Bekende Nederlanders
De Bauers-kijkers in tranen: ”Dit komt binnen”
In de realityserie De Bauers: Een nieuwe fase krijgen kijkers opnieuw een persoonlijk inkijkje in het leven van Frans Bauer en zijn familie. Vooral de scènes met zijn 80-jarige moeder Wies maken veel indruk. Wies heeft dementie en haar toestand gaat steeds verder achteruit. Dat levert aangrijpende momenten op, die ook bij kijkers hard binnenkomen.
Wies Bauer heeft dementie
Het is al langer bekend dat de moeder van Frans Bauer vanwege dementie in een verzorgingstehuis woont. Haar geheugen laat haar steeds vaker in de steek en voor haar familie betekent dit dat ze voortdurend moeten leren omgaan met een veranderende werkelijkheid.
Ook in de vorige realityserie van de familie was Wies te zien. Toen Frans zijn vijftigste verjaardag vierde en zijn moeder aanwezig was, kon de zanger zijn emoties nauwelijks bedwingen.
Inmiddels is er ongeveer een jaar verstreken en is duidelijk te zien dat Wies verder achteruit is gegaan.
Zoon Lucas Bauer legt in de serie uit hoe de familie daarmee probeert om te gaan.
“Oma is aan het dementeren. Er is eigenlijk weinig wat je ertegen kan doen, behalve accepteren en meegaan in haar verhalen. Als je zegt: dat is niet zo, dan krijgt ze stress.”
Familie probeert mee te bewegen
Voor Frans is het zwaar om te zien wat de z!ekte met zijn moeder doet. Tegelijkertijd haalt hij veel steun uit de manier waarop zijn kinderen met hun oma omgaan.
In plaats van haar voortdurend te corrigeren wanneer ze iets zegt wat niet klopt, proberen ze mee te bewegen met haar belevingswereld.
Frans is daar zichtbaar trots op.
“Waar ik heel trots op ben is dat mijn kinderen het voor mijn moeder zo normaal mogelijk proberen te maken. Ze doen gezellig met haar, ze maken grapjes met haar. Het is niet makkelijk om mee te gaan in een verhaal wat niet klopt.”
Het laat zien hoe de hele familie probeert om Wies zoveel mogelijk vertrouwdheid en gezelligheid te bieden, ook nu haar herinneringen steeds vaker vervagen.
Confronterend moment bij het huis van Frans
Een van de aangrijpendste scènes volgt wanneer Frans zijn moeder ophaalt bij het verzorgingstehuis.
Samen rijden ze naar zijn woning in Fijnaart. Een plek die voor de familie vanzelfsprekend zeer bekend is, maar waar Wies bij aankomst geen herkenning meer bij lijkt te voelen.
Wanneer ze voor het huis staan, probeert Frans haar geheugen voorzichtig te prikkelen.
“Kijk eens wie hier woont!”, zegt hij tegen zijn moeder.
Maar Wies lijkt niet te beseffen dat ze bij het huis van haar eigen zoon staat. Haar reactie maakt het moment extra pijnlijk.
“Oh, ga er maar niet naartoe hoor, Frans”, antwoordt ze.
Voor Frans is dat zichtbaar confronterend. Een plek die jarenlang onderdeel was van het leven van de familie, roept bij zijn moeder niet meer automatisch de herinneringen op die er ooit bij hoorden.
Dit bericht op Instagram bekijken
Afscheid van de woonwagen
Ook een ander moment staat symbool voor de veranderingen binnen de familie. Frans neemt afscheid van de woonwagen waarin zijn moeder jarenlang heeft gewoond.
De woonwagen krijgt een nieuwe bestemming en daarmee wordt opnieuw een hoofdstuk afgesloten.
Voor Frans is het veel meer dan alleen afscheid nemen van een woning. De plek zit vol herinneringen aan zijn moeder en aan de tijd voordat dementie een steeds grotere rol in haar leven begon te spelen.
Voor de camera verwoordt hij hoe zwaar dat voor hem voelt.
“Dit doet wel even pijn. Je verliest je moeder elke dag een beetje meer…”
Die uitspraak vat samen waarmee Frans en zijn familie worden geconfronteerd. Wies is er nog, maar tegelijkertijd verdwijnen steeds meer herinneringen en vertrouwde herkenningspunten.
Een klein antwoord raakt Frans
Toch zijn er tussen alle moeilijke momenten door ook gebeurtenissen die laten zien dat de band tussen moeder en zoon nog altijd aanwezig is.
Hoewel Wies veel dingen door elkaar haalt en mensen, plaatsen en gebeurtenissen niet altijd meer herkent, zijn bepaalde gevoelens er nog steeds.
Dat wordt duidelijk wanneer Frans zijn moeder vertelt hoeveel hij van haar houdt.
Wies antwoordt daarop zachtjes:
“Ik ook van jou, Frans.”
Juist door alles wat daarvoor te zien is geweest, krijgt dat korte antwoord veel betekenis. Waar herinneringen steeds verder vervagen, blijft de liefde tussen moeder en zoon voelbaar.
Frans probeert zijn moeder dichtbij te houden
Voor Frans is de situatie duidelijk moeilijk. Hij moet accepteren dat zijn moeder steeds minder weet en herkent, terwijl hij zelf alle gezamenlijke herinneringen nog wel heeft.
Tegelijkertijd probeert hij de momenten die er nog zijn zo waardevol mogelijk te maken.
Daarbij krijgt hij steun van zijn gezin. Zijn kinderen behandelen hun oma volgens Frans zo normaal mogelijk en blijven grapjes met haar maken en gesprekken voeren, ook wanneer haar verhalen niet helemaal meer overeenkomen met de werkelijkheid.
Dat lijkt voor de zanger veel te betekenen.
Kijkers geraakt door de beelden
De scènes met Wies maken ook buiten de familie veel los. Vooral het moment waarop ze het huis van Frans niet lijkt te herkennen en het korte gesprek waarin moeder en zoon zeggen dat ze van elkaar houden, zorgen voor emotionele reacties.
De beelden laten op een persoonlijke manier zien wat dementie binnen een gezin kan betekenen.
Het gaat daarbij niet alleen om vergeten namen of gebeurtenissen. Ook bekende plaatsen kunnen hun vertrouwdheid verliezen en gesprekken kunnen steeds moeilijker worden.
Voor naasten betekent dat voortdurend aanpassen aan een nieuwe situatie.
Liefde blijft herkenbaar
Juist daarom is het laatste moment tussen Frans en Wies zo aangrijpend. Veel om haar heen wordt voor Wies steeds minder herkenbaar, maar wanneer haar zoon zijn liefde uitspreekt, komt er nog altijd een liefdevol antwoord terug.
Voor Frans zijn het waarschijnlijk juist zulke momenten die extra kostbaar worden naarmate zijn moeder verder achteruitgaat.
De woorden die hij eerder uitsprak, zeggen daarbij misschien wel het meest: “Je verliest je moeder elke dag een beetje meer.”
Tegelijkertijd laten de beelden uit De Bauers: Een nieuwe fase zien dat er ondanks de z!ekte iets overeind blijft. Herinneringen kunnen vervagen en vertrouwde plekken kunnen onbekend worden, maar de bijzondere band tussen Frans en zijn moeder Wies is nog altijd voelbaar.
