over de schedelrand.”
Het is niet alleen de ontdekking zelf die hard binnenkomt, maar ook het ongekend hoge tempo waarin alles zich ontwikkelt. “Ongelooflijk hard gegaan,” noteert Linda. “Dit tempo hadden we niet verwacht.”
Het gezin wordt opnieuw geconfronteerd met het feit dat hun situatie fragiel blijft — en dat ze leefden in een rustperiode die plotseling lijkt verbroken.
Verslagenheid en machteloosheid
Het nieuws raakt Alex en Linda diep. Niet alleen omdat hun eigen toekomst opnieuw op losse schroeven staat, maar vooral omdat ze het liefst hun jonge zoontje Aaron willen beschermen tegen deze onzekerheid.
Linda verwoordt hun gevoel van machteloosheid op een hartverscheurende manier:
“Wat gaan we nu aan Aaron vertellen? We willen zo graag doen alsof het er niet is. Maar dat kan niet, want de tranen weten zich een weg naar buiten te duwen.”
Het gezin probeert sterk te blijven, maar dit soort momenten confronteert hen direct met de realiteit: er bestaat geen pauzeknop, geen moment waarop ze kunnen zeggen “we doen even alsof het goed gaat.”
Disneyland voor Kerst: nog wél, maar mogelijk eerder
Te midden van al deze zorgen had het gezin een korte vakantie gepland rond de kerstdagen — een bezoek aan Disneyland, een plek vol lichtjes, fantasie en even ontsnappen aan alles.
Linda schrijft:
“Met de arts besproken vandaag en even wachten op dinsdag, maar waarschijnlijk moeten we Disney vervroegen. Geeft niks, als we maar kunnen gaan.”
Het gezin probeert vast te houden aan deze plannen, al moet het misschien worden aangepast. Het feit dat ze willen gaan, zegt veel. Niet omdat ze de werkelijkheid ontkennen, maar omdat ze momenten van licht blijven zoeken — juist nu de wolken zo donker boven hen hangen.
De impact van steeds slechter nieuws
Wie Alex en Linda al langer volgt, weet dat ze een lange weg achter de rug hebben. Hun deelname aan Over Mijn Lijk bracht hun verhaal bij een groot publiek, en veel kijkers bleven hen daarna volgen via social media en blogs.
Alex is iemand die altijd hoop blijft uitstralen — ook when de omstandigheden zwaar zijn. Linda is de stem die alles eerlijk en openhartig deelt. Die dynamiek zorgt ervoor dat veel mensen zich verbonden voelen met hun gezin.
Het nieuwe nieuws zorgt dan ook voor een gevoel van collectieve verslagenheid bij de vele volgers die met hen meeleven. Vaak reageren mensen met steunbetuigingen, lieve berichten, kaarsjes en wensende woorden. Het is duidelijk dat het gezin deze steun enorm waardeert.
Een pijnlijk parallel: nieuw seizoen Over Mijn Lijk
Alsof het nieuws rond Alex nog niet pijnlijk genoeg is, speelt er op de achtergrond nog iets anders. Binnenkort start het elfde seizoen van Over Mijn Lijk. Vorige week werd bekend dat twee deelnemers uit dat nieuwe seizoen inmiddels al zijn weggevallen.
Het zorgt voor een dubbele emotionaliteit in de community rondom het programma. Voor veel mensen benadrukt het opnieuw hoe kwetsbaar het leven is en hoe waardevol elke dag kan zijn — vooral voor gezinnen die leven met z!ekte, onzekerheid en telkens terugkerende uitslagen.
Hoe nu verder?
Wat de komende weken gaan brengen, is voor Alex, Linda en Aaron onduidelijk. De artsen denken mee, plannen worden bijgesteld, behandelingen worden bekeken.
Maar in het midden van dat alles blijven zij zich richten op waar ze wél invloed op hebben:
-
samen zijn
-
herinneringen maken
-
momenten van licht koesteren
-
eerlijk communiceren met elkaar
-
en vasthouden aan liefde, hoe zwaar de omstandigheden ook worden
Het is een situatie die niemand zich wenst — maar de openhartigheid waarmee Linda de situatie beschrijft, raakt veel mensen diep. Het maakt duidelijk hoe waardevol het is dat zij hun verhaal willen blijven delen, ook nu het moeilijker is dan ooit.
Na een week die voelde alsof Nederland even was verhuisd naar Scandinavië, lijkt de winter grip te verliezen. Sneeuw, ijzel, code oranje en ontregelde infrastructuur bepaalden dagenlang het nieuwsbeeld. Luchthavens, snelwegen en spoorlijnen stonden onder druk en op veel plekken werd voorzichtig geleefd. Maar wie denkt dat de winter nu definitief zijn koffers pakt, komt bedrogen uit. De temperaturen gaan omhoog, ja — maar volgens weerman Jan Visser is dat slechts een adempauze.
Van winterse extremen naar zachtere lucht
Nog maar eergisteren lagen de omstandigheden er totaal anders bij. Op sommige plekken daalde de gevoelstemperatuur richting de -15 graden. Een bijtende oostenwind maakte het buiten onaangenaam en verraderlijk, terwijl ijzel en vastgevroren sneeuw voor gladheid zorgden. Tot gistermiddag gold in vrijwel het hele land code oranje vanwege gevaarlijke omstandigheden; alleen Zeeland ontsnapte grotendeels aan de zwaarste waarschuwingen.
Met het afschalen van die waarschuwingen lijkt het hoofdstuk ‘winterchaos’ voorlopig gesloten. De laatste restjes kou zijn uit ons land verdreven, al was dat geen plotselinge omslag. De overgang verloopt stap voor stap — en dat maakt het weerbeeld wisselvallig.
Het weerbeeld van vandaag: grijs, zacht en nat
Vanmorgen begon voor veel Nederlanders bewolkt en droog. In het noorden en westen hing hardnekkige mist, waardoor het zicht beperkt was en code geel van kracht werd. Het goede nieuws: echt koud was het niet meer. De thermometer tikte op veel plaatsen al vroeg de 4 graden aan — een wereld van verschil met de waarden van enkele dagen geleden.
In de loop van de middag stijgt de temperatuur verder. In het noorden blijft het met zo’n 6 graden relatief fris, terwijl het zuiden kan oplopen tot 10 graden. Dat voelt bijna zacht voor de tijd van het jaar. De keerzijde is neerslag: vooral in het zuiden valt regen, die zich later in de middag kan uitbreiden naar het midden, westen en noordwesten van het land.
Het weerbeeld is daarmee typisch Nederlands winterweer zonder winterse allure: grijs, vochtig en zacht.
Avond en nacht: mist en motregen
Wie hoopt op een heldere avond, komt waarschijnlijk bedrogen uit. Net als in de ochtend kan het ook vanavond en vannacht weer mistig worden, met plaatselijk motregen. Het is het soort weer dat niet direct gevaarlijk is, maar wel somber aanvoelt. De temperaturen blijven boven het vriespunt, waardoor gladheid nauwelijks een rol speelt.
Ook morgen zet dit patroon zich voort. Het wordt opnieuw een natte dag, met geregeld regen, maar opnieuw zonder winterkou. Tussen de wolken door is er zelfs kans op wat zon, al zal die zich waarschijnlijk niet langdurig laten zien.
Aangename dagen in het vooruitzicht
Wie snakt naar iets mildere omstandigheden, kan de komende dagen opgelucht ademhalen. In de rest van de week blijven de temperaturen relatief aangenaam voor januari. Er valt af en toe regen, maar het kwik houdt zich opvallend goed.
Donderdag ligt de gemiddelde maximumtemperatuur rond de 10 graden. Vrijdag doet daar nog een schepje bovenop met waarden tot 11 graden. Dat zijn temperaturen die je eerder associeert met het vroege voorjaar dan met hartje winter. Buitenactiviteiten voelen weer iets toegankelijker en de dikke handschoenen kunnen tijdelijk in de jaszak blijven.
Maar: geniet met mate
Toch waarschuwen meteorologen om niet te vroeg te juichen. Zowel het KNMI als NH Nieuws-weerman Jan Visser wijzen erop dat deze zachte fase waarschijnlijk van korte duur is. Volgende week staat er opnieuw een omslag op de kaarten.
Die terugkeer van kou zal niet zo extreem zijn als de afgelopen week, maar het wintergevoel keert wel degelijk terug. Vooral in de nachten kan het weer gaan vriezen. Overdag blijven de temperaturen aanvankelijk nog rond de 3 graden hangen — aanzienlijk lager dan het zachte intermezzo van deze week.
In de dagen daarna is het zelfs mogelijk dat het kwik verder zakt. Of dat opnieuw leidt tot grootschalige winteroverlast, is nog onzeker, maar het signaal is duidelijk: de winter is nog niet klaar.
Wat betekent dit voor het dagelijks leven?
Voor veel mensen voelt deze periode als een opluchting. Na dagen van voorzichtig rijden, thuiswerken en ontregelde agenda’s is het prettig dat de ergste winterse risico’s even verdwijnen. Tegelijkertijd vraagt het weerbeeld om alertheid: mist, regen en natte wegen kunnen ook zonder vorst voor gevaarlijke situaties zorgen.
Wie plannen maakt voor buitenactiviteiten of reizen, doet er goed aan de weersverwachtingen te blijven volgen. Het zachte weer nodigt misschien uit tot het opbergen van winterkleding, maar dat zou voorbarig zijn.
Conclusie: winterjas nog niet wegleggen
De samenvatting is helder: ja, het wordt warmer. Ja, de sneeuw en ijzel zijn voorlopig verdwenen. Maar nee, de winter is nog niet voorbij. De komende dagen voelen zachter en natter, bijna herfstachtig, maar volgende week ligt de kou alweer op de loer.
De winterjas kan dus nog niet definitief de kast in. Misschien mag hij even open, misschien kan de sjaal losser — maar afscheid nemen is te vroeg. De winter heeft in Nederland zelden een rechte lijn, en ook dit jaar bewijst dat hij graag terugkomt wanneer je hem net afgeschreven hebt.