Algemeen
Vrouw van Over Mijn Lijk-Roy maakt vreselijk nieuws bekend
Roy Oude Rikerink opnieuw zwaar getroffen door zorgwekkende gezondheidsupdate: “We hebben de juiste woorden nog niet”
Het blijft een zware periode voor Roy Oude Rikerink en zijn vrouw Annick Velthuis, bekend van het programma Over Mijn Lijk. Via Instagram deelt Annick een boodschap die velen diep raakt: de tum0r in Roys hoofd is opnieuw gegroeid. Het stel probeert hun leven vast te houden zoals het is, maar de nieuwe medische ontwikkelingen brengen grote onzekerheid met zich mee. “We hebben de juiste woorden nog niet,” schrijft Annick openhartig.
De update komt hard binnen bij iedereen die Roy de afgelopen jaren heeft gevolgd. Het stel is inmiddels een vertrouwd gezicht geworden: altijd eerlijk, altijd liefdevol, altijd vechtend voor lichtpuntjes, hoe klein die soms ook zijn.
Een gesprek zonder woorden: het nieuws komt binnen
Op haar Instagramkanaal deelt Annick een lang bericht waarin ze de nieuwe situatie probeert te beschrijven. In de kern geeft ze aan dat er opnieuw groei is vastgesteld in Roys hoofd. De artsen zien duidelijke veranderingen, maar nog niet genoeg om alle details te duiden. Dat volgt later.
“We hebben de juiste woorden nog niet. Er is wederom groei geconstateerd in het hoofd bij Roy. Maar ergens is er nog niet genoeg duidelijkheid voor ons, maar dat komt nog.”
De boodschap is zacht uitgesproken, maar de lading is enorm. Voor Roy en Annick komt het nieuws extra hard aan omdat zij al jarenlang leren omgaan met het constante op- en neergaan van hoop en realiteit.
Hoe ga je verder als alles even stilvalt?
Ondanks het zware nieuws proberen Roy en Annick hun leven zo gewoon mogelijk door te laten gaan. Ze zoeken steun bij elkaar, bij hun omgeving, bij hun dagelijkse routines. Samen praten ze veel, soms tot diep in de avond. Soms zijn ze boos, soms verdrietig, soms lachend om de kleine dingen. Het leven loopt door — zelfs op momenten dat het eigenlijk even stil zou moeten staan.
Annick verwoordt dat als geen ander:
“We zijn sterk, we praten, we zijn onder de mensen, ik ben aan het werk, Roy is fijn bij de mensen waar hij wil zijn. Daarna knuffelen we, praten we weer en zijn we boos, verdrietig, en dan gaat het leven gewoon weer door en maken we ons druk over wat we gaan eten, want we hebben niks in huis.”
Het is een herkenbaar beeld voor veel gezinnen die leven met z!ekte: verdriet en liefde bestaan naast elkaar, soms binnen dezelfde minuut.
“Ik denk dat Roy echt nog wel eventjes bij ons blijft”
Ondanks de groei van de tum0r ziet Annick perspectief. Ze schrijft hoopvol dat Roy volgens haar nog “eventjes” bij hen blijft. Daarmee doelt ze op het feit dat de artsen hebben aangegeven dat er de komende maanden ruimte is om te blijven genieten — om bewust tijd met elkaar door te brengen, zonder meteen te hoeven vrezen voor nieuwe klappen.
“Wat we nu wel weten is dat we ongeveer een half jaar de tijd hebben om alles uit het leven te halen, en er daarna opnieuw duidelijkheid komt.”
Die woorden benadrukken hoe het gezin leeft in fases. Niet in jaren, maar in maanden. Elke keer volgt een nieuwe evaluatie. En elke keer weer die spanning: wat gaat de nieuwe scan laten zien?
Annick legt uit dat ze eigenlijk al maanden bewust aan het leven zijn, stap voor stap, maar dat er nu opnieuw een concreet tijdsvenster op tafel ligt. Een klokje dat zachtjes meeloopt.
“Alleen staat er nu weer een klokje ingesteld op mei 2026. Tenzij het toch slechter gaat.”
Het is eerlijk, rauw, maar ook ontzettend moedig verwoord.
Zeven jaar leven met een hersentum0r
Roy kreeg zeven jaar geleden de diagnose die zijn leven voorgoed veranderde. Sindsdien volgt hij behandelingen, scans, trajecten en gesprekken. In een interview met Shownieuws vertelde hij twee jaar geleden al dat veel dingen steeds moeilijker werden.
“Praten is moeilijker en ik herken cijfers en letters soms niet meer, vooral als ik onder druk presteren moet. Daar ga ik binnenkort een heel zwaar traject voor in.”
Het is een proces dat langzaam doorwerkt in zijn dagelijks leven. Niet altijd zichtbaar voor anderen, maar altijd aanwezig voor hemzelf en zijn gezin.
Dit bericht op Instagram bekijken
Ruimte voor liefde, ruimte voor leven
Wat aan alles te zien is: Roy en Annick proberen op alle mogelijke manieren te blijven leven zoals zij dat willen. Ze maken plannen, ze trekken eropuit, ze zoeken rust bij familie en vrienden, en ze durven zelfs nog vooruit te kijken — hoe onzeker dat vooruitkijken ook is.
Het is juist die levenshouding die hen geliefd maakt bij kijkers van Over Mijn Lijk. Hun openheid, hun eerlijkheid, hun warmte. Ze laten zien dat je zelfs in de moeilijkste omstandigheden kunt blijven zoeken naar licht.
Dit bericht op Instagram bekijken
Ook bij Alex slaat het noodlot opnieuw toe
Opvallend genoeg staat Roy niet alleen in deze ingewikkelde periode. Eerder deze week deelde Linda, de vrouw van mede-Over Mijn Lijk-deelnemer Alex, eveneens ingrijpend nieuws.
Bij Alex is een nieuwe bult ontdekt — en die blijkt kwaadaardig.
Linda schrijft:
“Eigenlijk heb ik geen idee hoe ik dit op moet schrijven. Het komt niet als een plotselinge verrassing, maar het is wel plotseling heel snel gegaan allemaal.”
Slechts veertien weken na zijn laatste operatie, waarbij een tum0r uit zijn schedel werd verwijderd, groeide er opnieuw een zwelling. De scan bevestigde daarna het ergste: op meerdere plekken breidt de tum0r zich uit, ook onder de kunstmatige schedel en langs de randen van het hersenvlies.
“Ongelooflijk hard gegaan en dit tempo hadden we niet verwacht.”
De wanhoop die uit haar woorden spreekt, is hartverscheurend. Linda en Alex weten niet hoe ze hun zoontje Aaron moeten vertellen wat er speelt. Ze willen hem beschermen, maar ook eerlijk zijn. Een bijna onmogelijke balans.
“We willen eindelijk doen alsof het er niet is, maar dat kan niet, want de tranen weten zich een weg naar buiten te duwen.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een gemeenschap die meeleeft
Wat deze verhalen zo indrukwekkend maakt, is de ongelooflijke kracht van de mensen die ze dragen. Roy, Annick, Alex en Linda laten keer op keer zien hoe liefde, veerkracht en humor zelfs in de donkerste momenten kunnen bestaan.
Op sociale media stromen steunbetuigingen binnen. Mensen reageren massaal met hartjes, kaarsjes, lieve woorden en herkenning. De gemeenschap rondom Over Mijn Lijk heeft een unieke band: kijkers voelen zich verbonden met de levensverhalen die op televisie worden gedeeld.
Blijven leven, ook als de toekomst onzeker is
De updates van Roy en Alex maken opnieuw duidelijk hoe kwetsbaar, maar ook hoe kostbaar het leven is. Hoe mensen zichzelf steeds opnieuw bijeenrapen, zelfs wanneer het nieuws steeds zwaarder wordt.
Roy en Annick richten zich de komende maanden op samen zijn, genieten, praten, lachen, huilen en elke dag nemen zoals hij komt. Ze weten dat het klokje tikt, maar laten zich er niet volledig door leiden.
Zoals Annick zo mooi zei:
“We maken ons druk over wat we gaan eten, want we hebben niks in huis. En zo gaat het leven gewoon door.”
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.