Algemeen
Thérèse Boer openhartig na afscheid Jonnie: “Ik ben helemaal kapot, maar zo trots op Isabelle en Jimmie”
In de dagen na het indrukwekkende afscheid van topchef Jonnie Boer heeft zijn vrouw Thérèse Boer zich voor het eerst uitgesproken over de emotionele periode die zij en haar gezin doormaken. In een ingetogen maar krachtige verklaring laat Thérèse weten dat ze nog altijd overmand is door verdriet, maar dat haar hart ook overloopt van trots en dankbaarheid. “Ik ben kapot van verdriet, maar ik ben ook zó trots op onze kinderen. Isabelle en Jimmie hebben laten zien wat echte kracht is.”
Een intiem en waardig afscheid
Het afscheid van Jonnie Boer was allesbehalve standaard. Geen koude ceremonie, geen afstandelijke bijeenkomst, maar een eerbetoon in de geest van de man zelf: warm, persoonlijk en vol karakter. Honderden mensen kwamen naar De Librije in Zwolle om hun respect te betuigen. Van culinaire grootheden tot trouwe gasten, van collega-koks tot vrienden en familie. De kist stond beschilderd in graffiti-stijl, kleurrijk en levendig — net als Jonnie zelf.
Thérèse vertelt dat ze ervoor koos om tijdens het publieke moment op de achtergrond te blijven. “Dat was geen makkelijke beslissing, maar ik wilde ruimte geven aan iedereen die Jonnie gekend en bewonderd heeft. Hij had zoveel betekend voor zóveel mensen, en ik gunde hen dat moment van afscheid.”
Een kist vol symboliek
De graffiti-beschilderde kist, vol kleur en leven, weerspiegelde volgens Thérèse wie Jonnie werkelijk was. “Jonnie hield van uitgesproken smaken, van contrasten, van kleur. Die kist vatte zijn geest perfect samen. Niet ingetogen, maar levendig. Het was zó hem.”
Daarnaast benadrukt ze dat het detail van de Harley-Davidson-motorstoet Jonnie op het lijf geschreven was. “Hij was dol op motoren. Dat geluid, dat gevoel van vrijheid. Toen ik die lange stoet zag vertrekken, voelde ik: dit klopt.”
Isabelle en Jimmie: de stille kracht
Wat Thérèse misschien nog wel het meeste raakte, was de manier waarop haar kinderen met het afscheid omgingen. “Ik heb ze zien groeien in een paar dagen tijd. Isabelle en Jimmie zijn mijn helden.”
Isabelle deelde voorafgaand aan de uitvaart een reeks oude familiefoto’s, waarin Jonnie als jonge vader en chef te zien was. “Zij gaf hem opnieuw een gezicht. Niet de chef met drie sterren, maar de papa die ons leerde genieten van de kleine dingen. Ze liet de wereld zien wie hij écht was.”
Jimmie, die zijn vader in de keuken opvolgt, deelde beelden van de motorstoet. “Met elke seconde liet hij zien hoe sterk en liefdevol hij is. Hij deed dit met zo veel respect. Dat raakt me als moeder.”
Het verdriet is groot, de trots nog groter
Hoewel de leegte immens is, benadrukt Thérèse ook hoe dankbaar ze is voor de steun van vrienden, collega’s en het publiek. “Het is ongelofelijk hoeveel berichten, bloemen en kaarten we hebben ontvangen. Mensen uit het hele land laten weten hoeveel Jonnie voor hen betekende.”
Die collectieve rouw bracht troost, maar legde ook de grootsheid van Jonnie’s nalatenschap bloot. “Hij kookte niet alleen, hij raakte mensen. Hij was niet zomaar een chef. Hij was iemand die herinneringen creëerde.”
Herinneringen die blijven
Thérèse haalt ook herinneringen op aan Jonnie als levensgezel. “We werkten samen, woonden samen, groeiden samen. Alles was verweven.”
Een van haar dierbaarste herinneringen is hoe hij altijd met een scherp oog door De Librije liep. “Niets ontging hem. Maar altijd met een glimlach en een bemoedigend woord voor het personeel. Hij was streng, maar rechtvaardig.”
Volgens Thérèse was zijn grootste talent niet alleen koken, maar inspireren. “Of het nu ging om jonge koks, wijnliefhebbers of vaste gasten: iedereen voelde zich gezien. Hij wist je te raken met een blik, een grap, of gewoon een goed bord eten.”
Trots op de Librije-familie
Ook het team van De Librije speelt een grote rol in haar dankbaarheid. “Onze medewerkers hebben het afscheid mee vormgegeven. Van de koks tot de bediening: iedereen stond er met liefde.”
Ze prijst vooral de manier waarop het personeel Jonnie’s gedachtegoed levend wil houden. “Ze werken met zijn recepten, zijn filosofie, zijn flair. Dat is het mooiste eerbetoon dat er is.”
Ze vertelt hoe collega’s verhalen delen over Jonnie’s typische uitspraken, zijn perfectionisme, maar ook zijn warme hart. “Ze blijven hem citeren in de keuken. ‘Net dat beetje extra!’, hoor ik ze zeggen.”
Een toekomst vol herinnering
De komende tijd zal in het teken staan van verwerking, maar ook van voortzetting. “De Librije gaat binnenkort weer open. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat Jonnie dat gewild zou hebben. Hij geloofde in doorgaan, in vooruitkijken, in samen sterk zijn.”
Thérèse benadrukt dat het geen afscheid is van Jonnie’s idealen. “Elke gang, elk gerecht dat hier wordt geserveerd, draagt zijn handtekening. Zijn geest blijft rondwaren in iedere hoek van De Librije.”
Het idee dat Jonnie’s visie voortleeft in het werk van hun kinderen, en in de handen van hun team, geeft Thérèse kracht. “Dat geeft me troost. Hij is niet weg, hij leeft voort in wat we samen gebouwd hebben.”
Persoonlijke kracht
Zelf probeert Thérèse zich vast te houden aan de kleine dingen: een herinnering, een geur, een foto. “Soms ruik ik iets in de keuken en moet ik huilen. Maar dan hoor ik hem in mijn hoofd zeggen: ‘Hup, doorgaan.'”
Ze weet dat de weg lang zal zijn, maar dat liefde en trots haar zullen dragen. “Ik ben verdrietig, maar ook intens dankbaar dat ik ruim dertig jaar naast hem heb mogen staan. We hebben samen iets neergezet dat groter is dan wijzelf.”
Dankbaar voor verbondenheid
Ook buiten Zwolle werd massaal meegeleefd. Thérèse noemt het hartverwarmend hoeveel mensen hun steun betuigden. “Zoveel collega’s, gasten, buren, zelfs onbekenden… ze kwamen langs, stuurden brieven, lieten bloemen achter. Dat doet meer dan ik onder woorden kan brengen.”
Ze noemt het bijzonder hoeveel verhalen ze hoorde van mensen voor wie Jonnie een inspiratie was. “Van jonge chefs die dankzij hem durfden te beginnen, tot gasten die zeggen dat hij hun liefde voor eten heeft aangewakkerd.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Slot: Liefde als nalatenschap
Het verhaal van Thérèse Boer is dat van een vrouw die rouwt, maar ook viert. Die huilt, maar ook glimlacht bij herinneringen. En die vooral gelooft in de kracht van familie, liefde en samenwerking.
“We gaan door, met Jonnie in ons hart. En met Isabelle en Jimmie als levende voorbeelden van wat hij ons heeft geleerd: trouw blijven aan jezelf, delen met anderen, en altijd koken met je hart.”
Met deze woorden laat Thérèse niet alleen zien hoe groot het gemis is, maar ook hoe krachtig het leven kan zijn dat achterblijft. Een leven vol smaak, liefde en herinnering aan een man die Nederland leerde dat eten meer is dan voeding – het is verbinding. En dat blijft, generatie op generatie.
Algemeen
Droevig nieuws uit het ziekenhuis over Tooske Ragas – Ze heeft het 5 minuten geleden bevestigd
Het is een bijzonder zware en emotionele periode voor Tooske Ragas. De actrice en presentatrice heeft zelf bevestigd dat zij momenteel in het z!ekenhuis verblijft, kort nadat haar vader recent is weggevallen. Het nieuws kwam hard binnen bij haar fans, collega’s en vrienden, die vrijwel direct massaal hun steun en medeleven zijn gaan uitspreken. Wat normaal gesproken een sterke en energieke publieke persoonlijkheid is, laat zich nu noodgedwongen van een kwetsbare kant zien.
Een klap die te groot werd om alleen te dragen
Volgens mensen uit de directe omgeving van Tooske was het verdriet al dagenlang intens aanwezig. Het gemis van haar vader, met wie zij een hechte band had, drukte zwaar op haar gemoed. Ze probeerde aanvankelijk door te gaan, zoals ze dat altijd doet: verantwoordelijk, professioneel en met oog voor anderen. Maar het verlies bleek uiteindelijk te groot om zonder hulp te verwerken. De emotionele belasting stapelde zich op, tot het moment kwam dat medische begeleiding noodzakelijk werd.
“Ze was compleet uitgeput,” vertelt een bron dichtbij de familie. “Niet alleen lichamelijk, maar vooral mentaal. Het was alsof alles tegelijk binnenkwam.” Die uitputting leidde ertoe dat Tooske in het z!ekenhuis werd opgenomen, niet vanwege een acute lichamelijke aandoening, maar omdat haar lichaam en hoofd simpelweg rust nodig hadden.
Alle verplichtingen op pauze
In overleg met haar naasten en professionals heeft Tooske besloten om al haar werkzaamheden voorlopig stil te leggen. Optredens, opnames en publieke verplichtingen zijn afgezegd. Een woordvoerder laat weten dat die beslissing met zorg is genomen. “Tooske krijgt nu de ruimte om te r0uwen, zonder druk of verwachtingen. Ze wordt omringd door familie en goede vrienden.”
Voor iemand die bekendstaat om haar discipline en betrokkenheid is dat geen makkelijke stap. Collega’s beschrijven haar als iemand die zelden klaagt en altijd doorgaat. Juist daarom maakt deze situatie zoveel indruk. Het laat zien dat r0uw zich niet laat plannen of beheersen, hoe sterk iemand ook is.
Massale steun van fans en collega’s
Kort na het bekend worden van haar z!ekenhuisopname stroomden de reacties op sociale media binnen. Fans delen warme woorden, hartjes en persoonlijke berichten. Sommigen vertellen hoe Tooske hen door de jaren heen heeft geraakt met haar werk, haar openheid of haar energie op televisie. Anderen spreken simpelweg hun hoop uit dat ze de rust en steun krijgt die ze nodig heeft.
Ook uit de media- en theaterwereld klinkt veel medeleven. Collega’s benadrukken dat Tooske altijd klaarstaat voor anderen en nu zelf diezelfde zachtheid verdient. “Dit is zo’n moment waarop alles even stil mag vallen,” schrijft iemand. “R0uw heeft geen tijdschema.”
Een publieke vrouw, een persoonlijk verlies
Hoewel Tooske gewend is om in de schijnwerpers te staan, is dit een situatie waarin privacy essentieel is. Het z!ekenhuis heeft dan ook geen verdere details gedeeld over haar toestand, behalve dat zij stabiel is en vooral emotioneel uitgeput. Er wordt nadrukkelijk gevraagd om rust rondom haar herstel.
Voor het publiek is het soms lastig te bevatten hoe zwaar een persoonlijk verlies kan wegen, juist bij bekende mensen. Zij worden vaak gezien als ‘sterk’, ‘succesvol’ of ‘altijd positief’. Maar ook zij zijn dochters, partners en familieleden, met gevoelens die net zo diep gaan als bij ieder ander.
R0uwen vraagt tijd en ruimte
R0uw is geen rechte lijn. Het komt in golven, onverwacht en soms overweldigend. In het geval van Tooske lijkt die golf nu allesomvattend te zijn. Dat zij in het z!ekenhuis verblijft, onderstreept hoe belangrijk het is om signalen serieus te nemen wanneer verdriet te zwaar wordt.
Deskundigen benadrukken dat het erkennen van die grens juist getuigt van kracht. Het betekent luisteren naar jezelf en accepteren dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Voor Tooske is dit moment er een van stilstaan, voelen en langzaam verwerken.
Een warme herinnering aan haar vader
Hoewel Tooske zelf nog weinig woorden heeft gedeeld over haar vader, spreken mensen in haar omgeving over een liefdevolle band. Hij zou een belangrijke rol hebben gespeeld in haar leven en haar altijd gesteund hebben in haar keuzes en carrière. Dat maakt het gemis des te groter.
Fans herinneren zich eerdere momenten waarop Tooske sprak over familie, over dankbaarheid en over de waarde van verbinding. Die woorden krijgen nu een extra lading. Het laat zien hoe diep familiebanden kunnen doorwerken, ook – of juist – wanneer iemand volwassen is en een eigen leven heeft opgebouwd.
Respect voor stilte
In een tijd waarin nieuws zich razendsnel verspreidt en iedereen een mening deelt, klinkt ook een oproep tot terughoudendheid. Verschillende collega’s en fans vragen om respect voor de stilte die Tooske nu nodig heeft. Geen speculaties, geen druk, maar ruimte.
“Dit is geen show, dit is echt,” schrijft een fan treffend. “Laat haar gewoon mens zijn.”
Vooruitkijken zonder haast
Hoe het hersteltraject er precies uit zal zien, is nog niet duidelijk. En dat hoeft ook niet. Voor nu draait alles om rust, nabijheid en het langzaam hervinden van evenwicht. Niemand verwacht dat Tooske snel weer op het scherm verschijnt. Haar gezondheid en welzijn staan voorop.
Wat wel zeker is: de steun is groot, oprecht en warm. En die steun kan, hoe klein ook, bijdragen aan het gevoel er niet alleen voor te staan.
Een kwetsbaar moment, gedeeld met velen
Het verhaal van Tooske Ragas raakt, juist omdat het zo herkenbaar is. Achter de bekendheid schuilt een dochter die haar vader moet missen. Iemand die normaal anderen vermaakt, maar nu zelf gedragen moet worden.
Haar fans hopen dat ze, omringd door liefde, tijd krijgt om dit zware hoofdstuk te verwerken. Zonder haast, zonder verwachtingen. Want zelfs de sterkste mensen hebben soms een plek nodig om even stil te staan.