Algemeen
Triest nieuws uit het ziekenhuis over de ernstige gezondheidsproblemen van Catherine Keyl (79)
De komende maanden viert Catherine Keyl een bijzondere mijlpaal: haar tachtigste verjaardag. Een leeftijd die ze zelf nooit als vanzelfsprekend heeft gezien. In een openhartig interview met weekblad Story blikt de bekende televisiepresentatrice terug op een jaar dat haar zowel fysiek als mentaal tot het uiterste dreef. Het werd een periode van pijn, onzekerheid en confrontatie, maar uiteindelijk ook van herstel, discipline en hernieuwde kracht.
Een lichaam dat plots niet meer meewerkte
Het afgelopen jaar werd voor Catherine volledig gedomineerd door ernstige gezondheidsklachten. Ze kampte met een zware hernia die haar dagelijkse leven ingrijpend veranderde. “Ik was slecht ter been en had overal pijn,” vertelt ze zonder omwegen. Simpele handelingen werden uitdagingen, bewegen voelde als een obstakel en haar zelfstandigheid kwam onder druk te staan.
Voor iemand die altijd actief is geweest, zowel professioneel als privé, was dat een harde klap. Catherine beschrijft hoe ze op momenten het gevoel had dat haar wereld kleiner werd. “Ik was er echt van overtuigd dat ik nooit meer zou kunnen reizen,” zegt ze. Dat vooruitzicht raakte haar diep, omdat reizen voor haar altijd symbool heeft gestaan voor vrijheid, nieuwsgierigheid en levenslust.
Angst voor blijvende beperkingen
De pijn en de beperkte mobiliteit brachten niet alleen fysieke ongemakken met zich mee, maar ook mentale onzekerheid. De vraag of het ooit nog beter zou worden, hing voortdurend boven haar hoofd. “Het voelde alsof sommige dingen voorgoed voorbij waren,” erkent ze. Die gedachte alleen al maakte de periode zwaar.
Voor Catherine, die jarenlang gewend was om voor de camera sterk en zelfverzekerd te zijn, was dit een confrontatie met een andere kant van het leven. Een kant waarin controle niet vanzelfsprekend is en waarin je afhankelijk kunt worden van artsen, behandelingen en tijd.
Keerpunt door discipline en doorzettingsvermogen
Toch bleef Catherine niet in die wanhoop hangen. Ze besloot, ondanks de pijn en de beperkingen, alles op alles te zetten om te herstellen. “Ik ben er weer bovenop gekomen dankzij hard werken en toewijding,” zegt ze. Dat herstel kwam niet vanzelf en ook niet snel. Het vroeg discipline, geduld en een strakke routine.
Ze begon intensief te werken aan haar fysieke conditie, onder begeleiding van professionals. Sportscholen werden opnieuw een vaste plek in haar week, net als een fysiopraktijk waar ze trainde met mensen die, net als zij, extra ondersteuning nodig hadden vanwege blessures of gezondheidsproblemen. “Als ik een week niet ben geweest, voel ik dat direct in mijn lichaam,” vertelt ze. Regelmatig bewegen is voor haar geen luxe meer, maar een absolute noodzaak.
Beweging als levenslijn
De rol van beweging in haar herstel kan nauwelijks worden overschat. Catherine benadrukt dat ze niet alleen trainde om sterker te worden, maar ook om vertrouwen terug te krijgen in haar lichaam. “Je moet je lichaam opnieuw leren vertrouwen,” legt ze uit. “Dat gaat niet in één keer.”
Ze merkte dat elke kleine vooruitgang, hoe bescheiden ook, haar motivatie versterkte. Het gevoel dat ze zelf invloed kon uitoefenen op haar herstel gaf haar kracht. Bewegen werd daarmee niet alleen een fysiek, maar ook een mentaal medicijn.
Openheid als steun voor anderen
De reden dat Catherine nu zo open spreekt over deze periode, is bewust. Ze wil anderen die met soortgelijke tegenslagen te maken hebben, laten zien dat ze niet alleen staan. “De wanhoop die ik voelde wilde ik bij hen wegnemen,” zegt ze eerlijk.
Ze beseft dat haar bekendheid haar een podium geeft, en dat ze dat ook op deze manier kan inzetten. Door haar verhaal te delen, hoopt ze dat mensen zich herkennen en moed putten uit het feit dat herstel mogelijk is, zelfs als het uitzichtloos lijkt.
Een verjaardag die voelt als een cadeau
Dat Catherine binnenkort tachtig wordt, ervaart ze zelf als een bonus. “Ik heb er geen seconde rekening mee gehouden dat ik die leeftijd zou halen,” vertelt ze. Toen ze dertig was, vond ze zichzelf al oud, zegt ze lachend. “En nu word ik 80, maar zo voel ik me helemaal niet.”
Ze benadrukt dat leeftijd voor haar vooral een getal is. Hoe ze zich voelt, wordt veel meer bepaald door haar mentale houding, haar sociale leven en haar nieuwsgierigheid. “Ik heb veel jongere vrienden en vriendinnen,” legt ze uit. “Dat houdt me jong.”
Leeftijd en vooroordelen
Catherine is uitgesproken over hoe de samenleving met leeftijd omgaat. Ze vindt dat mensen vaak te snel in hokjes worden geplaatst zodra ze een bepaalde leeftijd bereiken. “Er is veel leeftijdsdiscriminatie,” stelt ze. Vooral het idee dat mensen automatisch moeten stoppen met werken na hun 67ste, vindt ze onlogisch.
“Als je na je 67ste nog elke dag met plezier naar je werk gaat, waarom zou je daar dan mee moeten stoppen?” vraagt ze zich hardop af. Voor haar is stoppen geen doel op zich. Zolang ze zich goed voelt en energie haalt uit wat ze doet, ziet ze geen reden om stil te gaan zitten.
Nog lang niet klaar
Pensioenplannen heeft Catherine dan ook niet. Ze voelt zich nog steeds betrokken, nieuwsgierig en gemotiveerd. De moeilijke periode van het afgelopen jaar heeft haar dat alleen maar duidelijker gemaakt. Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid, maar juist daarom wil ze alles uit het leven blijven halen wat erin zit.
Ze ziet haar herstel niet als een eindpunt, maar als een nieuw begin. Een fase waarin ze bewuster met haar lichaam omgaat, beter luistert naar signalen en haar grenzen respecteert — zonder haar levenslust te verliezen.
Een boodschap die verder reikt dan haar eigen verhaal
Met haar openhartigheid laat Catherine Keyl zien dat veerkracht geen leeftijd kent. Haar verhaal gaat niet alleen over een hernia of lichamelijk herstel, maar over omgaan met tegenslag, opnieuw vertrouwen opbouwen en jezelf niet laten definiëren door beperkingen.
Ze bewijst dat zelfs na een periode van pijn en onzekerheid ruimte kan ontstaan voor groei en nieuwe energie. Dat maakt haar verhaal niet alleen persoonlijk, maar ook inspirerend voor een breed publiek.
Levenslust als kompas
Wat uiteindelijk overeind blijft, is haar levenslust. Catherine straalt uit dat het leven, hoe grillig soms ook, altijd de moeite waard blijft om voor te vechten. “Het is nooit te laat,” lijkt haar boodschap te zijn. Niet om te werken aan je gezondheid, niet om actief te blijven en zeker niet om te genieten.
Met haar verhaal laat Catherine Keyl zien dat ouder worden geen achteruitgang hoeft te betekenen. Soms is het juist een fase waarin je, na alles wat je hebt meegemaakt, sterker en bewuster in het leven staat dan ooit tevoren.
Algemeen
Droevig nieuws uit het ziekenhuis over Tooske Ragas – Ze heeft het 5 minuten geleden bevestigd
Het is een bijzonder zware en emotionele periode voor Tooske Ragas. De actrice en presentatrice heeft zelf bevestigd dat zij momenteel in het z!ekenhuis verblijft, kort nadat haar vader recent is weggevallen. Het nieuws kwam hard binnen bij haar fans, collega’s en vrienden, die vrijwel direct massaal hun steun en medeleven zijn gaan uitspreken. Wat normaal gesproken een sterke en energieke publieke persoonlijkheid is, laat zich nu noodgedwongen van een kwetsbare kant zien.
Een klap die te groot werd om alleen te dragen
Volgens mensen uit de directe omgeving van Tooske was het verdriet al dagenlang intens aanwezig. Het gemis van haar vader, met wie zij een hechte band had, drukte zwaar op haar gemoed. Ze probeerde aanvankelijk door te gaan, zoals ze dat altijd doet: verantwoordelijk, professioneel en met oog voor anderen. Maar het verlies bleek uiteindelijk te groot om zonder hulp te verwerken. De emotionele belasting stapelde zich op, tot het moment kwam dat medische begeleiding noodzakelijk werd.
“Ze was compleet uitgeput,” vertelt een bron dichtbij de familie. “Niet alleen lichamelijk, maar vooral mentaal. Het was alsof alles tegelijk binnenkwam.” Die uitputting leidde ertoe dat Tooske in het z!ekenhuis werd opgenomen, niet vanwege een acute lichamelijke aandoening, maar omdat haar lichaam en hoofd simpelweg rust nodig hadden.
Alle verplichtingen op pauze
In overleg met haar naasten en professionals heeft Tooske besloten om al haar werkzaamheden voorlopig stil te leggen. Optredens, opnames en publieke verplichtingen zijn afgezegd. Een woordvoerder laat weten dat die beslissing met zorg is genomen. “Tooske krijgt nu de ruimte om te r0uwen, zonder druk of verwachtingen. Ze wordt omringd door familie en goede vrienden.”
Voor iemand die bekendstaat om haar discipline en betrokkenheid is dat geen makkelijke stap. Collega’s beschrijven haar als iemand die zelden klaagt en altijd doorgaat. Juist daarom maakt deze situatie zoveel indruk. Het laat zien dat r0uw zich niet laat plannen of beheersen, hoe sterk iemand ook is.
Massale steun van fans en collega’s
Kort na het bekend worden van haar z!ekenhuisopname stroomden de reacties op sociale media binnen. Fans delen warme woorden, hartjes en persoonlijke berichten. Sommigen vertellen hoe Tooske hen door de jaren heen heeft geraakt met haar werk, haar openheid of haar energie op televisie. Anderen spreken simpelweg hun hoop uit dat ze de rust en steun krijgt die ze nodig heeft.
Ook uit de media- en theaterwereld klinkt veel medeleven. Collega’s benadrukken dat Tooske altijd klaarstaat voor anderen en nu zelf diezelfde zachtheid verdient. “Dit is zo’n moment waarop alles even stil mag vallen,” schrijft iemand. “R0uw heeft geen tijdschema.”
Een publieke vrouw, een persoonlijk verlies
Hoewel Tooske gewend is om in de schijnwerpers te staan, is dit een situatie waarin privacy essentieel is. Het z!ekenhuis heeft dan ook geen verdere details gedeeld over haar toestand, behalve dat zij stabiel is en vooral emotioneel uitgeput. Er wordt nadrukkelijk gevraagd om rust rondom haar herstel.
Voor het publiek is het soms lastig te bevatten hoe zwaar een persoonlijk verlies kan wegen, juist bij bekende mensen. Zij worden vaak gezien als ‘sterk’, ‘succesvol’ of ‘altijd positief’. Maar ook zij zijn dochters, partners en familieleden, met gevoelens die net zo diep gaan als bij ieder ander.
R0uwen vraagt tijd en ruimte
R0uw is geen rechte lijn. Het komt in golven, onverwacht en soms overweldigend. In het geval van Tooske lijkt die golf nu allesomvattend te zijn. Dat zij in het z!ekenhuis verblijft, onderstreept hoe belangrijk het is om signalen serieus te nemen wanneer verdriet te zwaar wordt.
Deskundigen benadrukken dat het erkennen van die grens juist getuigt van kracht. Het betekent luisteren naar jezelf en accepteren dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Voor Tooske is dit moment er een van stilstaan, voelen en langzaam verwerken.
Een warme herinnering aan haar vader
Hoewel Tooske zelf nog weinig woorden heeft gedeeld over haar vader, spreken mensen in haar omgeving over een liefdevolle band. Hij zou een belangrijke rol hebben gespeeld in haar leven en haar altijd gesteund hebben in haar keuzes en carrière. Dat maakt het gemis des te groter.
Fans herinneren zich eerdere momenten waarop Tooske sprak over familie, over dankbaarheid en over de waarde van verbinding. Die woorden krijgen nu een extra lading. Het laat zien hoe diep familiebanden kunnen doorwerken, ook – of juist – wanneer iemand volwassen is en een eigen leven heeft opgebouwd.
Respect voor stilte
In een tijd waarin nieuws zich razendsnel verspreidt en iedereen een mening deelt, klinkt ook een oproep tot terughoudendheid. Verschillende collega’s en fans vragen om respect voor de stilte die Tooske nu nodig heeft. Geen speculaties, geen druk, maar ruimte.
“Dit is geen show, dit is echt,” schrijft een fan treffend. “Laat haar gewoon mens zijn.”
Vooruitkijken zonder haast
Hoe het hersteltraject er precies uit zal zien, is nog niet duidelijk. En dat hoeft ook niet. Voor nu draait alles om rust, nabijheid en het langzaam hervinden van evenwicht. Niemand verwacht dat Tooske snel weer op het scherm verschijnt. Haar gezondheid en welzijn staan voorop.
Wat wel zeker is: de steun is groot, oprecht en warm. En die steun kan, hoe klein ook, bijdragen aan het gevoel er niet alleen voor te staan.
Een kwetsbaar moment, gedeeld met velen
Het verhaal van Tooske Ragas raakt, juist omdat het zo herkenbaar is. Achter de bekendheid schuilt een dochter die haar vader moet missen. Iemand die normaal anderen vermaakt, maar nu zelf gedragen moet worden.
Haar fans hopen dat ze, omringd door liefde, tijd krijgt om dit zware hoofdstuk te verwerken. Zonder haast, zonder verwachtingen. Want zelfs de sterkste mensen hebben soms een plek nodig om even stil te staan.