Algemeen
Thérèse Boer deelt rauwe emoties na afscheid van Jonnie: ‘Ik ben gebroken’
De dagen na het wegvallen van Jonnie Boer hebben diepe indruk achtergelaten op Thérèse Boer. Met zichtbare emotie, maar ook voelbare trots, sprak ze over het gemis van haar man, de legendarische chef-kok achter driesterrenrestaurant De Librije in Zwolle.
Haar woorden, openhartig en warm, schetsen een liefdevol portret van een man die voor velen van betekenis was. Niet alleen binnen het gezin, maar ook in de Nederlandse gastronomie en ver daarbuiten. Thérèse neemt ons mee in een periode vol herinnering en verbinding, waarin afscheid nemen niet betekent dat iemands invloed verdwijnt.
Een afscheid vol kleur, muziek en karakter
Het eerbetoon aan Jonnie was allesbehalve traditioneel. In plaats van een sobere bijeenkomst, werd zijn leven gevierd met muziek, kleur en een sfeer die bij hem paste. In De Librije, het restaurant waar hij zijn ziel in legde, verzamelden zich honderden mensen: collega-chefs, vaste gasten, vrienden en bekenden.
Zijn kist was niet standaard, maar een kleurrijk kunstwerk met graffiti. Oogstrelend, rebels en uitgesproken — precies zoals Jonnie was. Thérèse besloot om ruimte te geven aan anderen om hun gevoelens te delen. “Dat was geen makkelijke beslissing, maar ik wilde ruimte geven aan iedereen die Jonnie gekend en bewonderd heeft.”
Symboliek die Jonnie’s geest weerspiegelt
De beschilderde kist was geen toevallig detail, vertelt Thérèse. “Jonnie hield van uitgesproken smaken, contrasten en kleur. Die kist vatte zijn geest perfect samen. Niet ingetogen, maar levendig. Het was zó hem.”
Ook het indrukwekkende motorcortege met tientallen Harley-Davidsons raakte haar diep. “Hij hield van motoren, van het gevoel van vrijheid. Toen ik die lange stoet zag vertrekken, voelde ik: dit klopt.” Het geronk van de motoren die de stad doorkruisten, werd een onvergetelijk eerbetoon aan een man die zich nooit liet tegenhouden.
Kinderen als bron van kracht
Te midden van het verdriet vond Thérèse steun bij hun kinderen. Isabelle en Jimmie toonden, net als hun vader, veerkracht en liefde. “Ik ben kapot van binnen, maar ik ben ook zó trots op onze kinderen. Ze hebben laten zien wat echte kracht is.”
Isabelle deelde ontroerende familiefoto’s waarop Jonnie als jonge vader te zien was. “Zij gaf hem opnieuw een gezicht. Niet alleen de chef met drie sterren, maar de papa die ons leerde genieten van kleine dingen.”
Ook zoon Jimmie, die zijn vader opvolgt in de keuken, leverde zijn bijdrage aan het eerbetoon. Hij deelde beelden van de motorstoet. “Met elke seconde liet hij zien hoeveel liefde hij in zich heeft. Hij deed dit met zoveel respect. Dat raakt me als moeder.”
Troost in de steun van buitenaf
De hoeveelheid medeleven die Thérèse en haar gezin ontvingen, was overweldigend. Bloemen, kaarten en berichten stroomden binnen vanuit het hele land. “Het is ongelofelijk hoeveel mensen laten weten hoeveel Jonnie voor hen betekend heeft. Hij kookte niet alleen, hij raakte mensen. Hij was geen gewone chef, hij was iemand die herinneringen achterliet.”
Een leven vol liefde en toewijding
Ruim dertig jaar lang deelden Jonnie en Thérèse hun leven, hun werk en hun dromen. Ze bouwden aan De Librije met liefde, ambitie en oog voor perfectie. Thérèse herinnert zich hoe hij altijd met aandacht door het restaurant bewoog. “Niets ontging hem. Maar hij had ook altijd een glimlach en een vriendelijk woord voor het personeel. Hij was streng, maar ook rechtvaardig.”
Wat hem bijzonder maakte, ging verder dan zijn vakmanschap. “Hij wist mensen te raken. Of het nu jonge chefs waren, wijnliefhebbers of trouwe gasten: iedereen voelde zich gezien. Met een blik, een grap, of een goed bord eten.”
De Librije blijft zijn ziel dragen
Tijdens het eerbetoon speelde het team van De Librije een grote rol. Van keuken tot bediening: iedereen werkte met liefde en zorg mee. “Onze medewerkers hebben het afscheid mee vormgegeven. Dat heeft ons enorm gesterkt.”
In de keuken klinkt Jonnie’s stem nog dagelijks door. “Ze blijven hem citeren. ‘Net dat beetje extra!’ hoor ik ze zeggen. Zijn flair, zijn discipline, zijn warme persoonlijkheid blijven voelbaar in elk detail.”
Vooruit met liefde, terugkijken met trots
De komende tijd staat voor Thérèse in het teken van herinneren en doorgaan. De Librije zal opnieuw haar deuren openen, als eerbetoon aan de man die er zijn ziel in legde. “We doen dit niet omdat het makkelijk is, maar omdat Jonnie dat gewild zou hebben. Hij geloofde in vooruitkijken, in doorzetten, in kracht uit liefde halen.”
Elk gerecht dat geserveerd wordt, draagt een stukje van zijn nalatenschap. Thérèse vindt troost in het idee dat zijn energie blijft voortleven in hun kinderen, het team en het restaurant dat ze samen opbouwden.
Kleine momenten van herinnering
De momenten die Thérèse het meest raken, zijn vaak onverwacht. Een geur in de keuken, een oude foto, een herinnering die opeens bovenkomt. “Soms ruik ik iets en hoor ik hem in m’n hoofd: ‘Hup, doorgaan!’ Dan moet ik lachen en huilen tegelijk.”
Die kleine dingen dragen haar. “Ik ben verdrietig, maar ook intens dankbaar dat ik ruim dertig jaar naast hem heb mogen staan. We hebben iets neergezet dat groter is dan wijzelf. En dat leeft voort.”
Met De Librije als levend monument aan Jonnie’s levenswerk, zal zijn nalatenschap blijven inspireren. Niet als iets dat verloren is, maar als iets dat altijd blijft.
De verjaardag van Frans Bauer is dit jaar meer dan een simpel moment waarop de taart wordt aangesneden en kaarsjes worden uitgeblazen. In alles wat zijn gezin deelt, voel je hoe diep de onderlinge band is en hoeveel betekenis deze dag voor hen heeft. De woorden van zijn vrouw Mariska en hun zoon Christiaan geven een warm, persoonlijk inkijkje in het leven van een familie waarin liefde, humor en loyaliteit centraal staan. Het zijn boodschappen die niet alleen Frans raken, maar ook iedereen die ze leest, omdat ze zo herkenbaar en oprecht zijn.
Wat direct opvalt, is de vanzelfsprekende warmte waarmee Frans door zijn gezin wordt omringd. Er is geen grootse opsmuk nodig om duidelijk te maken hoeveel hij voor hen betekent. In de manier waarop zij over hem praten, zie je een man die niet alleen bekend is om zijn muziek en zijn lach, maar vooral om zijn rol als vader, echtgenoot en stabiele factor binnen het gezin. Juist die menselijke kant maakt deze verjaardag zo bijzonder.
Een zoon die zijn vader met trots en humor eert
Christiaan Bauer grijpt de verjaardag van zijn vader aan om zijn gevoelens openlijk te delen. Niet met zware woorden of overdreven lof, maar met een combinatie van humor en diepe waardering. Hij noemt Frans niet alleen zijn vader, maar ook zijn beste vriend. Die ene zin zegt eigenlijk alles. Het laat zien dat hun band verder gaat dan de traditionele vader-zoonrelatie en dat er sprake is van wederzijds vertrouwen en vriendschap.
Christiaan beschrijft zijn vader als iemand die altijd klaarstaat, iemand met een duidelijke mening en een sterke overtuiging. Met een knipoog voegt hij eraan toe dat zijn vader “altijd gelijk heeft, of in elk geval denkt te hebben”. Die lichte spot maakt de boodschap alleen maar warmer. Het is precies die balans tussen respect en humor die hun relatie typeert.
In zijn boodschap kijkt Christiaan ook terug op de lessen die hij van zijn vader heeft meegekregen. Het gaat niet om grote levenswijsheden alleen, maar juist om de kleine dingen: doorzettingsvermogen, nuchter blijven, jezelf blijven en het leven niet al te zwaar maken. Je voelt hoe dankbaar hij is voor die opvoeding en hoe trots hij is om Frans zijn vader te mogen noemen. Tegelijkertijd kijkt hij vooruit. Hij spreekt de wens uit om nog vele jaren samen te lachen, herinneringen te maken en het leven te vieren. Dat vooruitkijken geeft de boodschap extra diepte en laat zien hoe sterk hun band is.
Mariska’s liefdevolle woorden vol herkenning en warmte
Ook Mariska staat uitgebreid stil bij de verjaardag van haar man. Haar woorden zijn liefdevol, maar nooit overdreven. Ze noemt Frans haar “rots in de branding”, een uitdrukking die meteen duidelijk maakt welke rol hij in haar leven speelt. Hij is degene op wie ze kan bouwen, iemand die stabiliteit en vertrouwen biedt, maar tegelijkertijd ook zorgt voor gezelligheid en energie.
Mariska beschrijft Frans als “52 jaar jong, vol plannen, licht allergisch voor rust en altijd gezellig”. Die omschrijving schetst een levendig beeld van een man die niet stil kan zitten en het leven met enthousiasme tegemoet treedt. Het laat zien dat Frans, ondanks zijn jarenlange carrière, nog altijd nieuwsgierig en actief in het leven staat. Voor Mariska is dat duidelijk een van de eigenschappen die ze het meest in hem waardeert.
In haar boodschap zit ook een herkenbare nuchterheid. Ze grapt dat ze doen alsof het een rustige dag wordt, maar dat in werkelijkheid visite, taart en gezelligheid natuurlijk niet zullen ontbreken. Het is precies dat soort alledaagse details dat de boodschap zo echt maakt. Je ziet het bijna voor je: een huis vol mensen, gelach aan tafel en een sfeer waarin niemand zich hoeft voor te doen als iets wat hij niet is. De familie Bauer blijft ook op bijzondere dagen vooral zichzelf.
Een gezin waarin liefde vanzelfsprekend is
Wat uit alle berichten spreekt, is hoe hecht het gezin is. Frans en Mariska hebben samen vier zoons: Jan, Christiaan, Frans jr. en Lucas. In de manier waarop zij over hun vader en man praten, zie je hoe belangrijk familie voor hen is. Er wordt niet alleen teruggekeken, maar ook vooruitgeblikt. En dat vooruitkijken krijgt dit jaar een extra bijzondere betekenis.
In 2026 breekt er namelijk een nieuw hoofdstuk aan voor de familie Bauer. Frans en Mariska zullen dan voor het eerst opa en oma worden. Hun zoon Jan en zijn vriendin Danique verwachten in mei hun eerste kindje. Dat nieuws heeft binnen de familie voor veel enthousiasme en ontroering gezorgd. Het voelt als een natuurlijke uitbreiding van een gezin dat al zo hecht is.
Mariska deelde onlangs via sociale media het geslacht van hun toekomstige kleinkind. Tijdens een feestelijke gender reveal werd bekend dat Jan en Danique een zoon verwachten. Haar woorden straalden pure blijdschap uit: de komst van een kleinzoon, het begin van een nieuw avontuur als grootouders. Het laat zien hoe deze familie niet alleen leeft in het nu, maar ook vol verwachting kijkt naar wat komt.
Symboliek van een verjaardag
De 52e verjaardag van Frans voelt daardoor bijna symbolisch. Het is niet alleen een moment om stil te staan bij wat is geweest, maar ook bij wat nog komt. Frans staat op een punt in zijn leven waarop hij kan terugkijken op een rijke carrière en een warm gezinsleven, terwijl er tegelijkertijd nieuwe rollen en ervaringen op hem wachten. De rol van opa zal daar ongetwijfeld een bijzondere plek in innemen.
De woorden van zijn gezin onderstrepen hoezeer Frans wordt gewaardeerd om wie hij is, niet om wat hij doet. Natuurlijk is hij bekend en geliefd bij een groot publiek, maar binnen zijn familie draait het om heel andere dingen: zijn aanwezigheid, zijn steun, zijn humor en zijn betrokkenheid. Dat maakt deze verjaardag zo bijzonder en zo menselijk.
Een jaar vol vooruitzicht en verbondenheid
Als je alle boodschappen samen leest, ontstaat er een helder beeld van een familie die stevig in elkaar zit. Een gezin waarin ruimte is voor humor, voor emoties en voor toekomstplannen. De verjaardag van Frans is daarin een mooi ankerpunt. Het is een dag waarop liefde wordt uitgesproken, waardering wordt gedeeld en vooruit wordt gekeken naar alles wat nog gaat komen.
Met een nieuwe generatie op komst en een sterke familieband als basis, lijkt 2026 voor de familie Bauer een jaar te worden vol bijzondere momenten. En terwijl Frans zijn 52e levensjaar ingaat, is één ding duidelijk: hij staat er niet alleen voor. Hij wordt omringd door mensen die hem kennen, waarderen en liefhebben, precies zoals hij is.