Algemeen
Thérèse Boer deelt rauwe emoties na afscheid van Jonnie: ‘Ik ben gebroken’
De dagen na het wegvallen van Jonnie Boer hebben diepe indruk achtergelaten op Thérèse Boer. Met zichtbare emotie, maar ook voelbare trots, sprak ze over het gemis van haar man, de legendarische chef-kok achter driesterrenrestaurant De Librije in Zwolle.
Haar woorden, openhartig en warm, schetsen een liefdevol portret van een man die voor velen van betekenis was. Niet alleen binnen het gezin, maar ook in de Nederlandse gastronomie en ver daarbuiten. Thérèse neemt ons mee in een periode vol herinnering en verbinding, waarin afscheid nemen niet betekent dat iemands invloed verdwijnt.
Een afscheid vol kleur, muziek en karakter
Het eerbetoon aan Jonnie was allesbehalve traditioneel. In plaats van een sobere bijeenkomst, werd zijn leven gevierd met muziek, kleur en een sfeer die bij hem paste. In De Librije, het restaurant waar hij zijn ziel in legde, verzamelden zich honderden mensen: collega-chefs, vaste gasten, vrienden en bekenden.
Zijn kist was niet standaard, maar een kleurrijk kunstwerk met graffiti. Oogstrelend, rebels en uitgesproken — precies zoals Jonnie was. Thérèse besloot om ruimte te geven aan anderen om hun gevoelens te delen. “Dat was geen makkelijke beslissing, maar ik wilde ruimte geven aan iedereen die Jonnie gekend en bewonderd heeft.”
Symboliek die Jonnie’s geest weerspiegelt
De beschilderde kist was geen toevallig detail, vertelt Thérèse. “Jonnie hield van uitgesproken smaken, contrasten en kleur. Die kist vatte zijn geest perfect samen. Niet ingetogen, maar levendig. Het was zó hem.”
Ook het indrukwekkende motorcortege met tientallen Harley-Davidsons raakte haar diep. “Hij hield van motoren, van het gevoel van vrijheid. Toen ik die lange stoet zag vertrekken, voelde ik: dit klopt.” Het geronk van de motoren die de stad doorkruisten, werd een onvergetelijk eerbetoon aan een man die zich nooit liet tegenhouden.
Kinderen als bron van kracht
Te midden van het verdriet vond Thérèse steun bij hun kinderen. Isabelle en Jimmie toonden, net als hun vader, veerkracht en liefde. “Ik ben kapot van binnen, maar ik ben ook zó trots op onze kinderen. Ze hebben laten zien wat echte kracht is.”
Isabelle deelde ontroerende familiefoto’s waarop Jonnie als jonge vader te zien was. “Zij gaf hem opnieuw een gezicht. Niet alleen de chef met drie sterren, maar de papa die ons leerde genieten van kleine dingen.”
Ook zoon Jimmie, die zijn vader opvolgt in de keuken, leverde zijn bijdrage aan het eerbetoon. Hij deelde beelden van de motorstoet. “Met elke seconde liet hij zien hoeveel liefde hij in zich heeft. Hij deed dit met zoveel respect. Dat raakt me als moeder.”
Troost in de steun van buitenaf
De hoeveelheid medeleven die Thérèse en haar gezin ontvingen, was overweldigend. Bloemen, kaarten en berichten stroomden binnen vanuit het hele land. “Het is ongelofelijk hoeveel mensen laten weten hoeveel Jonnie voor hen betekend heeft. Hij kookte niet alleen, hij raakte mensen. Hij was geen gewone chef, hij was iemand die herinneringen achterliet.”
Een leven vol liefde en toewijding
Ruim dertig jaar lang deelden Jonnie en Thérèse hun leven, hun werk en hun dromen. Ze bouwden aan De Librije met liefde, ambitie en oog voor perfectie. Thérèse herinnert zich hoe hij altijd met aandacht door het restaurant bewoog. “Niets ontging hem. Maar hij had ook altijd een glimlach en een vriendelijk woord voor het personeel. Hij was streng, maar ook rechtvaardig.”
Wat hem bijzonder maakte, ging verder dan zijn vakmanschap. “Hij wist mensen te raken. Of het nu jonge chefs waren, wijnliefhebbers of trouwe gasten: iedereen voelde zich gezien. Met een blik, een grap, of een goed bord eten.”
De Librije blijft zijn ziel dragen
Tijdens het eerbetoon speelde het team van De Librije een grote rol. Van keuken tot bediening: iedereen werkte met liefde en zorg mee. “Onze medewerkers hebben het afscheid mee vormgegeven. Dat heeft ons enorm gesterkt.”
In de keuken klinkt Jonnie’s stem nog dagelijks door. “Ze blijven hem citeren. ‘Net dat beetje extra!’ hoor ik ze zeggen. Zijn flair, zijn discipline, zijn warme persoonlijkheid blijven voelbaar in elk detail.”
Vooruit met liefde, terugkijken met trots
De komende tijd staat voor Thérèse in het teken van herinneren en doorgaan. De Librije zal opnieuw haar deuren openen, als eerbetoon aan de man die er zijn ziel in legde. “We doen dit niet omdat het makkelijk is, maar omdat Jonnie dat gewild zou hebben. Hij geloofde in vooruitkijken, in doorzetten, in kracht uit liefde halen.”
Elk gerecht dat geserveerd wordt, draagt een stukje van zijn nalatenschap. Thérèse vindt troost in het idee dat zijn energie blijft voortleven in hun kinderen, het team en het restaurant dat ze samen opbouwden.
Kleine momenten van herinnering
De momenten die Thérèse het meest raken, zijn vaak onverwacht. Een geur in de keuken, een oude foto, een herinnering die opeens bovenkomt. “Soms ruik ik iets en hoor ik hem in m’n hoofd: ‘Hup, doorgaan!’ Dan moet ik lachen en huilen tegelijk.”
Die kleine dingen dragen haar. “Ik ben verdrietig, maar ook intens dankbaar dat ik ruim dertig jaar naast hem heb mogen staan. We hebben iets neergezet dat groter is dan wijzelf. En dat leeft voort.”
Met De Librije als levend monument aan Jonnie’s levenswerk, zal zijn nalatenschap blijven inspireren. Niet als iets dat verloren is, maar als iets dat altijd blijft.
In het SBS6-programma The Winner Takes It All draait alles om muzikale confrontaties, emotie en het oordeel van de jury. Elke week nemen twee zangers het tegen elkaar op in een rechtstreeks duel, waarbij slechts één van hen mag doorgaan naar de volgende ronde. De jury bestaat uit een vaste waarde en twee wisselende gastjuryleden. Die vaste waarde is niemand minder dan Waylon. Juist hij ligt na de uitzending van afgelopen zaterdag zwaar onder vuur bij kijkers.
Een duel dat meer losmaakte dan bedoeld
In de aflevering van zaterdag stond het duel tussen Gino en Enza centraal. Gino koos er bewust voor om het muzikale gevecht aan te gaan met Enza, een jonge zangeres die al eerder indruk maakte met haar eigenzinnige stijl. Voor haar optreden koos Enza voor een gewaagde interpretatie van het nummer Heb je even voor mij, oorspronkelijk een grote hit van Frans Bauer.
Waar het origineel bekendstaat als een vrolijk, toegankelijk meezingnummer, koos Enza voor een totaal andere benadering. Ze maakte er een meer ingetogen, bijna verhalende versie van, met nadruk op emotie en frasering. Dat bleek een keuze die de jury verdeelde, maar Waylon zichtbaar raakte.
Waylon diep onder de indruk
Na Enza’s optreden was Waylon opvallend aangedaan. Hij gaf haar de maximale score: een 10. “Ik moet echt even bijkomen,” zei hij na afloop, duidelijk onder de indruk van wat hij zojuist had gehoord. Volgens Waylon had Enza het nummer volledig naar haar hand gezet en durfde ze risico’s te nemen, iets wat hij naar eigen zeggen enorm waardeert bij artiesten.
Die hoge beoordeling bleek echter olie op het vuur bij een groot deel van het kijkerspubliek. Op sociale media, met name op X, barstte vrijwel direct na de uitzending een stroom aan kritiek los. Niet alleen op Enza’s uitvoering, maar vooral op Waylons oordeel.
Kijkers reageren fel en ongefilterd
Veel kijkers konden zich totaal niet vinden in de tien die Waylon uitdeelde. Voor hen ging Enza’s interpretatie te ver weg van het origineel. “Heb je even voor mij is alleen van Frans Bauer,” schreef een kijker. “Wat een zeiknummer heeft ze ervan gemaakt.” Anderen spraken over ‘praatzingen’ en vonden dat de vrolijkheid volledig uit het lied was gehaald.
De kritiek richtte zich al snel persoonlijk op Waylon. Sommige reacties gingen verder dan muzikale inhoud en stelden zijn objectiviteit ter discussie. Zo suggereerden meerdere gebruikers dat Waylon zich niet uitsluitend door zangkwaliteiten liet leiden. Eén reactie luidde: “Waylon jureert niet alleen met z’n oren maar óók met z’n pielemuis!” — een opmerking die veel bijval kreeg, maar ook weer nieuwe discussies losmaakte over respect en grenzen in online reacties.
Een andere kijker schreef kort maar krachtig: “Een 10 van Willem… doe normaal!” waarbij ‘Willem’ verwijst naar Waylons voornaam. Weer iemand anders noemde zijn beoordeling “ongeloofwaardig” en sprak van een terugkerend patroon in zijn jurering.
De discussie: artistieke vrijheid versus herkenning
De felle reacties laten een bredere discussie zien die vaker terugkomt in talentenjachten: hoeveel artistieke vrijheid mag een deelnemer nemen bij een bekend nummer? Voor sommigen is het juist de bedoeling dat kandidaten een lied volledig heruitvinden. Voor anderen moet de kern van het origineel herkenbaar blijven, zeker bij een klassieker die bij veel mensen emotionele herinneringen oproept.
In dit geval lijkt Enza’s versie voor een deel van het publiek te ver af te staan van wat zij verwachten bij een nummer van Frans Bauer. Dat maakt de reactie niet alleen een oordeel over zangtechniek, maar ook over smaak, nostalgie en respect voor het origineel.
Enza wint, ondanks de storm aan kritiek
Ondanks alle kritiek op sociale media won Enza het duel van Gino. De jury zag haar optreden als krachtiger en onderscheidender. Na haar overwinning kreeg Enza de kans om een strategische keuze te maken. Ze besloot terug te keren naar ‘de vloer’, wat betekent dat ze voorlopig geen nieuw duel hoeft aan te gaan en even veilig is in de competitie.
Die keuze werd door sommigen gezien als slim, door anderen als teken dat ze zelf ook voelde hoe verdeeld de reacties waren. Enza zelf reageerde nuchter en liet zich niet uit over de kritiek, iets wat haar bij een deel van het publiek juist weer respect opleverde.
Waylon vaker onderwerp van discussie
Het is niet de eerste keer dat Waylon ter discussie staat als jurylid. Zijn uitgesproken meningen en emotionele reacties maken hem geliefd bij de één en irritant bij de ander. Voorstanders zeggen dat hij juist durft te kiezen en niet bang is om af te wijken van de massa. Critici vinden hem wisselvallig en soms te persoonlijk in zijn oordeel.
In talentenshows is een juryrol per definitie ondankbaar: elk oordeel roept weerstand op. Maar de intensiteit van de reacties na deze aflevering laat zien dat Waylons tien een gevoelige snaar raakte bij kijkers.
De rol van sociale media
De storm aan reacties onderstreept opnieuw hoe groot de invloed van sociale media is op televisieprogramma’s. Waar kritiek vroeger beperkt bleef tot huiskamers, wordt die nu massaal en ongefilterd gedeeld. Dat zorgt voor betrokkenheid, maar ook voor polarisatie en soms harde woorden.
Tegelijkertijd draagt die online discussie bij aan de zichtbaarheid van het programma. The Winner Takes It All werd na de uitzending volop besproken, wat de relevantie en het bereik vergroot — ook al is de toon niet altijd positief.
Hoe nu verder?
De vraag is of Waylon in toekomstige afleveringen zijn jurering zal aanpassen of juist nog nadrukkelijker zijn eigen lijn blijft volgen. Ook is het interessant om te zien hoe kandidaten omgaan met het spanningsveld tussen eigen stijl en publieksverwachting.
Eén ding is duidelijk: de combinatie van bekende nummers, persoonlijke interpretaties en uitgesproken juryleden blijft een recept voor discussie. En zolang The Winner Takes It All dat weet te blijven oproepen, zal het programma onderwerp van gesprek blijven.
De show is elke zaterdagavond om 20.00 uur te zien op SBS6. Of Waylon zijn tienen de komende weken iets voorzichtiger uitdeelt, of juist blijft provoceren met zijn keuzes, zal de tijd leren. Wat vaststaat: zaterdagavond televisie heeft opnieuw laten zien hoe snel muziek kan leiden tot emotie, debat en verdeeldheid.