Algemeen
Onze gedachten zijn momenteel bij de Sieneke en familie: ‘Zoveel verdriet’
Zangeres Sieneke in woelige periode: zorgen om haar opa overschaduwen liefdesgeluk
Voor zangeres Sieneke had 2025 een jaar van nieuwe liefde en persoonlijke groei moeten worden. Na een moeilijke periode rondom haar scheiding met Jan Baum, de vader van haar twee kinderen, vond ze opnieuw geluk bij miljonair Barry Maessen. Toch lijken donkere wolken zich opnieuw samen te pakken boven haar privéleven. Achter de schermen voltrekt zich een stille familietragedie die de zangeres diep raakt.
Een jaar van contrasten: liefde en verlies
Sieneke – bij het grote publiek nog altijd geliefd vanwege haar deelname aan het Eurovisie Songfestival en haar volkszangeres-imago – weet wat het is om in de schijnwerpers te staan. Toch is haar privéleven de laatste jaren allesbehalve rustig geweest. Zo wordt haar scheiding van Jan Baum, met wie ze jarenlang een gezin vormde, omschreven als complex en pijnlijk.
Daarbovenop kreeg haar familie in 2024 te maken met een verontrustend incident: het ouderlijk huis in Nijmegen werd getroffen door een ernstig veiligheidsprobleem. Haar ouders moesten tijdelijk onderduiken, en ook in haar directe omgeving bleef het onrustig. Het was voor Sieneke een periode waarin ze balans zocht tussen haar werk als artiest, haar rol als moeder én het behoud van rust in haar persoonlijke leven.
Zorgen om haar opa Wim
Alsof dat alles nog niet genoeg was, lijkt zich nu een nieuw drama te voltrekken. Volgens bronnen uit haar omgeving gaat het niet goed met haar opa Wim. De 80-plusser, die jarenlang actief was als ondernemer, zou recent de diagnose slokdarmkanker hebben gekregen. Het meest schrijnende aan dit nieuws is dat de z!ekte inmiddels is uitgezaaid, en dat er volgens ingewijden geen sprake meer is van genezing, maar enkel van het verlengen van het leven.
De diagnose viel begin mei. Volgens een bekende van de familie was het nieuws een mokerslag: “Er zijn uitzaaiingen gevonden in de botten, nek en zelfs het hoofd. Wim is naar eigen zeggen al dertig kilo afgevallen en weet dat hij in de laatste fase van zijn leven zit. Hij heeft aangegeven dat hij – mocht het te zwaar worden – op een waardige manier afscheid wil nemen.”
Een moeilijk te verwerken breuk in de familie
Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is dat de band tussen Sieneke, haar ouders en opa Wim al langere tijd onder druk staat. Volgens diezelfde bron zou er al maanden geen contact meer zijn tussen opa Wim en zijn dochter – Sienekes moeder – en dat geldt ook voor Sieneke zelf. “Er is al vier maanden geen contact geweest,” klinkt het. “En zelfs nu Wim zo ernstig z!ek is, is er nog geen bezoek gebracht.”
Dat gemis wordt zwaar gevoeld. “Wim is verdrietig. Niet alleen vanwege zijn gezondheid, maar ook omdat hij zich emotioneel in de steek gelaten voelt door zijn eigen familie,” aldus de insider. Of er een kans is op verzoening, is niet duidelijk. Maar volgens betrokkenen leeft de hoop dat Sieneke alsnog het gesprek met haar opa zal aangaan zolang het nog kan.
De br*nd die voor spanningen zorgde
Een ander gevoelig punt binnen de familie zou een incident uit 2024 zijn, waarbij het bedrijfspand van opa Wim in vlammen opging. Sieneke zou in eerdere interviews hebben gesuggereerd dat er mogelijk sprake was van opzet, iets wat volgens de bron grote woede en verdriet veroorzaakte bij Wim. “Uit technisch onderzoek is gebleken dat het om kortsluiting ging. Wim voelt zich beschuldigd van iets waar hij niets mee te maken heeft.”
Dit verschil van inzicht heeft volgens insiders een wig gedreven tussen Wim en zijn dochter, met alle gevolgen van dien voor de rest van de familie. “Wim vindt het vooral jammer dat er via de media wordt gecommuniceerd, in plaats van in een persoonlijk gesprek.”
Persoonlijke kracht in onzekere tijden
Voor Sieneke zelf is het moeilijk om zich te uiten over de complexe situatie. De zangeres heeft zich sinds haar nieuwe relatie met Barry Maessen grotendeels teruggetrokken uit het publieke debat over haar privéleven. Op sociale media toont ze vooral haar muzikale kant en het plezier dat ze beleeft aan haar optredens. Toch is het duidelijk dat er achter de schermen veel speelt.
Haar omgeving noemt haar “een vrouw met een groot hart, maar ook met duidelijke grenzen.” Dat ze kiest voor discretie, wordt door velen gerespecteerd. Toch hopen fans dat er – mocht het contact echt verbroken zijn – nog een moment komt van verzoening. Niet voor de buitenwereld, maar voor het hart.
De kracht van familie – ook in moeilijke tijden
Sieneke heeft in het verleden laten zien hoe belangrijk haar familie voor haar is. Tijdens haar muzikale hoogtijdagen benadrukte ze keer op keer hoeveel steun ze aan haar ouders had. Het feit dat de huidige situatie zo verhard is, maakt de emoties extra complex. “Ze is een gevoelsmens,” aldus een vriend. “En wie weet, misschien overwint dat gevoel het toch nog van alles wat er gebeurd is.”
De toekomst: hoop, genezing en verbinding
Voor opa Wim ziet de toekomst er medisch gezien niet rooskleurig uit. Toch is het zijn wens om de laatste maanden van zijn leven in rust en waardigheid door te brengen. “Hij wil geen lange lijdensweg,” vertelt de bron. “Maar wel graag met zijn dierbaren om zich heen.”
Het is een schrijnende situatie die veel mensen zal raken – juist omdat ze zo herkenbaar is. Familiebanden kunnen sterk zijn, maar ook kwetsbaar. De hoop leeft dat liefde uiteindelijk overwint.
Voor Sieneke is het opnieuw een fase waarin ze haar veerkracht zal moeten tonen. De zangeres staat op een kruispunt van emoties: nieuwe liefde aan de ene kant, zorgen om haar familie aan de andere. Wat ze kiest te doen met dat spanningsveld, is aan haar – maar één ding is zeker: haar verhaal raakt.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.