Algemeen
Valentijn Driessen (62) doet trieste onthulling over zijn privéleven
Valentijn Driessen openhartig in interview: “Ik heb geen vrienden, maar dat vind ik niet erg”
Sportjournalist Valentijn Driessen, bekend om zijn scherpe analyses bij De Telegraaf en zijn uitgesproken mening over het Nederlandse voetbal, heeft zich van een onverwacht persoonlijke kant laten zien. In het radioprogramma De Perstribune van Omroep MAX deed hij een eerlijke, zelfs wat trieste onthulling: hij heeft geen vrienden — en dat is iets waar hij opmerkelijk nuchter onder blijft.
“Ik heb geen vrienden en dat is prima”
Tijdens het gesprek met presentatrice Margreet Reijntjes vertelde Driessen zonder omwegen hoe hij in het leven staat. “Ik heb geen vrienden, en verjaardagen hoeven van mij ook niet,” zei hij openhartig. “Thuis is dat natuurlijk wel eens lastig, want niet iedereen denkt er hetzelfde over. Maar bij mij komt er niemand speciaal voor mij over de vloer omdat dat een vriend is.”
Volgens de journalist is dat geen teken van verdriet of eenzaamheid, maar eerder een bewuste levensstijl. “Je hoort mensen weleens zeggen: die vriend kan ik midden in de nacht bellen om mijn band te verwisselen. Ik zou niet weten wie ik dan moet bellen — behalve de ANWB,” grapte hij droog.
Een bewuste keuze voor rust
Hoewel zijn uitspraken bij sommige luisteraars medelijden opriepen, maakt Driessen duidelijk dat hij zich er niet ongelukkig door voelt. “Ik zit er niet om verlegen. Het geeft juist weinig verplichtingen, en dat is ook wel lekker. Je kan gewoon je eigen leven leiden.”
Hij benadrukt dat hij in het verleden wel deel uitmaakte van vriendengroepen, maar dat die banden nooit echt diep gingen. “Ik heb wel in groepjes gezeten en zo, maar dat ging nooit heel ver. Ik ben denk ik gewoon iemand die goed praatjes maakt, maar mensen niet snel als vriend beschouwt.”
“Ik beschouw mensen eigenlijk nooit als een vriend”
Het meest opvallende aan zijn woorden is misschien wel de vanzelfsprekendheid waarmee hij ze uitspreekt. Er klinkt geen bitterheid of teleurstelling in door, eerder een nuchtere constatering. “Ik beschouw mensen eigenlijk nooit als een vriend,” zegt Driessen. “Ik kan goed met mensen praten, ik vind contact niet moeilijk, maar ik heb geen behoefte aan een vaste vriendenkring.”
Zijn houding past bij het beeld dat veel mensen van hem hebben: professioneel, scherp en soms wat afstandelijk. Toch klinkt er in zijn woorden ook een vorm van zelfacceptatie door.
Steun van familie
Op de vraag van Margreet Reijntjes wat er gebeurt als het even niet goed met hem gaat, antwoordde Driessen kalm: “Ik voel me niet zo snel ongelukkig. Toen mijn moeder overleed, dat was wel moeilijk. Dan kom ik bij mijn vrouw terecht, of bij mijn vader. Dat is het kringetje waarin ik dat soort dingen bespreek.”
Voor hem vormt familie de enige echte vertrouwenskring. “Verder gaat het ook niet. Ik heb genoeg aan de mensen die dichtbij me staan. Mijn vrouw, mijn vader — dat is mijn basis.”
Een zeldzame blik achter het pantser
Voor velen kwam deze openheid als een verrassing. Driessen staat al jaren bekend als een van de meest uitgesproken analisten van Nederland. In talkshows en columns schuwt hij harde kritiek niet — of het nu over spelers, trainers of bestuurders gaat. Achter die scherpe pen blijkt echter iemand te schuilen die zijn leven zorgvuldig heeft ingericht rond rust, structuur en eenvoud.
Zijn uitspraken maken duidelijk dat hij niet per se behoefte heeft aan sociale druk of gezelschap. Integendeel: de journalist lijkt juist te genieten van de vrijheid die een klein sociaal netwerk met zich meebrengt.
Dit bericht op Instagram bekijken
Een leven in balans
Voor Driessen draait het leven niet om populariteit of sociale verplichtingen, maar om focus en stabiliteit. “Ik heb geen behoefte aan veel mensen om me heen,” legt hij uit. “Dat geeft ruimte. Ik hoef me niet bezig te houden met verwachtingen of agenda’s van anderen. Ik doe gewoon mijn werk, geniet van thuis, en dat is genoeg.”
Die houding past bij de manier waarop hij zich altijd in zijn carrière heeft gepresenteerd: onafhankelijk, zelfverzekerd en niet bang om anders te zijn dan de rest.
Luisteren in plaats van delen
Hoewel Driessen niet veel persoonlijke contacten onderhoudt, betekent dat niet dat hij gesloten is. Integendeel, hij vertelt dat hij graag praat met mensen — maar dan vooral op oppervlakkig of professioneel niveau. “Ik maak makkelijk praatjes, maar dat betekent niet dat ik iemand toelaat in mijn privéleven,” legt hij uit. “Ik denk dat veel mensen zich daar niet bewust van zijn. Je kan aardig zijn zonder vrienden te hebben.”
Zijn manier van leven weerspiegelt een bredere trend die psychologen vaker signaleren: mensen die kiezen voor meer rust, minder sociale druk en duidelijke grenzen.
Reacties van luisteraars
Na de uitzending werd er op sociale media volop gereageerd op Driessens openhartigheid. Sommige luisteraars noemden zijn uitspraken “pijnlijk eerlijk”, terwijl anderen hem prezen om zijn authenticiteit. “Eindelijk iemand die durft te zeggen dat niet iedereen behoefte heeft aan vrienden,” schreef een luisteraar op X.
Anderen merkten op dat het moed vergt om dit publiekelijk te delen, juist in een tijd waarin sociale verbondenheid vaak als norm wordt gezien.
Familie boven alles
Dat Driessen zijn emoties vooral deelt met zijn gezin, maakt hem niet minder menselijk — integendeel. Zijn woorden laten zien dat vriendschap voor hem niet in aantallen wordt gemeten, maar in betrouwbaarheid en nabijheid.
Zijn vrouw en vader vormen die veilige haven, en dat lijkt voor hem voldoende. “Ik heb nooit het gevoel dat ik iets mis,” zei hij aan het einde van het gesprek. “Iedereen leeft zijn leven op zijn eigen manier. Dit is gewoon de mijne.”
Een man die trouw blijft aan zichzelf
Wat deze onthulling vooral toont, is dat Valentijn Driessen niet alleen kritisch is tegenover anderen, maar ook eerlijk naar zichzelf kijkt. Zijn openheid over het ontbreken van vriendschappen laat zien dat geluk niet altijd zit in sociale drukte, maar ook in zelfkennis en acceptatie.
Zijn woorden zijn herkenbaar voor velen die bewust kiezen voor eenvoud, rust en autonomie.
Gratis busvervoer voor asielzoekers tussen Ter Apel en Emmen zorgt voor brede discussie: ‘Is dit de juiste oplossing?’
Het besluit om het busvervoer tussen het asielzoekerscentrum in Ter Apel en station Emmen voortaan kosteloos te maken voor bewoners van het azc, zorgt voor veel reacties in het hele land. Het gaat om een maatregel die vooral bedoeld is om de veiligheid in het openbaar vervoer te verbeteren, maar de keuze roept tegelijkertijd vragen op over gelijkheid, handhaving en de rol van vervoersbedrijven. Voorstanders spreken van een pragmatische aanpak, terwijl anderen vinden dat hiermee een verkeerd signaal wordt afgegeven.
Een lange geschiedenis van incidenten en overlast
Al jaren klinken er zorgen over de situatie op de buslijn tussen Ter Apel en Emmen. Chauffeurs gaven eerder aan dat zij regelmatig te maken kregen met ongewenst gedrag, onduidelijkheid rondom ticketbetalingen en spanningen die opliepen tijdens ritten. Het ging daarbij soms om groepen reizigers die niet wilden betalen of moeite hadden met de regels van het openbaar vervoer.
Hoewel veel ritten zonder problemen verliepen, waren de uitzonderingen heftig genoeg om de veiligheid van chauffeurs en medereizigers onderwerp van gesprek te maken. Buschauffeurs hebben meerdere keren aangegeven dat zij onder grote druk stonden en dat sommige situaties erg onprettig aanvoelden. Voor een sector waarin veiligheid en klantvriendelijkheid centraal staan, was dat een reden om te zoeken naar oplossingen.
Eerdere maatregelen boden onvoldoende resultaat
Het probleem aanpakken was complex. Het COA zette hosts in die bewoners van het azc begeleidden naar de bushalte en hielpen bij het opstappen. Deze hosts moesten vooral zorgen voor rust, begeleiding en uitleg over de regels. In Emmen werden extra toezichthouders ingezet, die reizigers te woord stonden en konden ingrijpen als dat nodig was. Ook Qbuzz schakelde boa’s in op reguliere buslijnen. De buschauffeurs en boa’s hadden portofoons om sneller te kunnen communiceren wanneer zich iets voordeed.
Hoewel deze maatregelen soms hielpen om de situatie tijdelijk te stabiliseren, bleek de structurele overlast niet volledig te verdwijnen. De vraag bleef dus bestaan: wat kan er gedaan worden om ritten veiliger, rustiger en voorspelbaarder te maken?
Nieuwe aanpak: gratis pendeldienst moet rust terugbrengen
Daarom is nu besloten dat het vervoer tussen het azc in Ter Apel en station Emmen gratis wordt. Het doel hiervan is niet om bepaalde groepen te bevoordelen, maar om een belangrijk spanningspunt weg te nemen: de discussie over betalen. In eerdere incidenten bleek vooral de discussie over het wel of niet kopen van een ticket aanleiding voor onrust. Door dat element weg te nemen, hoopt Qbuzz dat de ritten voortaan zonder spanningen verlopen.
Qbuzz-directeur Laurence Hovenkamp noemt deze beleidswijziging een belangrijke schakel in een bredere aanpak. Volgens haar is de combinatie van maatregelen essentieel: toezicht, begeleiding én kosteloos vervoer voor deze specifieke route moeten samen zorgen voor een veiligere omgeving.
“Het vrij beschikbaar stellen van de pendeldienst is een cruciale stap om het totale pakket aan maatregelen te laten slagen,” aldus Hovenkamp.
Het gaat hierbij dus niet enkel om gratis reizen, maar om een compleet beleid dat onrust moet voorkomen en de ervaring van chauffeurs en reizigers moet verbeteren.
Veel discussie op sociale media
Het besluit zorgt online voor stevige reacties. Veel mensen vragen zich af waarom één specifieke groep gratis mag reizen, terwijl andere reizigers wel moeten betalen voor dezelfde afstand. Zij ervaren het als oneerlijk dat er kennelijk middelen beschikbaar zijn om dit vervoer kosteloos te maken, terwijl dit voor regulier openbaar vervoer niet gebeurt.
Aan de andere kant zijn er ook mensen die de keuze pragmatisch en begrijpelijk vinden. Zij wijzen op het feit dat veiligheidspunten in het openbaar vervoer bovenaan staan, en dat het wegnemen van conflictmomenten een bewezen manier is om de rust te bewaren. Volgens deze groep is het beter om te investeren in stabiliteit dan dat chauffeurs en reizigers zich onveilig voelen.
Waarom gratis vervoer als oplossing wordt gezien
Dat de betaaldiscussie zo’n grote rol speelt, heeft vooral te maken met het karakter van de route. Het traject tussen het azc en het station wordt dagelijks gebruikt door een grote, relatief vaste groep reizigers. Voor sommige bewoners van het azc is onduidelijk hoe het Nederlandse betaal- en vervoerssysteem werkt, waardoor misverstanden kunnen ontstaan.
Door het traject tijdelijk gratis te maken, hoopt men de ritten voorspelbaarder te maken en chauffeurs te ontlasten. Als er geen discussies meer zijn bij het instappen, komt er meer rust in de bus én aan de halte. Bovendien maakt het toezicht door hosts en boa’s het makkelijker om te signaleren waar extra uitleg of begeleiding nodig is.
Is dit de omgekeerde wereld?
Veel reacties online zijn gebaseerd op het idee dat er nu een “beloning” wordt gegeven voor gedrag dat eerder tot problemen leidde. Mensen vrezen dat er een precedent wordt geschapen: dat wie onrust veroorzaakt uiteindelijk extra geholpen wordt. Daarom noemen sommigen het besluit symbolisch ‘de omgekeerde wereld’.
Tegelijkertijd benadrukken beleidsmakers dat dit geen beloning is, maar een veiligheidsmaatregel. Het is vergelijkbaar met andere situaties waarin conflicten worden voorkomen door een procedure te vereenvoudigen — zoals wanneer voetbalclubs extra pendelbussen inzetten voor supportersgroepen om opstootjes te voorkomen.
Gelijke behandeling en toegankelijkheid van het openbaar vervoer
Een belangrijk punt in de discussie is het gevoel van gelijkheid. Het openbaar vervoer is een publieke dienst die voor iedereen toegankelijk moet zijn, en veel reizigers vinden dat regels voor iedereen hetzelfde moeten zijn. Wanneer één groep op een bepaalde route gratis reist, roept dat automatisch vragen op over solidariteit, eerlijkheid en uniformiteit van beleid.
Daarom benadrukken de betrokken partijen dat dit een uitzonderlijke situatie is, specifiek gekozen voor een zeer specifiek traject met specifieke veiligheidsuitdagingen. Het is dus geen beleidswijziging die breder wordt ingevoerd.
Hoe gaat het verder?
Voor nu blijft de gratis pendeldienst onderdeel van een proefperiode. In die periode wordt gemeten of het aantal incidenten daadwerkelijk afneemt en of chauffeurs zich veiliger voelen. Ook wordt gekeken of de begeleiding van het COA, de inzet van toezichthouders en het contact tussen vervoerder en overheid voldoende zijn om de situatie duurzaam te verbeteren.
Wanneer blijkt dat de maatregel effectief is, kan deze langer worden aangehouden. Als de resultaten tegenvallen, zullen opnieuw aanpassingen nodig zijn.
Wat vind jij van dit besluit?
Het onderwerp raakt veel mensen, omdat het gaat over veiligheid, verantwoordelijkheid en eerlijkheid. Vind jij het verstandig om dit traject gratis te maken om zo de rust terug te brengen? Of zijn er volgens jou andere oplossingen mogelijk die zowel veilig als eerlijk voelen?
Laat het vooral weten in de reacties — de discussie is nog lang niet voorbij, en jouw mening telt mee in hoe dit soort beleidskeuzes in de toekomst worden vormgegeven.