Algemeen
Thérèse Boer deelt rauwe emoties na afscheid van Jonnie: ‘Ik ben gebroken’
De dagen na het wegvallen van Jonnie Boer hebben diepe indruk achtergelaten op Thérèse Boer. Met zichtbare emotie, maar ook voelbare trots, sprak ze over het gemis van haar man, de legendarische chef-kok achter driesterrenrestaurant De Librije in Zwolle.
Haar woorden, openhartig en warm, schetsen een liefdevol portret van een man die voor velen van betekenis was. Niet alleen binnen het gezin, maar ook in de Nederlandse gastronomie en ver daarbuiten. Thérèse neemt ons mee in een periode vol herinnering en verbinding, waarin afscheid nemen niet betekent dat iemands invloed verdwijnt.
Een afscheid vol kleur, muziek en karakter
Het eerbetoon aan Jonnie was allesbehalve traditioneel. In plaats van een sobere bijeenkomst, werd zijn leven gevierd met muziek, kleur en een sfeer die bij hem paste. In De Librije, het restaurant waar hij zijn ziel in legde, verzamelden zich honderden mensen: collega-chefs, vaste gasten, vrienden en bekenden.
Zijn kist was niet standaard, maar een kleurrijk kunstwerk met graffiti. Oogstrelend, rebels en uitgesproken — precies zoals Jonnie was. Thérèse besloot om ruimte te geven aan anderen om hun gevoelens te delen. “Dat was geen makkelijke beslissing, maar ik wilde ruimte geven aan iedereen die Jonnie gekend en bewonderd heeft.”
Symboliek die Jonnie’s geest weerspiegelt
De beschilderde kist was geen toevallig detail, vertelt Thérèse. “Jonnie hield van uitgesproken smaken, contrasten en kleur. Die kist vatte zijn geest perfect samen. Niet ingetogen, maar levendig. Het was zó hem.”
Ook het indrukwekkende motorcortege met tientallen Harley-Davidsons raakte haar diep. “Hij hield van motoren, van het gevoel van vrijheid. Toen ik die lange stoet zag vertrekken, voelde ik: dit klopt.” Het geronk van de motoren die de stad doorkruisten, werd een onvergetelijk eerbetoon aan een man die zich nooit liet tegenhouden.
Kinderen als bron van kracht
Te midden van het verdriet vond Thérèse steun bij hun kinderen. Isabelle en Jimmie toonden, net als hun vader, veerkracht en liefde. “Ik ben kapot van binnen, maar ik ben ook zó trots op onze kinderen. Ze hebben laten zien wat echte kracht is.”
Isabelle deelde ontroerende familiefoto’s waarop Jonnie als jonge vader te zien was. “Zij gaf hem opnieuw een gezicht. Niet alleen de chef met drie sterren, maar de papa die ons leerde genieten van kleine dingen.”
Ook zoon Jimmie, die zijn vader opvolgt in de keuken, leverde zijn bijdrage aan het eerbetoon. Hij deelde beelden van de motorstoet. “Met elke seconde liet hij zien hoeveel liefde hij in zich heeft. Hij deed dit met zoveel respect. Dat raakt me als moeder.”
Troost in de steun van buitenaf
De hoeveelheid medeleven die Thérèse en haar gezin ontvingen, was overweldigend. Bloemen, kaarten en berichten stroomden binnen vanuit het hele land. “Het is ongelofelijk hoeveel mensen laten weten hoeveel Jonnie voor hen betekend heeft. Hij kookte niet alleen, hij raakte mensen. Hij was geen gewone chef, hij was iemand die herinneringen achterliet.”
Een leven vol liefde en toewijding
Ruim dertig jaar lang deelden Jonnie en Thérèse hun leven, hun werk en hun dromen. Ze bouwden aan De Librije met liefde, ambitie en oog voor perfectie. Thérèse herinnert zich hoe hij altijd met aandacht door het restaurant bewoog. “Niets ontging hem. Maar hij had ook altijd een glimlach en een vriendelijk woord voor het personeel. Hij was streng, maar ook rechtvaardig.”
Wat hem bijzonder maakte, ging verder dan zijn vakmanschap. “Hij wist mensen te raken. Of het nu jonge chefs waren, wijnliefhebbers of trouwe gasten: iedereen voelde zich gezien. Met een blik, een grap, of een goed bord eten.”
De Librije blijft zijn ziel dragen
Tijdens het eerbetoon speelde het team van De Librije een grote rol. Van keuken tot bediening: iedereen werkte met liefde en zorg mee. “Onze medewerkers hebben het afscheid mee vormgegeven. Dat heeft ons enorm gesterkt.”
In de keuken klinkt Jonnie’s stem nog dagelijks door. “Ze blijven hem citeren. ‘Net dat beetje extra!’ hoor ik ze zeggen. Zijn flair, zijn discipline, zijn warme persoonlijkheid blijven voelbaar in elk detail.”
Vooruit met liefde, terugkijken met trots
De komende tijd staat voor Thérèse in het teken van herinneren en doorgaan. De Librije zal opnieuw haar deuren openen, als eerbetoon aan de man die er zijn ziel in legde. “We doen dit niet omdat het makkelijk is, maar omdat Jonnie dat gewild zou hebben. Hij geloofde in vooruitkijken, in doorzetten, in kracht uit liefde halen.”
Elk gerecht dat geserveerd wordt, draagt een stukje van zijn nalatenschap. Thérèse vindt troost in het idee dat zijn energie blijft voortleven in hun kinderen, het team en het restaurant dat ze samen opbouwden.
Kleine momenten van herinnering
De momenten die Thérèse het meest raken, zijn vaak onverwacht. Een geur in de keuken, een oude foto, een herinnering die opeens bovenkomt. “Soms ruik ik iets en hoor ik hem in m’n hoofd: ‘Hup, doorgaan!’ Dan moet ik lachen en huilen tegelijk.”
Die kleine dingen dragen haar. “Ik ben verdrietig, maar ook intens dankbaar dat ik ruim dertig jaar naast hem heb mogen staan. We hebben iets neergezet dat groter is dan wijzelf. En dat leeft voort.”
Met De Librije als levend monument aan Jonnie’s levenswerk, zal zijn nalatenschap blijven inspireren. Niet als iets dat verloren is, maar als iets dat altijd blijft.
De nieuwjaarsboodschap die Natasja Froger onlangs op Instagram deelde, had voor haar vooral een persoonlijk en emotioneel karakter. Toch leidde het bericht niet alleen tot warme reacties, maar ook tot felle kritiek en een verhitte discussie op sociale media. Wat begon als een intieme terugblik op een bewogen jaar, groeide uit tot een online debat over rouw, prioriteiten en de vraag wie bepaalt wat wel en niet benoemd moet worden in een persoonlijke boodschap.
Een openhartige terugblik op een zwaar jaar
In haar Instagram-post keek Natasja terug op het afgelopen jaar, dat ze omschreef als een periode vol uitersten. Bij het bericht plaatste ze een foto waarop ze haar man René Froger omhelst op het strand. De setting straalde rust en verbondenheid uit, maar de tekst maakte duidelijk dat die rust niet vanzelfsprekend was geweest.
Ze begon haar bericht met het benoemen van een bijzondere mijlpaal: 34 jaar huwelijk. Daarbij noemde ze René “de liefste” en beschreef ze hoe intens het jaar voor hen samen was geweest. Volgens Natasja waren er veel mooie momenten, maar ook zware periodes die diepe indruk hebben gemaakt. Vooral de zomer van het afgelopen jaar bleek een kantelpunt.
Zorgen om de gezondheid van René Froger
In haar boodschap ging Natasja uitgebreid in op de gezondheidsproblemen van haar man. Ze beschreef hoe zijn spierkracht in korte tijd sterk afnam en hoe dat hun dagelijks leven ingrijpend veranderde. Slapeloze nachten, onzekerheid en periodes waarin niets vanzelfsprekend leek, maakten plots deel uit van hun realiteit.
Ze benoemde ook de medische trajecten die volgden: onderzoeken, behandelingen en zware medicatie. Zonder in detail te treden, schetste ze het beeld van een periode waarin de zorgen groot waren en waarin het gezin zich moest aanpassen aan een nieuwe situatie. Voor Natasja was dit duidelijk een van de zwaarste fases van het jaar.
Tegelijkertijd legde ze de nadruk op veerkracht en herstel. Ze schreef hoe trots ze was op René, die volgens haar op een gegeven moment “de knop omzette” en keihard begon te trainen. Dat leidde ertoe dat hij weer meer kon dan eerder werd gedacht, zoals het optillen van zijn kleinkinderen en het hervatten van zijn optredens.
Trots en dankbaarheid
In de rest van haar bericht klonk vooral trots en dankbaarheid door. Natasja benadrukte hoe bijzonder het voor haar was om te zien dat René, ondanks alles, weer op het podium stond tijdens de Kerstshows in Ahoy. Voor haar symboliseerde dat niet alleen fysiek herstel, maar ook mentale kracht en doorzettingsvermogen.
Ze sloot haar boodschap af met warme woorden over hun huwelijk en de liefde die hen al meer dan drie decennia verbindt. Voor veel volgers voelde het bericht als een oprecht inkijkje in het leven van een bekend stel dat, net als ieder ander, te maken krijgt met tegenslagen.
Kritiek vanuit onverwachte hoek
Toch bleef het daar niet bij. Op X (voorheen Twitter) liet influencer MiesBee zich kritisch uit over de post. Zij plaatste vraagtekens bij de inhoud en toon van Natasja’s boodschap. Volgens haar was het opvallend dat Natasja uitgebreid stilstond bij de tijdelijke gezondheidsproblemen van René, maar geen woord wijdde aan het verlies van hun dierbare vriend Jonnie Boer, die recent was weggevallen.
In haar bericht suggereerde MiesBee dat het overlijden van Jonnie Boer, een goede vriend van de familie Froger, zwaarder had moeten wegen dan de gezondheidskwestie van René. Ze gebruikte daarbij harde bewoordingen en trok zelfs de intenties achter de post in twijfel. Haar kritiek was scherp en persoonlijk, wat de discussie direct op scherp zette.
Dit bericht op Instagram bekijken
Verdeelde reacties op sociale media
De uitspraken van MiesBee bleven niet onopgemerkt. Onder haar bericht ontstond al snel een stroom aan reacties, waarin gebruikers lijnrecht tegenover elkaar stonden. Sommigen schaarden zich achter haar kritiek en vonden dat Natasja met haar boodschap een verkeerd signaal afgaf. Zij vonden het ongepast dat het verlies van een dierbare vriend niet werd genoemd in een terugblik op een zwaar jaar.
Andere gebruikers namen het juist fel op voor Natasja. Zij wezen erop dat het om een huwelijksjubileum ging en dat het logisch is dat zij in zo’n bericht de focus legt op haar man en hun gezamenlijke ervaringen. Een gebruiker merkte op dat niemand verplicht is om alle gebeurtenissen uit een jaar in één enkele post te benoemen.
De vraag: wat mag je delen?
De discussie raakte aan een bredere vraag: wat verwachten we van publieke figuren als het gaat om persoonlijke rouw en prioriteiten? Moet iemand in een openbare boodschap rekening houden met alles en iedereen, of is er ruimte voor een selectieve, persoonlijke invalshoek?
Voorstanders van Natasja benadrukten dat rouw en zorgen zich op verschillende manieren kunnen uiten en dat het ontbreken van een naam in een Instagram-post niet automatisch betekent dat iemand geen verdriet voelt. Volgens hen is het onredelijk om te eisen dat elk verlies publiekelijk wordt benoemd.
Tegenstanders vonden juist dat bekende Nederlanders zich bewust moeten zijn van de impact van hun woorden en stiltes. In hun ogen kan het weglaten van een belangrijk verlies voelen als een gebrek aan erkenning, zeker richting nabestaanden.
Signaal richting anderen?
Een deel van de kritiek ging zelfs verder. Sommige gebruikers suggereerden dat Natasja’s bericht een signaal zou afgeven richting Thérèse Boer, de weduwe van Jonnie Boer. Zij stelden dat het voor haar pijnlijk zou kunnen zijn om te zien dat haar overleden man niet werd genoemd, terwijl andere moeilijke momenten wel aandacht kregen.
Anderen vonden deze redenering te ver gaan en benadrukten dat vriendschappen en rouwverwerking zich niet laten vangen in sociale media-updates. Volgens hen is het gevaarlijk om op basis van één bericht conclusies te trekken over iemands gevoelens of loyaliteit.
Een persoonlijke boodschap, een publiek debat
Wat deze situatie vooral laat zien, is hoe snel een persoonlijke boodschap van een bekend persoon kan uitgroeien tot een publiek debat. Waar Natasja waarschijnlijk vooral stil wilde staan bij haar huwelijk en de gezondheid van haar man, werd haar post door anderen langs een morele meetlat gelegd.
In een tijd waarin sociale media een verlengstuk zijn geworden van het publieke gesprek, vervaagt de grens tussen privé en publiek steeds meer. Bekende Nederlanders bevinden zich daarbij in een lastige positie: alles wat zij delen, kan worden geïnterpreteerd, bekritiseerd of uitvergroot.
Geen eenduidige conclusie
Of de kritiek terecht is, blijft uiteindelijk een kwestie van perspectief. Voor de één is Natasja’s bericht een liefdevolle en begrijpelijke terugblik op een zwaar jaar binnen haar huwelijk. Voor de ander roept het vragen op over wat wel en niet wordt benoemd.
Feit is dat de nieuwjaarsboodschap van Natasja Froger niet onopgemerkt is gebleven. Ze heeft niet alleen steun en begrip opgeleverd, maar ook een discussie aangewakkerd over empathie, prioriteiten en de verwachtingen die we hebben van publieke figuren. In die zin laat deze kwestie zien hoe kwetsbaar en beladen persoonlijke verhalen kunnen worden zodra ze het publieke domein betreden.