Algemeen
Vreselijk nieuws bij afscheid Jonnie Boer
Afscheid van topchef Jonnie Boer in De Librije: een eerbetoon vol klasse, emotie en symboliek
In het hart van Zwolle werd donderdag op indrukwekkende wijze afscheid genomen van Jonnie Boer, de vermaarde chef-kok die zijn leven wijdde aan smaak, gastvrijheid en innovatie in de keuken. In zijn eigen restaurant, het wereldberoemde De Librije, kwamen familie, vrienden, collega’s en prominenten bijeen om hem de laatste eer te bewijzen.
Boer 0verleed vorige week woensdag onverwacht op Bonaire, op 60-jarige leeftijd, aan de gevolgen van een longembolie. Zijn 0verlijden bracht een schok teweeg in de culinaire wereld, maar ook ver daarbuiten. Wat donderdag volgde was een afscheid dat perfect aansloot bij wie hij was: warm, kleurrijk, eigenzinnig en tot in detail verzorgd.
De Librije als decor voor een uniek afscheid
Niet eerder werd in Nederland een chef-kok op deze manier herdacht: in zijn eigen restaurant, waar hij zijn levenswerk had opgebouwd samen met zijn vrouw Thérèse Boer. De deuren van De Librije gingen donderdagochtend open voor een select gezelschap dat Jonnie van dichtbij had gekend – in de keuken, aan tafel, of als vriend.
Bij aankomst werden gasten verwelkomd door personeel van De Librije en chef-kok Nelson Tanate, die ooit als stagiair begon onder Jonnie, en inmiddels mede-eigenaar is van het enige Nederlandse restaurant met drie Michelinsterren. Samen met de kinderen van Jonnie en Thérèse – Jimmie en Isabelle – leidt hij het bedrijf voort.
Voor de gelegenheid was de binnenstad van Zwolle deels afgesloten. Straten rond de Assiestraat en Diezerpoortenplas gingen dicht voor verkeer, de parkeergarage op het Noordereiland werd deels gereserveerd voor genodigden. Beveiligers en verkeersregelaars zorgden voor een respectvolle en rustige ontvangst.
Een kist die sprak: graffitikunst, symboliek en persoonlijkheid
Centraal in De Librije stond de opbaarkist van Jonnie Boer – niet traditioneel zwart of donkerbruin, maar kleurrijk beschilderd in graffitistijl. Een visueel eerbetoon aan zijn creativiteit, zijn lef, en zijn vermogen om altijd buiten de lijntjes te denken. De kist was een statement, net als de man die erin lag.
Aan de zijkant stond een ingelijste zwart-witfoto van Johan Cruijff, voorzien van handtekeningen. Cruijff was een grote inspiratiebron voor Jonnie, zowel in denken als in doen. Daarnaast lagen er persoonlijke voorwerpen rondom de kist: bokshandschoenen, een vishengel met molen, en flessen wijn – subtiele verwijzingen naar zijn passies buiten de keuken.
Op de kist lag ook een bloemenkrans van koning Willem-Alexander en koningin Máxima, een teken van nationale waardering voor de chef die de Nederlandse gastronomie wereldwijd op de kaart zette.
Afscheid met een glas in de hand
Gasten kregen bij aankomst de mogelijkheid om op hun eigen manier afscheid te nemen. Sommigen hieven een glas witte wijn bij het portret van Jonnie aan de ingang van het restaurant, anderen verkozen een stil moment met een glas water. Er werd niet formeel gesproken, maar de stilte sprak boekdelen.
De sfeer was ingetogen, met ruimte voor herinneringen en onderlinge gesprekken. Mensen die met Jonnie hadden gewerkt, met hem hadden gegeten of samen avonturen beleefden, vonden elkaar in verhalen en gedeeld verdriet. De liefde voor Jonnie en zijn werk was tastbaar.
Bekende gezichten uit de culinaire wereld en daarbuiten
Onder de aanwezigen waren grote namen uit de gastronomie, zoals Herman den Blijker, maar ook andere bekende Nederlanders die op een of andere manier met Jonnie verbonden waren. Namen als Jaap Stam, Humberto Tan, Jan Slagter, Jack van Gelder en Martijn Krabbé – die ernstig ziek is – lieten zich zien en toonden hun respect.
Ook burgemeester Peter Snijders van Zwolle was een van de eerste gasten die arriveerde. Hij noemde Jonnie “een ambassadeur voor Zwolle, een pionier, en bovenal een goed mens”.
Vanuit de Zwolse gemeenschap waren veel ondernemers en bekenden aanwezig, een teken dat Jonnie niet alleen nationaal, maar ook lokaal diep geworteld was.
Een brief uit stilte: het gezin spreekt via beeld
In eerste instantie waren Thérèse, Jimmie en Isabelle niet zichtbaar bij de ceremonie. Op een groot portret van Jonnie stond te lezen:
“Wat ontzettend fijn dat jullie hier zijn om afscheid te nemen van Jonnie. Wij blijven vandaag achter de schermen, maar krijgen alles op afstand mee.”
Deze beslissing werd gerespecteerd. Rouw kent geen vaste vorm, en dit gebaar paste bij de ingetogen kracht van het gezin. Later op de dag verscheen het drietal alsnog bij De Librije – stil, krachtig, en zichtbaar geraakt door de liefdevolle sfeer.
De kist werd in de loop van de ochtend uit De Librije gedragen, waarna de uitvaart in besloten kring plaatsvond.
De kracht van een chef die méér was dan zijn werk
Hoewel Jonnie Boer vooral bekend was als chef en restaurateur, werd tijdens het afscheid duidelijk dat zijn betekenis veel verder reikte. Hij was een mentor voor jonge chefs, een vriend voor vele collega’s, een ondernemer met visie en een vaderfiguur in zijn vakgebied.
Zijn creatieve geest, zijn nuchtere houding en zijn oprechte betrokkenheid bij mensen maakten hem geliefd in alle lagen van de samenleving. Hij bouwde aan meer dan een restaurant – hij bouwde aan een gemeenschap, waarin smaak, aandacht en kwaliteit centraal stonden.
Een afscheid dat recht doet aan een rijk leven
Het afscheid van Jonnie Boer was precies wat het moest zijn: persoonlijk, eigenzinnig en vol respect. Geen overdaad, maar wel doordachte symboliek. Geen show, maar wel zichtbaar vakmanschap – zelfs in het rouwproces.
Dat hij werd herdacht in zijn eigen keuken, omringd door mensen die hem écht kenden, maakt het moment uniek. Dit was geen publieke show, maar een liefdevol ritueel in de geest van Jonnie zelf: warm, creatief, met oog voor detail én voor de mensen om hem heen.
Een nalatenschap die blijft leven
Hoewel Jonnie Boer fysiek niet meer onder ons is, leeft zijn gedachtegoed voort. In De Librije, die onder leiding van zijn kinderen en Nelson Tanate verdergaat. In de chefs die hij inspireerde. In de boeken, gerechten en momenten die mensen met hem deelden.
Zijn d00d voelt als een gemis, maar zijn leven als een cadeau – aan Zwolle, aan de gastronomie, aan Nederland. Zoals één van de gasten het verwoordde bij het verlaten van De Librije:
“Jonnie kookte niet alleen met ingrediënten, hij kookte met hart. En dat proef je nog steeds.”
Algemeen
Droevig nieuws uit het ziekenhuis over Tooske Ragas – Ze heeft het 5 minuten geleden bevestigd
Het is een bijzonder zware en emotionele periode voor Tooske Ragas. De actrice en presentatrice heeft zelf bevestigd dat zij momenteel in het z!ekenhuis verblijft, kort nadat haar vader recent is weggevallen. Het nieuws kwam hard binnen bij haar fans, collega’s en vrienden, die vrijwel direct massaal hun steun en medeleven zijn gaan uitspreken. Wat normaal gesproken een sterke en energieke publieke persoonlijkheid is, laat zich nu noodgedwongen van een kwetsbare kant zien.
Een klap die te groot werd om alleen te dragen
Volgens mensen uit de directe omgeving van Tooske was het verdriet al dagenlang intens aanwezig. Het gemis van haar vader, met wie zij een hechte band had, drukte zwaar op haar gemoed. Ze probeerde aanvankelijk door te gaan, zoals ze dat altijd doet: verantwoordelijk, professioneel en met oog voor anderen. Maar het verlies bleek uiteindelijk te groot om zonder hulp te verwerken. De emotionele belasting stapelde zich op, tot het moment kwam dat medische begeleiding noodzakelijk werd.
“Ze was compleet uitgeput,” vertelt een bron dichtbij de familie. “Niet alleen lichamelijk, maar vooral mentaal. Het was alsof alles tegelijk binnenkwam.” Die uitputting leidde ertoe dat Tooske in het z!ekenhuis werd opgenomen, niet vanwege een acute lichamelijke aandoening, maar omdat haar lichaam en hoofd simpelweg rust nodig hadden.
Alle verplichtingen op pauze
In overleg met haar naasten en professionals heeft Tooske besloten om al haar werkzaamheden voorlopig stil te leggen. Optredens, opnames en publieke verplichtingen zijn afgezegd. Een woordvoerder laat weten dat die beslissing met zorg is genomen. “Tooske krijgt nu de ruimte om te r0uwen, zonder druk of verwachtingen. Ze wordt omringd door familie en goede vrienden.”
Voor iemand die bekendstaat om haar discipline en betrokkenheid is dat geen makkelijke stap. Collega’s beschrijven haar als iemand die zelden klaagt en altijd doorgaat. Juist daarom maakt deze situatie zoveel indruk. Het laat zien dat r0uw zich niet laat plannen of beheersen, hoe sterk iemand ook is.
Massale steun van fans en collega’s
Kort na het bekend worden van haar z!ekenhuisopname stroomden de reacties op sociale media binnen. Fans delen warme woorden, hartjes en persoonlijke berichten. Sommigen vertellen hoe Tooske hen door de jaren heen heeft geraakt met haar werk, haar openheid of haar energie op televisie. Anderen spreken simpelweg hun hoop uit dat ze de rust en steun krijgt die ze nodig heeft.
Ook uit de media- en theaterwereld klinkt veel medeleven. Collega’s benadrukken dat Tooske altijd klaarstaat voor anderen en nu zelf diezelfde zachtheid verdient. “Dit is zo’n moment waarop alles even stil mag vallen,” schrijft iemand. “R0uw heeft geen tijdschema.”
Een publieke vrouw, een persoonlijk verlies
Hoewel Tooske gewend is om in de schijnwerpers te staan, is dit een situatie waarin privacy essentieel is. Het z!ekenhuis heeft dan ook geen verdere details gedeeld over haar toestand, behalve dat zij stabiel is en vooral emotioneel uitgeput. Er wordt nadrukkelijk gevraagd om rust rondom haar herstel.
Voor het publiek is het soms lastig te bevatten hoe zwaar een persoonlijk verlies kan wegen, juist bij bekende mensen. Zij worden vaak gezien als ‘sterk’, ‘succesvol’ of ‘altijd positief’. Maar ook zij zijn dochters, partners en familieleden, met gevoelens die net zo diep gaan als bij ieder ander.
R0uwen vraagt tijd en ruimte
R0uw is geen rechte lijn. Het komt in golven, onverwacht en soms overweldigend. In het geval van Tooske lijkt die golf nu allesomvattend te zijn. Dat zij in het z!ekenhuis verblijft, onderstreept hoe belangrijk het is om signalen serieus te nemen wanneer verdriet te zwaar wordt.
Deskundigen benadrukken dat het erkennen van die grens juist getuigt van kracht. Het betekent luisteren naar jezelf en accepteren dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Voor Tooske is dit moment er een van stilstaan, voelen en langzaam verwerken.
Een warme herinnering aan haar vader
Hoewel Tooske zelf nog weinig woorden heeft gedeeld over haar vader, spreken mensen in haar omgeving over een liefdevolle band. Hij zou een belangrijke rol hebben gespeeld in haar leven en haar altijd gesteund hebben in haar keuzes en carrière. Dat maakt het gemis des te groter.
Fans herinneren zich eerdere momenten waarop Tooske sprak over familie, over dankbaarheid en over de waarde van verbinding. Die woorden krijgen nu een extra lading. Het laat zien hoe diep familiebanden kunnen doorwerken, ook – of juist – wanneer iemand volwassen is en een eigen leven heeft opgebouwd.
Respect voor stilte
In een tijd waarin nieuws zich razendsnel verspreidt en iedereen een mening deelt, klinkt ook een oproep tot terughoudendheid. Verschillende collega’s en fans vragen om respect voor de stilte die Tooske nu nodig heeft. Geen speculaties, geen druk, maar ruimte.
“Dit is geen show, dit is echt,” schrijft een fan treffend. “Laat haar gewoon mens zijn.”
Vooruitkijken zonder haast
Hoe het hersteltraject er precies uit zal zien, is nog niet duidelijk. En dat hoeft ook niet. Voor nu draait alles om rust, nabijheid en het langzaam hervinden van evenwicht. Niemand verwacht dat Tooske snel weer op het scherm verschijnt. Haar gezondheid en welzijn staan voorop.
Wat wel zeker is: de steun is groot, oprecht en warm. En die steun kan, hoe klein ook, bijdragen aan het gevoel er niet alleen voor te staan.
Een kwetsbaar moment, gedeeld met velen
Het verhaal van Tooske Ragas raakt, juist omdat het zo herkenbaar is. Achter de bekendheid schuilt een dochter die haar vader moet missen. Iemand die normaal anderen vermaakt, maar nu zelf gedragen moet worden.
Haar fans hopen dat ze, omringd door liefde, tijd krijgt om dit zware hoofdstuk te verwerken. Zonder haast, zonder verwachtingen. Want zelfs de sterkste mensen hebben soms een plek nodig om even stil te staan.