Dit waren de laatste appjes van Peter R. de Vries

De partner van Peter R. de Vries deed voor het eerst haar verhaal in gesprek met de Volkskrant. Ze vertelt over hun relatie, maar ook over het verlies en de noodlottige dag dat ze het nieuws van de aanslag vernam.

De Vries en zijn partner zouden op 6 juli ’s avonds een huis gaan bezichtigen. Het koppel ging samenwonen in Utrecht. De journalist had de woning al gezien. De vrouw legt uit: “Hij zei: ik maak een afspraak, dan kunnen we vanavond samen gaan kijken. Ik moet eerst even naar Boulevard, maar ik kan er om kwart over acht zijn.”

Laatste appjes

De partner vervolgt: “Twaalf over zeven appte ik hem: ik ga nu vertrekken. Hij schreef terug: Ok!”

Dat zou zijn laatste berichtje zijn. Toen ze bijna bij het huis was, kreeg ze een telefoontje van zijn zoon Royce. Die bracht haar het nieuws dat Peter neergeschoten was. Ze begon meteen te schreeuwen. “Toen ik Peter belde en hij niet opnam, wist ik: foute boel. Hij nam altijd op als ik belde, ook als hij midden in een bespreking zat. Nadat hij ook niet op mijn appjes had gereageerd, wist ik dat het waar was.”

Ze toont ook de appjes van die avond.

(Lees verder onder de afbeelding)

Daarop reed ze meteen door naar Amsterdam. De vrouw zegt dat ze constant gebeld werd, zelfs door mensen die ze allang niet gesproken had. “O, wat erg voor je”, was een van die berichtjes. “Ik dacht: hoe durf je mij nu te bellen? Terwijl je helemaal geen vriend van me bent?” Onderweg naar Amsterdam kreeg ze ook telefoon van de politie om haar te kalmeren. Ze stuurden een politieauto om haar op te halen. Niemand kon op dat moment zeggen of Peter nog leefde.

In het ziekenhuis

“In het ziekenhuis ving zijn familie me op. Ik heb ontzettend hard gehuild. Peter was gehavend, maar hij was er nog, dat zag je aan alles”, vertelt de geliefde. Ze bleef bij zijn bed waken en speelde zijn lievelingsliedje ‘The first time ever I saw your face’, wat hij ook op zijn uitvaart wilde hebben afgespeeld.

De vrouw getuigt dat de tijd in het ziekenhuis een ware nachtmerrie was. Tot op de dag van vandaag kan ze nog altijd niet geloven dat Peter er niet meer is. “De eerste klap, toen ik het nieuws hoorde, deed mijn wereld instorten. In die week waarin hij in het ziekenhuis lag, kreeg ik hoop dat het goed zou komen. Toen kwam de tweede klap.”