-

Algemeen

Afschuwelijke laatste seconden van 77-jarige oma die wordt opgegeten door haai zo groot als een helikopter

De laatste zwemtocht van Tyna Webb (77): een leven in het teken van de oceaan

Aan de kust van Kaapstad voltrok zich in 2004 een gebeurtenis die diepe indruk heeft achtergelaten op iedereen die er getuige van was. De 77-jarige Tyna Webb, een ervaren zwemster en geliefd lid van de gemeenschap van Fish Hoek, verdween tijdens haar dagelijkse duik toen een grote witte haai haar omsingelde. Het enige dat achterbleef, was haar felrode badmuts.

Hoewel de gebeurtenis een schok veroorzaakte bij omstanders, vrienden en familie, wordt Tyna vandaag vooral herinnerd als een vrouw die haar leven leidde met passie, liefde voor de natuur en een diepe verbondenheid met de zee.

Een routine van zeventien jaar

Voor de inwoners van Fish Hoek was Tyna een vertrouwd gezicht. Bijna dagelijks, en al 17 jaar lang, begon ze haar ochtend met een duik vanaf Jager’s Walk. Waar anderen zich lieten afschrikken door het frisse water of de wilde golven, vond zij juist rust en vrijheid in de oceaan.

Ze stond bekend om haar soepele rugslag en het gemak waarmee ze door het water gleed. Voor voorbijgangers was haar verschijning in de zee een symbool van vitaliteit en doorzettingsvermogen. Op de dag van de tragedie leek het opnieuw een routineuze zwempartij te worden – maar dit keer zou het anders lopen.

De fatale ontmoeting

Terwijl Tyna haar baantjes trok, zagen vissers en wandelaars plotseling een grote witte haai verschijnen. Het dier begon om haar heen te cirkelen. Mensen op de rotsen schreeuwden en zwaaiden met vlaggen om haar te waarschuwen, maar Tyna merkte het niet op. Ze keek omhoog naar de lucht, haar oren bedekt door de badmuts die haar zo herkenbaar maakte.

Getuigen vertellen hoe de haai met kracht toesloeg. Een visser beschreef hoe het dier haar even uit het water tilde en daarna onder de golven trok. Binnen enkele momenten was ze verdwenen.

Voor de toeschouwers was het een beeld dat ze nooit meer zouden vergeten: de strijd van mens en natuur, abrupt en rauw, midden in de oceaan.

Schok en ongeloof

De mensen die aan de kust stonden, raakten in paniek. Sommigen renden naar beneden om andere zwemmers te waarschuwen het water te verlaten, terwijl vissers probeerden te signaleren dat er gevaar dreigde.

Paul Bennet, commodore van de False Bay Yacht Club, keek vanuit zijn huis toe en beschreef later hoe hij in eerste instantie dacht dat een zeehond was aangevallen. Pas toen hij beter keek, drong de werkelijkheid tot hem door. “Het enige wat ik nog zag, was een rode badmuts. Daarna wist ik dat het Tyna moest zijn geweest.”

Zoekt0cht zonder resultaat

Hulpdiensten, waaronder de National Sea Rescue Institute (NSRI), kwamen snel ter plaatse. Helikopters en duikers doorzochten de baai in de hoop haar lichaam te vinden. Urenlang kamden ze het gebied uit, maar zonder resultaat. Tegen de avond werd de zoektocht gestaakt.

Craig Lambinon van de NSRI bevestigde dat het waarschijnlijk was dat Tyna niet meer gevonden zou worden. Hij omschreef de waargenomen haai als “groter dan de helikopter” en benadrukte dat dit soort aanvallen uitzonderlijk zijn. Mogelijk waren resten van vis, achtergelaten door vissers, een trigger geweest voor het roofdier.

Een onafhankelijke en warme persoonlijkheid

Tyna, voluit Cecilia Mathilda Webb, werd geboren als de jongste van negen kinderen. Ze behaalde een graad in Engels en Latijn aan de Universiteit van de Vrijstaat en gaf jarenlang les in Pretoria en Johannesburg. In 1987 verhuisde ze naar Kaapstad, waar ze haar leven verder opbouwde.

Haar vrienden herinneren haar als een vrouw met twinkelende ogen, een warme glimlach en een scherpe geest. Ze stond bekend om haar onafhankelijkheid, levenslust en vooruitstrevende ideeën. Als Afrikaner sprak ze zich al vroeg uit tegen apartheid – iets wat destijds uitzonderlijk was binnen haar omgeving.

Verbonden met de zee

Sinds 1989 woonde Tyna in Fish Hoek, in een appartement met uitzicht op de oceaan. Voor haar was de zee niet zomaar een plek om te zwemmen, maar een spirituele thuisbasis. Ze organiseerde regelmatig bijeenkomsten bij volle maan, waarbij vrienden samenkwamen in haar blauw-wit ingerichte woning.

De oceaan bracht haar energie, rust en inspiratie. Tijdens haar vele zwemtochten ontmoette ze dolfijnen, zeehonden en zelfs walvissen. Voor haar waren haaien geen vijanden, maar een natuurlijk onderdeel van het ecosysteem.

Een waardige herinnering

Hoewel de omstandigheden van haar laatste momenten tragisch waren, proberen vrienden en familie vooral te kijken naar de symboliek. Voor hen voelt het alsof de zee, die altijd zo’n groot deel van haar leven was, haar uiteindelijk ook heeft meegenomen.

Tijdens haar herdenkingsdienst in de St. George’s Cathedral in Kaapstad werd dit gevoel verwoord door een vriend: “We hebben het idee dat haar 0verlijden een cirkel rondmaakt. De oceaan die ze zo liefhad, werd uiteindelijk haar laatste rustplaats.”

Reacties van haar dierbaren

Haar dochters, Isabelle en Ninky, spraken in de dagen na het incident met vrienden en media. Ze benadrukten dat hun moeder een “geweldige zwemster en levenslustige vrouw” was, iemand die altijd de natuur omarmde en genoot van het buitenleven.

Vrienden en bekenden herinneren haar als een vrouw die anderen inspireerde met haar moed, onafhankelijkheid en liefde voor de oceaan. Haar glimlach en energie maakten haar tot een geliefde figuur in de gemeenschap.

Zeldzaam maar ingrijpend

Hoewel het verhaal van Tyna veel aandacht kreeg, benadrukken experts dat aanvallen door grote witte haaien uiterst zeldzaam zijn. Volgens statistieken is de kans op een aanval in de Verenigde Staten bijvoorbeeld 1 op 11,5 miljoen strandbezoeken.

Voor mensen die dagelijks in zee zwemmen, zoals Tyna, blijft er echter altijd een kleine kans bestaan dat ze oog in oog komen te staan met een roofdier.

Een mythisch afscheid

Voor veel aanwezigen bij haar herdenkingsdienst had Tyna’s einde iets mythisch. Ze werd als het ware opgeëist door de zee waar ze zo innig mee verbonden was. Het gaf betekenis aan een leven dat volledig in het teken stond van vrijheid, natuur en onafhankelijkheid.

Tyna Webb wordt herinnerd als een vrouw die de oceaan omarmde en er haar thuis van maakte. Haar verhaal is een mengeling van verdriet en bewondering, en een herinnering aan hoe dun de scheidslijn kan zijn tussen schoonheid en gevaar in de natuur.

Key-points

  • Tyna Webb (77) verdween in 2004 tijdens haar dagelijkse zwemtocht bij Fish Hoek, Kaapstad.

  • Ze was een ervaren zwemster die al 17 jaar elke ochtend de zee inging.

  • Omstanders zagen hoe een grote witte haai haar aanviel en onder water trok.

  • Haar lichaam werd nooit teruggevonden; enkel haar rode badmuts bleef achter.

  • Familie en vrienden herinneren haar als onafhankelijk, warm en levenslustig.

  • Voor velen voelt haar einde symbolisch: de zee die ze zo liefhad, nam haar uiteindelijk mee.

Gerelateerd: