Algemeen
Vreselijke beelden opgedoken van schoonloeder Monique: ”Hier gaat iets mee gedaan worden”
Monique Hansler opnieuw onder vuur: kritiek stapelt zich op na beelden met opgesloten huisdieren
Monique Hansler, inmiddels een bekende naam in het realitylandschap, krijgt opnieuw een golf aan kritiek over zich heen. Na haar opvallende rol in Winter Vol Liefde en de eerste aflevering van De Hanslers: van de Piste naar de Playa, lijkt de storm rondom haar naam alleen maar heviger te worden. Deze keer richten de pijlen zich niet alleen op haar optreden in de serie, maar vooral op de manier waarop ze met haar huisdieren omgaat. Volgens diverse kijkers, opiniemakers en zelfs organisaties die zich inzetten voor dierenwelzijn, zouden bepaalde keuzes van Monique op z’n minst zorgwekkend zijn.
Storm van kritiek na eerste aflevering
Al vóór de eerste aflevering van De Hanslers kwamen online de nodige vraagtekens en discussiepunten voorbij. Vooral de manier waarop Monique sprak over Denise – de inmiddels ex-partner van haar zoon Mike – zorgde voor veel verontwaardiging. In de voorstukjes was te zien hoe Monique haar kritisch toesprak over kleine handelingen, zoals de manier waarop ze uien sneed of zelfs hoe ze sprak. Veel kijkers vonden dat respectloos en noemden het gedrag van Monique “te bemoeizuchtig”, “onvriendelijk” en zelfs “grensoverschrijdend”.
Daarmee was het sentiment rondom de nieuwe serie al gespannen, en die spanning liep verder op zodra de eerste aflevering op televisie verscheen. Eén fragment trok daarbij extra veel aandacht: de beelden waarop te zien was dat Monique haar kat urenlang vervoerde in een klein reiskooi, samen met twee honden die eveneens langdurig in de auto zaten.
Jan Uriot: “Hier gaat gedoe over komen, let maar op”
De bekende showbizzjournalist Jan Uriot, die de aflevering nauwlettend volgde, reageerde fel op de beelden. In zijn rubriek gaf hij aan dat veel kijkers zich erg ongemakkelijk voelden bij wat ze zagen.
Volgens Uriot zal dit onderwerp niet zomaar verdwijnen uit de publieke discussie. “Het is echt heel ongezond wat daar gebeurt,” zei hij. “Dierenwelzijnsorganisaties kijken hier ook naar. Als je een kat twee dagen achter elkaar in een klein kooitje vervoert en twee hondjes langdurig in een auto laat zitten, dan ga je vragen oproepen.”
Collega-journalist Jordi Versteegden vroeg zich hardop af hoe verantwoord het was om dieren in deze omstandigheden te vervoeren. Vooral de temperaturen in Spanje en onderweg vanuit Oostenrijk gaven aanleiding tot extra bezorgdheid. “In de hitte…” begon hij voorzichtig. Uriot viel hem bij: “Ja, precies. Dat is niet goed. Daar gaat ze gedoe over krijgen, dat durf ik te voorspellen.”
Volgens Uriot speelt dit bovendien in op een bredere trend: kijkers nemen steeds minder genoegen met dieren die in ongemakkelijke situaties belanden voor reality-tv. Veel mensen zijn gevoeliger geworden voor dit onderwerp, en de beelden riepen vanzelf stevige reacties op.
Vergelijking met Hyacinth Bucket
Jan Uriot haalde tijdens zijn commentaar klassieke Britse televisie aan. Volgens hem doet Monique denken aan Hyacinth Bucket, de komische maar pretentieuze hoofdpersoon uit de iconische serie Keeping Up Appearances. “Niet vanwege de humor, maar vanwege de manier waarop ze zich presenteert,” legt Uriot uit. “Hyacinth deed zichzelf anders voor dan ze was en kon nogal dwingend zijn. Dat zie ik hier ook terug.”
Volgens Uriot lijkt Monique een soort imago na te streven waarin alles luxe en perfect moet zijn, maar wringt dat met voorbeelden die kijkers op het scherm zien. Hij haalde het voorbeeld aan van de verhuizing, waarbij het gezin volgens hem studenten liet invliegen om de verhuizing goedkoop te regelen. “Terwijl de verhuizing normaal duizenden euro’s kost, pakt men hier een budgetoptie voor iets dat volledig anders wordt gepresenteerd,” aldus Uriot. “En dan te bedenken hoe streng ze vervolgens tegen die studenten was.”
Publieke opinie hardnekkig negatief
Monique probeert sinds haar deelname aan Winter Vol Liefde het imago van “bemoeizuchtige schoonmoeder” van zich af te schudden, maar dat lijkt maar niet te lukken. In de nieuwe realityserie is te zien dat ze vrijwel overal bovenop zit: de verhuizing, de nieuwe beachclub, de relatieperikelen van haar zoon Mike. Kijkers reageren massaal dat ze dit gedrag lastig vinden om naar te kijken.
Het probleem volgens velen: Monique lijkt zich vaak niet bewust van de impact van haar woorden. In de serie wordt zij neergezet als een open, directe en uitgesproken vrouw, maar bij veel mensen komt dat over als hard en weinig empathisch. Dat beeld zagen kijkers eerder ook al in Winter Vol Liefde, waar Monique regelmatig kritiek kreeg op haar houding tegenover Denise.
De online reacties zijn niet mals
Op sociale media lieten kijkers er geen gras over groeien. Reacties varieerden van milde verbazing tot felle afkeuring. Veel mensen vinden dat Monique te veel commentaar levert, te weinig ruimte laat aan anderen en soms ongepast uit de hoek komt. Vooral de fragmenten met Denise, waarin ze haar corrigeerde op de gekste details, zijn blijven hangen.
Maar de beelden met de opgesloten kat en de lange autorit brachten de discussie naar een ander niveau. Mensen hebben een lage tolerantie voor zaken die in strijd lijken met dierenwelzijn, en dat merk je direct aan de toon van de reacties. “Dit hoort niet,” “Onverantwoord,” en “Wie doet dit in vredesnaam?” zijn uitspraken die veel voorbij kwamen.
Daarbij valt op dat zelfs kijkers die de serie leuk en vermakelijk vinden, zich ongemakkelijk voelen bij dit onderwerp. Realityprogramma’s zijn bedoeld om te entertainen, maar zodra dieren of kwetsbare mensen in het geding komen, wordt de grens snel bereikt.
De Hanslers staan opnieuw in de spotlights – maar niet zoals gehoopt
Normaal gesproken is aandacht voor een nieuwe realityserie positief, zeker bij de start. Kijkcijfers stijgen door nieuwsgierigheid en de eerste afleveringen zorgen voor veel gesprek. Bij De Hanslers lijkt het echter meer te gaan over de emoties die Monique oproept dan over de inhoud van de serie zelf.
Het gezin verhuisde voor de show naar Spanje om daar hun nieuwe droomproject te starten: een beachclub. Daar werd volgens de zender juist een nieuwe, luchtige en zonnige kant van de familie belicht. Maar door de combinatie van vooraf uitgelekte beelden, de breuk met Denise die nét voor de start van de serie bekend werd gemaakt, en de harde opmerkingen van Monique zelf, waren kijkers al kritisch vóórdat er ook maar één scène was uitgezonden.
De beelden met de kat gooiden olie op het vuur. Waar eerdere discussies vooral draaiden om persoonlijkheden en dynamieken, raakt deze kwestie aan een onderwerp waar mensen veel gevoeliger voor zijn.
Wat betekent dit voor de toekomst van de serie?
De vraag is hoe de makers en het gezin Hansler omgaan met de kritiek die blijft binnenstromen. De komende afleveringen zullen bepalend zijn voor hoe het publiek deze familie blijft volgen. Realityseries kunnen groeien door drama, maar ze kunnen ook afglijden als kijkers zich ongemakkelijk beginnen te voelen.
Veel hangt af van hoe Monique zichzelf de rest van het seizoen laat zien. Krijgt ze meer begrip van kijkers? Komt er een andere kant van haar naar voren? Of stapelen de kritiekpunten zich verder op?
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.