Algemeen
HIERDOOR trok vermeend slachtoffer Marco Borsato niet eerder aan de bel
Waarom de aangifte tegen Marco Borsato pas jaren later kwam: de ingewikkelde weg naar erkenning
De eerste zittingsdag in de zaak tegen Marco Borsato riep niet alleen vragen op over wat er precies is gebeurd, maar ook over het tijdsverloop. Veel mensen vroegen zich af: waarom kwam de aangifte pas jaren later?
Uit verklaringen in de rechtbank en uit documenten die inmiddels zijn besproken in de media, blijkt dat deze late stap niet ongewoon is bij dit soort zaken. Achter de beslissing om aangifte te doen schuilt een ingewikkeld proces van emotie, vertrouwen, schaamte en angst.
Een hechte vertrouwensband
De vrouw die aangifte deed tegen Marco Borsato kende hem al van jongs af aan. In de periode dat haar vader overleed, was Borsato volgens haar iemand die steun en troost bood. Ze omschreef hem als een belangrijke volwassene in haar leven — iemand die ze vertrouwde en bewonderde.
Juist die vertrouwensband maakte het voor haar moeilijk om te herkennen dat bepaald gedrag niet gepast was. Volgens haar verklaring voelde ze zich verward en wist ze niet goed hoe ze moest reageren.
“Ik vond het vies wat hij deed, maar ik durfde me niet te verzetten omdat ik bang was voor de gevolgen,” zei ze in haar verklaring.
Die woorden laten zien dat ze niet alleen met afkeer, maar ook met angst en loyaliteit worstelde. In relaties waar sprake is van afhankelijkheid en bewondering, is het vaak lastig om grenzen te trekken.
Schaamte en afhankelijkheid
De drempel om aangifte te doen wordt hoger wanneer de betrokkene een publiek figuur is. Marco Borsato was destijds een van de bekendste artiesten van Nederland. Binnen het gezin waar het meisje opgroeide, was hij een graag geziene gast — een superster die hun familie kende, met een bijna vaderlijke rol.
De jonge vrouw omschreef hem later zelfs als haar ‘peetvader’. Die emotionele afhankelijkheid zorgde ervoor dat ze zich niet durfde uit te spreken.
“Slacht0ffers van grensoverschrijdend gedrag voelen vaak schaamte, zelfs als ze rationeel weten dat ze niets verkeerd hebben gedaan,” zegt psycholoog Mireille van der Steen. “Die schaamte wordt nog sterker als de dader iemand is die ze vertrouwen of bewonderen.”
Volgens Van der Steen speelt ook schuldgevoel een grote rol. “Slacht0ffers vragen zich af: heb ik iets verkeerd gedaan? Heb ik het uitgelokt? Dat zijn irrationele gevoelens, maar ze zijn er wel.”
De tijd tussen gebeurtenis en aangifte
De aangifte tegen Borsato werd pas gedaan in december 2021, terwijl de gebeurtenissen volgens het 0penbaar Ministerie dateren van 2014 tot 2015. Dat tijdsverschil is groot, maar verklaarbaar.
In de rechtszaal werd duidelijk dat de jonge vrouw destijds niet goed wist hoe ze wat er gebeurde moest duiden. De momenten waarop het gedrag plaatsvond, verliepen volgens haar geleidelijk, in een setting waarin ze zich veilig waande.
“Het was iets wat langzaam veranderde,” zou ze hebben verklaard. “Eerst voelde het als een gebaar van troost, pas later begon ik te beseffen dat het niet klopte.”
Ze hield haar ervaringen jarenlang voor zichzelf, tot haar moeder een dagboek van haar vond. In dat dagboek beschreef ze wat er volgens haar was gebeurd. Pas daarna kwam het gesprek op gang dat uiteindelijk leidde tot een aangifte.
Moeilijk te herkennen als grensoverschrijdend
In haar verklaring benadrukte de vrouw dat het gedrag van Borsato niet onmiddellijk als seksueel overkwam. Volgens haar waren er aanvankelijk aanrakingen op andere delen van het lichaam, die pas later als ongepast werden herkend.
Dergelijke situaties zijn juridisch en emotioneel moeilijk te definiëren. Grensoverschrijding is vaak geen momentopname, maar een opeenstapeling van subtiele handelingen die pas achteraf betekenis krijgen.
“Het probleem is dat slacht0ffers vaak pas jaren later de taal vinden om te beschrijven wat ze hebben meegemaakt,” zegt gedragsdeskundige Renate Vos. “Dat maakt het moeilijk om direct naar buiten te treden.”
De omgeving waarin de gebeurtenissen plaatsvonden speelde ook een rol. Volgens verklaringen zou er binnen het gezin van het meisje sprake zijn geweest van een opvallend open houding over seksualiteit. Daardoor vervaagden de grenzen nog verder.
Angst voor de gevolgen
De jonge vrouw verklaarde tijdens het onderzoek dat ze niet uit was op geld of wraak. Ze wilde vooral erkenning: dat wat er volgens haar was gebeurd, werd gezien en serieus genomen.
Ze gaf aan dat ze jarenlang bang was dat haar verhaal niet geloofd zou worden. Die angst bleek niet ongegrond: sinds de zaak openbaar is, krijgt ze veel negatieve reacties op sociale media.
Volgens experts maakt die publieke druk het voor slacht0ffers nog moeilijker om aangifte te doen.
“We noemen dat victim blaming,” zegt mediadeskundige Saskia Lanting. “Wanneer iemand beschuldigt, wordt ze vaak zélf ter discussie gesteld. Dat vergroot de schaamte en remt anderen af om naar voren te treden.”
In de media was er bovendien veel aandacht voor de kant van Borsato, wat bij sommige kijkers de indruk wekte dat het slacht0ffer niet serieus werd genomen. “Dat maakt de drempel nog hoger,” aldus Lanting.
Marco Borsato’s verklaring
Tijdens de zitting in Utrecht kwam ook Marco Borsato’s kant van het verhaal uitgebreid aan bod. Hij erkende dat er binnen het gezin een bijzondere sfeer heerste, waarin volgens hem “grenzen anders werden beleefd”.
De zanger vertelde dat er vaak openlijk over s*ksualiteit werd gesproken, ook in het bijzijn van kinderen. Volgens hem droeg die sfeer eraan bij dat sommige situaties achteraf verkeerd konden worden begrepen.
“Ik heb daar achteraf veel over nagedacht,” verklaarde hij in de rechtszaal. “Ik had meer afstand moeten nemen. Het was een omgeving waarin dingen normaal werden gevonden die dat eigenlijk niet waren.”
Hij gaf toe dat hij sommige gebeurtenissen nu anders ziet dan toen. “Er werden gesprekken gevoerd over onderwerpen die ik vreemd vond, maar ik dacht toen dat het bij hun manier van doen hoorde. Nu zie ik dat dat naïef was.”
Borsato benadrukte dat hij nooit de intentie had om grenzen te overschrijden, maar dat hij wel begrijpt waarom er achteraf anders naar gekeken wordt.
Een omgeving vol verwarring
De zanger beschreef ook hoe hij zich ongemakkelijk voelde bij bepaalde situaties, zoals gesprekken over intieme onderwerpen of grapjes waar hij zich geen raad mee wist. Volgens hem zorgde die omgeving voor een verwarring van rollen: hij was zowel een vertrouwenspersoon als een bekende artiest, en dat maakte afstand houden moeilijk.
“Ik dacht dat ik er goed aan deed om er voor hen te zijn,” zei hij. “Nu zie ik dat dat niet altijd de juiste keuze was.”
Zijn verklaring laat zien hoe complex de situatie was, waarin grenzen en loyaliteit door elkaar liepen.
De tweede zittingsdag in zicht
De zaak tegen Marco Borsato wordt donderdag voortgezet. Dan krijgt zijn verdediging, geleid door Gert-Jan en Carry Knoops, de kans om hun betoog te doen.
Rechtbankverslaggever Saskia Belleman verwacht dat de verdediging zich zal richten op de betrouwbaarheid van de verklaringen en de context van het dagboek dat als belangrijk bewijsstuk geldt.
“De verdediging zal proberen twijfel te zaaien over de interpretatie van de feiten,” aldus Belleman. “Ze hebben al aangegeven zeker vier uur nodig te hebben voor hun pleidooi.”
De uitspraak in de zaak wordt begin december verwacht.
Samenvatting
-
De aangifte tegen Marco Borsato kwam pas jaren later door een combinatie van schaamte, afhankelijkheid en angst.
-
Het slacht0ffer kende Borsato goed en beschouwde hem als een vertrouwenspersoon.
-
Pas na het lezen van een oud dagboek kwam het besef wat er was gebeurd.
-
Borsato ontkent de beschuldigingen en zegt dat grenzen binnen het gezin vervaagd waren.
-
Donderdag volgt de tweede zittingsdag, waarin de verdediging uitgebreid zal reageren.
Gratis busvervoer voor asielzoekers tussen Ter Apel en Emmen zorgt voor brede discussie: ‘Is dit de juiste oplossing?’
Het besluit om het busvervoer tussen het asielzoekerscentrum in Ter Apel en station Emmen voortaan kosteloos te maken voor bewoners van het azc, zorgt voor veel reacties in het hele land. Het gaat om een maatregel die vooral bedoeld is om de veiligheid in het openbaar vervoer te verbeteren, maar de keuze roept tegelijkertijd vragen op over gelijkheid, handhaving en de rol van vervoersbedrijven. Voorstanders spreken van een pragmatische aanpak, terwijl anderen vinden dat hiermee een verkeerd signaal wordt afgegeven.
Een lange geschiedenis van incidenten en overlast
Al jaren klinken er zorgen over de situatie op de buslijn tussen Ter Apel en Emmen. Chauffeurs gaven eerder aan dat zij regelmatig te maken kregen met ongewenst gedrag, onduidelijkheid rondom ticketbetalingen en spanningen die opliepen tijdens ritten. Het ging daarbij soms om groepen reizigers die niet wilden betalen of moeite hadden met de regels van het openbaar vervoer.
Hoewel veel ritten zonder problemen verliepen, waren de uitzonderingen heftig genoeg om de veiligheid van chauffeurs en medereizigers onderwerp van gesprek te maken. Buschauffeurs hebben meerdere keren aangegeven dat zij onder grote druk stonden en dat sommige situaties erg onprettig aanvoelden. Voor een sector waarin veiligheid en klantvriendelijkheid centraal staan, was dat een reden om te zoeken naar oplossingen.
Eerdere maatregelen boden onvoldoende resultaat
Het probleem aanpakken was complex. Het COA zette hosts in die bewoners van het azc begeleidden naar de bushalte en hielpen bij het opstappen. Deze hosts moesten vooral zorgen voor rust, begeleiding en uitleg over de regels. In Emmen werden extra toezichthouders ingezet, die reizigers te woord stonden en konden ingrijpen als dat nodig was. Ook Qbuzz schakelde boa’s in op reguliere buslijnen. De buschauffeurs en boa’s hadden portofoons om sneller te kunnen communiceren wanneer zich iets voordeed.
Hoewel deze maatregelen soms hielpen om de situatie tijdelijk te stabiliseren, bleek de structurele overlast niet volledig te verdwijnen. De vraag bleef dus bestaan: wat kan er gedaan worden om ritten veiliger, rustiger en voorspelbaarder te maken?
Nieuwe aanpak: gratis pendeldienst moet rust terugbrengen
Daarom is nu besloten dat het vervoer tussen het azc in Ter Apel en station Emmen gratis wordt. Het doel hiervan is niet om bepaalde groepen te bevoordelen, maar om een belangrijk spanningspunt weg te nemen: de discussie over betalen. In eerdere incidenten bleek vooral de discussie over het wel of niet kopen van een ticket aanleiding voor onrust. Door dat element weg te nemen, hoopt Qbuzz dat de ritten voortaan zonder spanningen verlopen.
Qbuzz-directeur Laurence Hovenkamp noemt deze beleidswijziging een belangrijke schakel in een bredere aanpak. Volgens haar is de combinatie van maatregelen essentieel: toezicht, begeleiding én kosteloos vervoer voor deze specifieke route moeten samen zorgen voor een veiligere omgeving.
“Het vrij beschikbaar stellen van de pendeldienst is een cruciale stap om het totale pakket aan maatregelen te laten slagen,” aldus Hovenkamp.
Het gaat hierbij dus niet enkel om gratis reizen, maar om een compleet beleid dat onrust moet voorkomen en de ervaring van chauffeurs en reizigers moet verbeteren.
Veel discussie op sociale media
Het besluit zorgt online voor stevige reacties. Veel mensen vragen zich af waarom één specifieke groep gratis mag reizen, terwijl andere reizigers wel moeten betalen voor dezelfde afstand. Zij ervaren het als oneerlijk dat er kennelijk middelen beschikbaar zijn om dit vervoer kosteloos te maken, terwijl dit voor regulier openbaar vervoer niet gebeurt.
Aan de andere kant zijn er ook mensen die de keuze pragmatisch en begrijpelijk vinden. Zij wijzen op het feit dat veiligheidspunten in het openbaar vervoer bovenaan staan, en dat het wegnemen van conflictmomenten een bewezen manier is om de rust te bewaren. Volgens deze groep is het beter om te investeren in stabiliteit dan dat chauffeurs en reizigers zich onveilig voelen.
Waarom gratis vervoer als oplossing wordt gezien
Dat de betaaldiscussie zo’n grote rol speelt, heeft vooral te maken met het karakter van de route. Het traject tussen het azc en het station wordt dagelijks gebruikt door een grote, relatief vaste groep reizigers. Voor sommige bewoners van het azc is onduidelijk hoe het Nederlandse betaal- en vervoerssysteem werkt, waardoor misverstanden kunnen ontstaan.
Door het traject tijdelijk gratis te maken, hoopt men de ritten voorspelbaarder te maken en chauffeurs te ontlasten. Als er geen discussies meer zijn bij het instappen, komt er meer rust in de bus én aan de halte. Bovendien maakt het toezicht door hosts en boa’s het makkelijker om te signaleren waar extra uitleg of begeleiding nodig is.
Is dit de omgekeerde wereld?
Veel reacties online zijn gebaseerd op het idee dat er nu een “beloning” wordt gegeven voor gedrag dat eerder tot problemen leidde. Mensen vrezen dat er een precedent wordt geschapen: dat wie onrust veroorzaakt uiteindelijk extra geholpen wordt. Daarom noemen sommigen het besluit symbolisch ‘de omgekeerde wereld’.
Tegelijkertijd benadrukken beleidsmakers dat dit geen beloning is, maar een veiligheidsmaatregel. Het is vergelijkbaar met andere situaties waarin conflicten worden voorkomen door een procedure te vereenvoudigen — zoals wanneer voetbalclubs extra pendelbussen inzetten voor supportersgroepen om opstootjes te voorkomen.
Gelijke behandeling en toegankelijkheid van het openbaar vervoer
Een belangrijk punt in de discussie is het gevoel van gelijkheid. Het openbaar vervoer is een publieke dienst die voor iedereen toegankelijk moet zijn, en veel reizigers vinden dat regels voor iedereen hetzelfde moeten zijn. Wanneer één groep op een bepaalde route gratis reist, roept dat automatisch vragen op over solidariteit, eerlijkheid en uniformiteit van beleid.
Daarom benadrukken de betrokken partijen dat dit een uitzonderlijke situatie is, specifiek gekozen voor een zeer specifiek traject met specifieke veiligheidsuitdagingen. Het is dus geen beleidswijziging die breder wordt ingevoerd.
Hoe gaat het verder?
Voor nu blijft de gratis pendeldienst onderdeel van een proefperiode. In die periode wordt gemeten of het aantal incidenten daadwerkelijk afneemt en of chauffeurs zich veiliger voelen. Ook wordt gekeken of de begeleiding van het COA, de inzet van toezichthouders en het contact tussen vervoerder en overheid voldoende zijn om de situatie duurzaam te verbeteren.
Wanneer blijkt dat de maatregel effectief is, kan deze langer worden aangehouden. Als de resultaten tegenvallen, zullen opnieuw aanpassingen nodig zijn.
Wat vind jij van dit besluit?
Het onderwerp raakt veel mensen, omdat het gaat over veiligheid, verantwoordelijkheid en eerlijkheid. Vind jij het verstandig om dit traject gratis te maken om zo de rust terug te brengen? Of zijn er volgens jou andere oplossingen mogelijk die zowel veilig als eerlijk voelen?
Laat het vooral weten in de reacties — de discussie is nog lang niet voorbij, en jouw mening telt mee in hoe dit soort beleidskeuzes in de toekomst worden vormgegeven.