Algemeen
Thérèse Boer deelt rauwe emoties na afscheid van Jonnie: ‘Ik ben gebroken’
De dagen na het wegvallen van Jonnie Boer hebben diepe indruk achtergelaten op Thérèse Boer. Met zichtbare emotie, maar ook voelbare trots, sprak ze over het gemis van haar man, de legendarische chef-kok achter driesterrenrestaurant De Librije in Zwolle.
Haar woorden, openhartig en warm, schetsen een liefdevol portret van een man die voor velen van betekenis was. Niet alleen binnen het gezin, maar ook in de Nederlandse gastronomie en ver daarbuiten. Thérèse neemt ons mee in een periode vol herinnering en verbinding, waarin afscheid nemen niet betekent dat iemands invloed verdwijnt.
Een afscheid vol kleur, muziek en karakter
Het eerbetoon aan Jonnie was allesbehalve traditioneel. In plaats van een sobere bijeenkomst, werd zijn leven gevierd met muziek, kleur en een sfeer die bij hem paste. In De Librije, het restaurant waar hij zijn ziel in legde, verzamelden zich honderden mensen: collega-chefs, vaste gasten, vrienden en bekenden.
Zijn kist was niet standaard, maar een kleurrijk kunstwerk met graffiti. Oogstrelend, rebels en uitgesproken — precies zoals Jonnie was. Thérèse besloot om ruimte te geven aan anderen om hun gevoelens te delen. “Dat was geen makkelijke beslissing, maar ik wilde ruimte geven aan iedereen die Jonnie gekend en bewonderd heeft.”
Symboliek die Jonnie’s geest weerspiegelt
De beschilderde kist was geen toevallig detail, vertelt Thérèse. “Jonnie hield van uitgesproken smaken, contrasten en kleur. Die kist vatte zijn geest perfect samen. Niet ingetogen, maar levendig. Het was zó hem.”
Ook het indrukwekkende motorcortege met tientallen Harley-Davidsons raakte haar diep. “Hij hield van motoren, van het gevoel van vrijheid. Toen ik die lange stoet zag vertrekken, voelde ik: dit klopt.” Het geronk van de motoren die de stad doorkruisten, werd een onvergetelijk eerbetoon aan een man die zich nooit liet tegenhouden.
Kinderen als bron van kracht
Te midden van het verdriet vond Thérèse steun bij hun kinderen. Isabelle en Jimmie toonden, net als hun vader, veerkracht en liefde. “Ik ben kapot van binnen, maar ik ben ook zó trots op onze kinderen. Ze hebben laten zien wat echte kracht is.”
Isabelle deelde ontroerende familiefoto’s waarop Jonnie als jonge vader te zien was. “Zij gaf hem opnieuw een gezicht. Niet alleen de chef met drie sterren, maar de papa die ons leerde genieten van kleine dingen.”
Ook zoon Jimmie, die zijn vader opvolgt in de keuken, leverde zijn bijdrage aan het eerbetoon. Hij deelde beelden van de motorstoet. “Met elke seconde liet hij zien hoeveel liefde hij in zich heeft. Hij deed dit met zoveel respect. Dat raakt me als moeder.”
Troost in de steun van buitenaf
De hoeveelheid medeleven die Thérèse en haar gezin ontvingen, was overweldigend. Bloemen, kaarten en berichten stroomden binnen vanuit het hele land. “Het is ongelofelijk hoeveel mensen laten weten hoeveel Jonnie voor hen betekend heeft. Hij kookte niet alleen, hij raakte mensen. Hij was geen gewone chef, hij was iemand die herinneringen achterliet.”
Een leven vol liefde en toewijding
Ruim dertig jaar lang deelden Jonnie en Thérèse hun leven, hun werk en hun dromen. Ze bouwden aan De Librije met liefde, ambitie en oog voor perfectie. Thérèse herinnert zich hoe hij altijd met aandacht door het restaurant bewoog. “Niets ontging hem. Maar hij had ook altijd een glimlach en een vriendelijk woord voor het personeel. Hij was streng, maar ook rechtvaardig.”
Wat hem bijzonder maakte, ging verder dan zijn vakmanschap. “Hij wist mensen te raken. Of het nu jonge chefs waren, wijnliefhebbers of trouwe gasten: iedereen voelde zich gezien. Met een blik, een grap, of een goed bord eten.”
De Librije blijft zijn ziel dragen
Tijdens het eerbetoon speelde het team van De Librije een grote rol. Van keuken tot bediening: iedereen werkte met liefde en zorg mee. “Onze medewerkers hebben het afscheid mee vormgegeven. Dat heeft ons enorm gesterkt.”
In de keuken klinkt Jonnie’s stem nog dagelijks door. “Ze blijven hem citeren. ‘Net dat beetje extra!’ hoor ik ze zeggen. Zijn flair, zijn discipline, zijn warme persoonlijkheid blijven voelbaar in elk detail.”
Vooruit met liefde, terugkijken met trots
De komende tijd staat voor Thérèse in het teken van herinneren en doorgaan. De Librije zal opnieuw haar deuren openen, als eerbetoon aan de man die er zijn ziel in legde. “We doen dit niet omdat het makkelijk is, maar omdat Jonnie dat gewild zou hebben. Hij geloofde in vooruitkijken, in doorzetten, in kracht uit liefde halen.”
Elk gerecht dat geserveerd wordt, draagt een stukje van zijn nalatenschap. Thérèse vindt troost in het idee dat zijn energie blijft voortleven in hun kinderen, het team en het restaurant dat ze samen opbouwden.
Kleine momenten van herinnering
De momenten die Thérèse het meest raken, zijn vaak onverwacht. Een geur in de keuken, een oude foto, een herinnering die opeens bovenkomt. “Soms ruik ik iets en hoor ik hem in m’n hoofd: ‘Hup, doorgaan!’ Dan moet ik lachen en huilen tegelijk.”
Die kleine dingen dragen haar. “Ik ben verdrietig, maar ook intens dankbaar dat ik ruim dertig jaar naast hem heb mogen staan. We hebben iets neergezet dat groter is dan wijzelf. En dat leeft voort.”
Met De Librije als levend monument aan Jonnie’s levenswerk, zal zijn nalatenschap blijven inspireren. Niet als iets dat verloren is, maar als iets dat altijd blijft.
De jaarwisseling van de Nederlandse koninklijke familie is dit jaar in alle rust verlopen, ver weg van de schijnwerpers. Koning Willem-Alexander, Koningin Máxima en hun dochters brachten de feestdagen door in Argentinië, het geboorteland van Máxima. Hoewel het Koninklijk Huis geen officiële mededelingen deed over deze reis, heeft een ooggetuige die in hetzelfde hotel verbleef tegenover een Argentijnse krant een opvallend inkijkje gegeven in hoe de Oranjes zich daar gedroegen.
Rust, eenvoud en geen vertoon
Wat de ooggetuige vooral bijbleef, was niet luxe of afscherming, maar juist de eenvoud van het koninklijke gezin. Volgens de bron bewogen Willem-Alexander, Máxima en hun dochters zich vrij over het hotelterrein. Ze maakten gebruik van dezelfde voorzieningen als andere gasten: de terrassen, het zwembad, de eetzaal en de ontbijtzaal. Daarbij hielden ze zich strikt aan de huisregels, zonder zichtbare uitzonderingen of privileges.
De aanwezigheid van de Oranjes werd door andere hotelgasten niet als storend ervaren. Integendeel: het viel op hoe vanzelfsprekend en ontspannen zij zich tussen de overige bezoekers bewogen. Er was geen overdadige beveiliging in beeld en geen afgezette ruimtes. Dat droeg bij aan een sfeer waarin het gezin kon opgaan in het dagelijkse ritme van het hotel.
Geen speciale verzoeken, geen afscherming
Volgens de ooggetuige liep het gezin vrijwel altijd samen door het hotel. Er werden geen speciale verzoeken gedaan richting het personeel en er waren geen momenten waarop delen van het hotel exclusief voor hen werden afgesloten. Dat is opvallend, zeker gezien de veiligheidsprotocollen die normaal gesproken rond een koninklijk bezoek gelden.
Het personeel behandelde de Oranjes als gewone gasten, en dat leek wederzijds. Er was geen sprake van afstand of formele omgangsvormen. De koninklijke familie zou bewust hebben gekozen voor een laagdrempelige houding, passend bij een vakantie die in het teken stond van rust en samenzijn.
Vriendelijk en benaderbaar
Ook de manier waarop de Oranjes met het personeel en andere gasten omgingen, maakte indruk. Groeten werden uitgewisseld met een eenvoudig “goedemorgen” of “goedemiddag”, zonder formele titels of protocol. Medewerkers omschreven het contact als vriendelijk en respectvol. Kleine gesprekken ontstonden vanzelf, zoals dat bij andere hotelgasten ook gebeurt.
Voor veel aanwezigen was het bijzonder om te zien hoe een koninklijke familie zich zo natuurlijk door een publieke ruimte beweegt. Het gaf de vakantie een bijna huiselijk karakter, alsof rang en status voor even naar de achtergrond waren verdwenen.
Een warm gezinsbeeld
De ooggetuige benadrukte ook de onderlinge band binnen het gezin. De prinsessen zouden hun moeder regelmatig begroeten met knuffels en kussen, iets wat door omstanders als warm en liefdevol werd ervaren. Dat beeld sluit aan bij hoe het gezin zich vaker in het openbaar presenteert: hecht, betrokken en zichtbaar op elkaar gericht.
Voor koningin Máxima, die in Argentinië opgroeide, lijkt zo’n reis extra betekenis te hebben. Het land is niet alleen een vakantiebestemming, maar ook een plek vol persoonlijke herinneringen en familiebanden. Dat haar dochters daar samen met haar konden zijn tijdens de jaarwisseling, geeft de reis een intieme lading.
Tijd voor ontspanning
Koning Willem-Alexander genoot volgens de ooggetuige zichtbaar van de faciliteiten rond de golfbaan. Dat is geen verrassing: de koning staat bekend als liefhebber van sport en buitenactiviteiten. In een ontspannen vakantiesetting lijkt hij die interesses graag de ruimte te geven.
De combinatie van rust, natuur en familiaire nabijheid zorgde ervoor dat het gezin zich zichtbaar op zijn gemak voelde. Dat was ook de indruk van andere hotelgasten, die de Oranjes vooral als ontspannen en toegankelijk omschreven.
Bewuste keuze voor privacy
Dat de vakantie zonder officiële aankondiging plaatsvond, lijkt een bewuste keuze te zijn geweest. De jaarwisseling is traditioneel een periode waarin het koningshuis veel publieke aandacht krijgt. Door die aandacht tijdelijk achter zich te laten en te kiezen voor een verblijf in Argentinië, kon het gezin ongestoord samen zijn.
Het woord “geheim” dat in sommige berichten opduikt, moet daarbij met nuance worden bekeken. Er was geen sprake van verborgen activiteiten, maar van het beperken van communicatie om privacy te waarborgen. Binnen koninklijke kringen is dat een gebruikelijke manier om rust te creëren in een verder strak geregisseerd leven.
Terugkeer naar de plicht
Op 2 januari vertrok het gezin weer uit het hotel. Daarmee kwam een einde aan een vakantie die vooral in het teken stond van samenzijn en ontspanning. Kort daarna keerde het koninklijk paar terug naar Nederland om de officiële werkzaamheden te hervatten, waaronder de traditionele nieuwjaarsreceptie.
Die overgang — van informele familietijd naar formele verplichtingen — illustreert de constante balans die het leven van de Oranjes kenmerkt. Privé en publiek lopen naadloos in elkaar over, waardoor momenten van rust des te waardevoller zijn.
Beeldvorming en realiteit
De beschrijving van de ooggetuige contrasteert sterk met de sensatiegerichte koppen die soms rondgaan wanneer de koninklijke familie in het buitenland verblijft. Waar termen als “schandalig” of “opvallend” snel worden gebruikt, schetst dit verslag juist een beeld van normaliteit en eenvoud.
Voor veel mensen bevestigt dit verhaal wat zij al vermoeden: achter de formele rol en het protocol schuilt een gezin dat, net als ieder ander, behoefte heeft aan rust, privacy en tijd samen. Het feit dat zij zich in een hotel zo natuurlijk tussen andere gasten bewogen, maakt dat beeld alleen maar sterker.
Een menselijk moment
De jaarwisseling in Argentinië lijkt daarmee minder een koninklijk evenement en meer een menselijk moment te zijn geweest. Geen gala’s, geen officiële toespraken, maar gezamenlijke maaltijden, ontspanning en kleine gebaren van genegenheid.
Of het Koninklijk Huis zelf nog reageert op de verhalen uit Argentinië, is onzeker. Meestal kiest men ervoor om privévakanties niet te becommentariëren. Maar het ooggetuigenverslag laat zien dat de Oranjes hun tijd daar op een manier hebben doorgebracht die bij velen een positieve indruk achterlaat.
Rust als zeldzame luxe
In een leven dat grotendeels wordt bepaald door agenda’s, protocollen en publieke verwachtingen, is rust een zeldzame luxe. De vakantie van Willem-Alexander, Máxima en hun dochters in Argentinië lijkt precies dat te hebben geboden: een moment waarop zij even niet “de Oranjes” waren, maar gewoon een gezin.
En misschien is dat wel het meest opvallende aan dit verhaal: niet wat er gebeurde, maar juist hoe weinig er gebeurde. Geen opsmuk, geen uitzonderingen, geen afstand. Alleen een koninklijke familie die, voor even, helemaal zichzelf kon zijn.