Algemeen
Vreselijk nieuws bij afscheid Jonnie Boer
Afscheid van topchef Jonnie Boer in De Librije: een eerbetoon vol klasse, emotie en symboliek
In het hart van Zwolle werd donderdag op indrukwekkende wijze afscheid genomen van Jonnie Boer, de vermaarde chef-kok die zijn leven wijdde aan smaak, gastvrijheid en innovatie in de keuken. In zijn eigen restaurant, het wereldberoemde De Librije, kwamen familie, vrienden, collega’s en prominenten bijeen om hem de laatste eer te bewijzen.
Boer 0verleed vorige week woensdag onverwacht op Bonaire, op 60-jarige leeftijd, aan de gevolgen van een longembolie. Zijn 0verlijden bracht een schok teweeg in de culinaire wereld, maar ook ver daarbuiten. Wat donderdag volgde was een afscheid dat perfect aansloot bij wie hij was: warm, kleurrijk, eigenzinnig en tot in detail verzorgd.
De Librije als decor voor een uniek afscheid
Niet eerder werd in Nederland een chef-kok op deze manier herdacht: in zijn eigen restaurant, waar hij zijn levenswerk had opgebouwd samen met zijn vrouw Thérèse Boer. De deuren van De Librije gingen donderdagochtend open voor een select gezelschap dat Jonnie van dichtbij had gekend – in de keuken, aan tafel, of als vriend.
Bij aankomst werden gasten verwelkomd door personeel van De Librije en chef-kok Nelson Tanate, die ooit als stagiair begon onder Jonnie, en inmiddels mede-eigenaar is van het enige Nederlandse restaurant met drie Michelinsterren. Samen met de kinderen van Jonnie en Thérèse – Jimmie en Isabelle – leidt hij het bedrijf voort.
Voor de gelegenheid was de binnenstad van Zwolle deels afgesloten. Straten rond de Assiestraat en Diezerpoortenplas gingen dicht voor verkeer, de parkeergarage op het Noordereiland werd deels gereserveerd voor genodigden. Beveiligers en verkeersregelaars zorgden voor een respectvolle en rustige ontvangst.
Een kist die sprak: graffitikunst, symboliek en persoonlijkheid
Centraal in De Librije stond de opbaarkist van Jonnie Boer – niet traditioneel zwart of donkerbruin, maar kleurrijk beschilderd in graffitistijl. Een visueel eerbetoon aan zijn creativiteit, zijn lef, en zijn vermogen om altijd buiten de lijntjes te denken. De kist was een statement, net als de man die erin lag.
Aan de zijkant stond een ingelijste zwart-witfoto van Johan Cruijff, voorzien van handtekeningen. Cruijff was een grote inspiratiebron voor Jonnie, zowel in denken als in doen. Daarnaast lagen er persoonlijke voorwerpen rondom de kist: bokshandschoenen, een vishengel met molen, en flessen wijn – subtiele verwijzingen naar zijn passies buiten de keuken.
Op de kist lag ook een bloemenkrans van koning Willem-Alexander en koningin Máxima, een teken van nationale waardering voor de chef die de Nederlandse gastronomie wereldwijd op de kaart zette.
Afscheid met een glas in de hand
Gasten kregen bij aankomst de mogelijkheid om op hun eigen manier afscheid te nemen. Sommigen hieven een glas witte wijn bij het portret van Jonnie aan de ingang van het restaurant, anderen verkozen een stil moment met een glas water. Er werd niet formeel gesproken, maar de stilte sprak boekdelen.
De sfeer was ingetogen, met ruimte voor herinneringen en onderlinge gesprekken. Mensen die met Jonnie hadden gewerkt, met hem hadden gegeten of samen avonturen beleefden, vonden elkaar in verhalen en gedeeld verdriet. De liefde voor Jonnie en zijn werk was tastbaar.
Bekende gezichten uit de culinaire wereld en daarbuiten
Onder de aanwezigen waren grote namen uit de gastronomie, zoals Herman den Blijker, maar ook andere bekende Nederlanders die op een of andere manier met Jonnie verbonden waren. Namen als Jaap Stam, Humberto Tan, Jan Slagter, Jack van Gelder en Martijn Krabbé – die ernstig ziek is – lieten zich zien en toonden hun respect.
Ook burgemeester Peter Snijders van Zwolle was een van de eerste gasten die arriveerde. Hij noemde Jonnie “een ambassadeur voor Zwolle, een pionier, en bovenal een goed mens”.
Vanuit de Zwolse gemeenschap waren veel ondernemers en bekenden aanwezig, een teken dat Jonnie niet alleen nationaal, maar ook lokaal diep geworteld was.
Een brief uit stilte: het gezin spreekt via beeld
In eerste instantie waren Thérèse, Jimmie en Isabelle niet zichtbaar bij de ceremonie. Op een groot portret van Jonnie stond te lezen:
“Wat ontzettend fijn dat jullie hier zijn om afscheid te nemen van Jonnie. Wij blijven vandaag achter de schermen, maar krijgen alles op afstand mee.”
Deze beslissing werd gerespecteerd. Rouw kent geen vaste vorm, en dit gebaar paste bij de ingetogen kracht van het gezin. Later op de dag verscheen het drietal alsnog bij De Librije – stil, krachtig, en zichtbaar geraakt door de liefdevolle sfeer.
De kist werd in de loop van de ochtend uit De Librije gedragen, waarna de uitvaart in besloten kring plaatsvond.
De kracht van een chef die méér was dan zijn werk
Hoewel Jonnie Boer vooral bekend was als chef en restaurateur, werd tijdens het afscheid duidelijk dat zijn betekenis veel verder reikte. Hij was een mentor voor jonge chefs, een vriend voor vele collega’s, een ondernemer met visie en een vaderfiguur in zijn vakgebied.
Zijn creatieve geest, zijn nuchtere houding en zijn oprechte betrokkenheid bij mensen maakten hem geliefd in alle lagen van de samenleving. Hij bouwde aan meer dan een restaurant – hij bouwde aan een gemeenschap, waarin smaak, aandacht en kwaliteit centraal stonden.
Een afscheid dat recht doet aan een rijk leven
Het afscheid van Jonnie Boer was precies wat het moest zijn: persoonlijk, eigenzinnig en vol respect. Geen overdaad, maar wel doordachte symboliek. Geen show, maar wel zichtbaar vakmanschap – zelfs in het rouwproces.
Dat hij werd herdacht in zijn eigen keuken, omringd door mensen die hem écht kenden, maakt het moment uniek. Dit was geen publieke show, maar een liefdevol ritueel in de geest van Jonnie zelf: warm, creatief, met oog voor detail én voor de mensen om hem heen.
Een nalatenschap die blijft leven
Hoewel Jonnie Boer fysiek niet meer onder ons is, leeft zijn gedachtegoed voort. In De Librije, die onder leiding van zijn kinderen en Nelson Tanate verdergaat. In de chefs die hij inspireerde. In de boeken, gerechten en momenten die mensen met hem deelden.
Zijn d00d voelt als een gemis, maar zijn leven als een cadeau – aan Zwolle, aan de gastronomie, aan Nederland. Zoals één van de gasten het verwoordde bij het verlaten van De Librije:
“Jonnie kookte niet alleen met ingrediënten, hij kookte met hart. En dat proef je nog steeds.”
In de Molukse wijk van Tiel is de afgelopen dagen een sfeer ontstaan die bewoners zich waarschijnlijk hun hele leven zullen blijven herinneren. Waar het leven doorgaans in een rustig, herkenbaar ritme voortkabbelt, is nu sprake van uitbundige vreugde, ongeloof en emotionele ontlading. De Postcode Loterij is hier gevallen, en dat betekent dat tientallen huishoudens in één klap miljonair zijn geworden. Bedragen variërend van ruim 1,8 miljoen tot zelfs 5,6 miljoen euro zorgen voor een ongekende impact op de wijk.
Ongeloof en emotie op straat
Op straat is het beeld bijna filmisch. Buren die elkaar in de armen vallen, mensen die met tranen in de ogen vertellen wat dit moment voor hen betekent en bewoners die zichtbaar moeite hebben om te bevatten wat hen is overkomen. “Het voelt alsof ik droom,” zegt een bewoner, terwijl hij zijn hoofd schudt en voorzichtig glimlacht. “Je speelt altijd mee, maar je denkt nooit dat dit jou écht overkomt.”
Die verwarring en euforie wisselen elkaar voortdurend af. Sommigen durven het bedrag nog niet eens hardop uit te spreken, bang dat het geluk anders weer verdwijnt. Anderen bellen meteen familieleden om het nieuws te delen, waarbij emoties hoog oplopen. De straat, normaal een plek van dagelijkse routine, is veranderd in een ontmoetingspunt van ongeloof en vreugde.
Meer dan alleen geld
Wat deze winst bijzonder maakt, is dat het niet alleen gaat om financiële rijkdom. Voor veel bewoners voelt het als een vorm van erkenning. De Molukse gemeenschap kent een geschiedenis van hard werken, doorzetten en zorgen voor elkaar. Juist daarom raakt het mensen diep dat het geluk hier is neergestreken. “Dit geeft rust,” vertelt een bewoonster. “Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn kinderen en kleinkinderen. Het idee dat ik me geen zorgen meer hoef te maken, dat is onbetaalbaar.”
Het geld betekent voor velen de mogelijkheid om eindelijk adem te halen. Schulden aflossen, een hypotheek verkleinen of helemaal afbetalen, investeren in de toekomst van de kinderen of simpelweg een buffer creëren voor onzekere tijden. Het zijn geen extravagante dromen die overheersen, maar juist praktische, nuchtere wensen die voortkomen uit jarenlang verantwoordelijk leven.
Dromen die nu bereikbaar worden
Naast die nuchtere plannen komen ook lang gekoesterde dromen ineens binnen handbereik. Een bewoner vertelt hoe hij al jaren droomt van een eigen onderneming, maar nooit het risico durfde te nemen. “Nu kan ik het doen zonder angst,” zegt hij. Anderen denken aan reizen die altijd te duur leken, het renoveren van een huis of het ondersteunen van familieleden die het minder breed hebben.
Opvallend is dat veel winnaars niet alleen aan zichzelf denken. Er wordt gesproken over het helpen van broers, zussen, ouders of kinderen. Ook initiatieven voor de buurt worden voorzichtig genoemd. “We zijn hier altijd een hechte gemeenschap geweest,” klinkt het. “Dit verandert dat niet, het versterkt het alleen maar.”
Saamhorigheid in de wijk
Die saamhorigheid is misschien wel het meest opvallende aspect van deze gebeurtenis. Waar geld soms jaloezie of afstand kan creëren, lijkt hier het tegenovergestelde te gebeuren. Bewoners gunnen elkaar het geluk oprecht. Er is sprake van collectieve trots: trots op de wijk, op de gemeenschap en op het feit dat juist hier zoveel positiviteit samenkomt.
Mensen blijven hangen op straat, praten met elkaar en delen verhalen. Er wordt gelachen, gehuild en teruggeblikt op moeilijke tijden. “Het voelt alsof we dit samen winnen,” zegt iemand. “Niet alleen individueel, maar als buurt.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een nieuw perspectief op de toekomst
De impact van deze winst reikt verder dan het hier en nu. Voor veel gezinnen verandert het perspectief op de toekomst ingrijpend. Waar eerder onzekerheid over werk, gezondheid of financiën een constante factor was, ontstaat nu ruimte voor rust en planning. Die mentale verandering is minstens zo groot als de financiële.
“Je merkt het meteen,” vertelt een bewoner. “De spanning valt van mensen af. Je ziet het in hun houding, in hun ogen. Er is hoop.” Die hoop vertaalt zich in plannen, maar ook in een hernieuwd vertrouwen in het leven.
Verantwoord omgaan met het geluk
Tegelijkertijd is er ook voorzichtigheid. Veel winnaars geven aan dat ze tijd willen nemen voordat ze grote beslissingen nemen. Advies inwinnen, rustig nadenken en stap voor stap kijken wat verstandig is. Het besef dat dit geluk ook verantwoordelijkheid met zich meebrengt, is duidelijk aanwezig.
“Het is prachtig,” zegt een vrouw, “maar je wilt het niet verspillen. Dit is iets wat je zorgvuldig moet behandelen.” Die houding past bij de nuchterheid die veel bewoners typeert en die ook nu, midden in de euforie, zichtbaar blijft.
Collectieve trots en erkenning
Voor de Molukse wijk voelt deze dag als meer dan een loterijmoment. Het wordt ervaren als een symbolisch keerpunt, een lichtpunt na jaren waarin niet alles vanzelf ging. De verhalen die rondgaan, gaan niet alleen over geld, maar over waardigheid, erkenning en het gevoel gezien te worden.
Dat gevoel wordt gedeeld door jong en oud. Oudere bewoners spreken over rust na een leven van hard werken, jongere bewoners over kansen die ze hun kinderen nu kunnen bieden. Het is die gedeelde betekenis die de winst zo bijzonder maakt.
Een dag die geschiedenis schrijft
Terwijl de rust langzaam terugkeert en de eerste emoties zijn gezakt, blijft één ding overeind: deze dag zal nog lang onderwerp van gesprek zijn in de wijk. Niet alleen vanwege de miljoenen, maar vanwege wat het losmaakt tussen mensen. Het gevoel van samen winnen, samen hopen en samen vooruitkijken.
Voor de Molukse wijk in Tiel voelt het als een nieuw hoofdstuk. Geen garantie op een zorgeloos leven, maar wel een stevige basis en een gevoel van optimisme dat lang gemist werd. En misschien is dat wel de grootste winst van allemaal.