Algemeen
Oudste zoon Anneke Grönloh plotseling heengegaan
Familie van Anneke Grönloh opnieuw in diepe r0uw na verlies zoon Steven
Voor de nabestaanden van de legendarische zangeres Anneke Grönloh is opnieuw een ingrijpende periode aangebroken. Privé meldt dat haar oudste zoon, Steven van der Laan, onverwachts is komen te 0verlijden. Het nieuws kwam als een schok voor zijn directe omgeving. “Zijn 0verlijden kwam totaal onverwacht,” aldus voormalig manager Bart Peeters.
Een stille strijd met de gezondheid
Volgens Peeters, die jarenlang nauw samenwerkte met Anneke Grönloh, kampte Steven al enige tijd met gezondheidsproblemen. Hij was jarenlang een stevige roker, wat leidde tot de ontwikkeling van COPD – een chronische longz!ekte die de ademhaling geleidelijk belemmert. Hoewel hij zijn aandoening grotendeels onder controle had, verslechterde zijn toestand plotseling door een dubbele longontsteking.
Na opname in het z!ekenhuis leek zijn situatie aanvankelijk stabiel, maar een ernstige bacteriële infectie zorgde voor complicaties. De infectie sloeg over op zijn hart, wat uiteindelijk leidde tot zijn 0verlijden – slechts twee dagen na de z!ekenhuisopname. “Het ging allemaal ontzettend snel,” zegt Peeters. “Niemand had dit verwacht.”
Afscheid in kleine kring
Het plotselinge 0verlijden van Steven was niet alleen een groot verdriet voor zijn familie, maar ook voor mensen die hem van nabij kenden. De uitvaart vond plaats in besloten kring, in het bijzijn van naaste familieleden en een handjevol goede vrienden. “Het was een intiem afscheid, precies zoals Steven het gewild zou hebben,” vertelt Peeters.
Hoewel het verlies intens is, klinkt er ook opluchting dat zijn moeder, Anneke Grönloh, dit drama niet meer heeft hoeven meemaken. “Anneke was zó toegewijd aan haar kinderen. Als ze dit had meegemaakt, zou het haar hart gebroken hebben. Haar kinderen waren haar wereld.”
Anneke Grönloh: een muzikale nalatenschap
Anneke Grönloh zelf 0verleed in 2018 op 76-jarige leeftijd, eveneens als gevolg van een longaandoening. Ze blijft een van de meest iconische zangeressen uit de Nederlandse muziekgeschiedenis. Haar wereldwijde verkoop van meer dan 30 miljoen platen en een indrukwekkende lijst van onderscheidingen – waaronder zestien gouden en platina platen – maken duidelijk hoe groot haar invloed was.
Haar bekendste nummer “Brandend Zand” groeide uit tot een evergreen, en haar deelname aan het Eurovisie Songfestival versterkte haar status als nationale trots. Postuum werd haar oeuvre nog bekroond met een uitgebreide boxset van 25 cd’s, goed voor meer dan 500 liedjes. Deze uitgave onderstreepte de blijvende waardering voor haar werk bij meerdere generaties muziekliefhebbers.
Een familie met veel te verwerken verdriet
Voor de nabestaanden van Anneke Grönloh is het 0verlijden van Steven een nieuw hoofdstuk in een toch al beladen familiegeschiedenis. Na het afscheid van hun moeder is het verlies van een zoon en broer een harde klap. Familie en vrienden zijn opnieuw geconfronteerd met het broze karakter van het leven.
Steven was, ondanks zijn bescheidenheid in het publieke leven, geliefd bij mensen die hem kenden. Hij leefde grotendeels buiten de schijnwerpers, in tegenstelling tot zijn moeder, maar had zijn eigen kring van dierbaren en kennissen die hem enorm zullen missen.
Reflectie op een kwetsbaar leven
De d00d van Steven werpt opnieuw licht op de gevolgen van chronische z!ekten zoals COPD. Roken, levensstijl en vroegtijdige signalen worden steeds vaker onder de loep genomen. In Stevens geval werd zijn toch al kwetsbare gezondheid fataal getroffen door bijkomende infecties. Het is een pijnlijk voorbeeld van hoe snel het kan gaan, zelfs wanneer men denkt dat een z!ekte redelijk stabiel is.
COPD is een aandoening die vaak sluipend verloopt. Velen beseffen pas hoe ernstig het kan worden wanneer het al in een vergevorderd stadium is. De combinatie van ademhalingsproblemen, verminderde weerstand en verhoogde gevoeligheid voor infecties maakt deze z!ekte verraderlijk.
Stil verdriet
Hoewel er op sociale media nog geen publieke verklaringen zijn verschenen van familieleden, is het duidelijk dat het verdriet groot is. Het verlies van een kind, een broer, een vriend: het zijn wonden die niet snel helen. De stilte rondom zijn 0verlijden en het ingetogen karakter van de uitvaart benadrukken de persoonlijke aard van het rouwproces.
Toch hopen velen dat de familie troost vindt in de warme herinneringen aan Steven, zijn karakter en de momenten die ze samen deelden. “Het is een gemis dat je in je hart draagt,” aldus een vriend van de familie. “En dat verandert je, voor altijd.”
Herinnering aan een zoon
Voor wie ooit geraakt werd door de muziek van Anneke Grönloh, zal dit nieuws ongetwijfeld extra binnenkomen. Haar nalatenschap leeft voort, maar het besef dat haar familie opnieuw afscheid moest nemen van een dierbare, is hartverscheurend. Steven maakte geen muziek, maar zijn leven was verbonden met dat van een van de grootste artiesten van Nederland. Hij leefde een ander leven, maar was onlosmakelijk verbonden met haar geschiedenis.
Eerbetoon
In de muziekwereld klinkt stil respect. Hoewel Steven geen publieke figuur was, wordt er in muzikale kringen met medeleven gereageerd. Artiesten die met Anneke hebben gewerkt, betuigen hun steun aan de nabestaanden. “De muziekwereld herinnert zich Anneke, maar vergeet ook haar gezin niet,” schrijft een bekende zanger op Instagram. “Rust zacht, Steven.”
Tot slot
De familie Grönloh heeft in de afgelopen jaren meer dan eens afscheid moeten nemen. De onverwachte d00d van Steven van der Laan voegt een pijnlijke bladzijde toe aan hun verhaal. Maar met elke herinnering aan hun dierbaren, met elke noot muziek die blijft klinken, leeft er ook iets verder.
Namens velen wensen we de nabestaanden heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Wie zijn medeleven wil betuigen, kan dat doen via de sociale kanalen van de familie. Iedere boodschap van steun is welkom – juist nu.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.